بسیاری از منتقدان فیلم را حماسی، پرشکوه و سرگرمکننده دانستهاند؛ نمایش عظیم و صحنه‌های نبرد پرتحرکش هم از جذابیتهای اصلی آن است. بازیها، بهویژه بازی راسل کرو، بارها تحسین شده‌اند؛ چند منتقد او را هم تکیه‌گاه فیلم و هم عنصر انسانیِ آن میدانند. فیلم‌برداری چشمگیر و موسیقی باشکوه هانس زیمر نیز از نکتههای مثبت مطرحشدهاند.
با اینکه همه‌چیزش حال‌وهوای اپرایی باشکوهی دارد و با ژست‌های اغراق‌آمیز و دیالوگ‌های پرطمطراق و زیادی پُرآب‌وتاب پیش می‌رود، گاهی واقعاً مضحک از آب درمی‌آید؛ به‌خصوص در رویارویی بزرگ پایانی. اما پویایی محض صحنه‌های اکشن، در کنار موسیقی پرزرق‌وبرق هانس زیمر و حضور پرقدرت کرو، هنوز هم این فیلم را به رقیبی سرسخت در میدان رقابت فیلم‌های تابستانی تبدیل می‌کند.
گلادیاتور فقط برای سرگرم‌کردن ساخته نشده؛ می‌خواهد تماشاگر را مسحور کند. تماشاگران را با خودش همراه می‌کند و در واقعیتی غرقشان می‌کند که با دنیای خودشان فرق دارد. طبیعی است که هر بار قهرمان برخلاف انتظارها در نبردی پیروز می‌شود یا روند نبرد را به سود خودش برمی‌گرداند، تماشاگران با شور و هیجان واکنش نشان بدهند. این یعنی فیلم‌سازی در ابعادی وسیع.
از همان قاب‌های آغازینِ استادانه‌ساخته‌شده‌ی حماسه‌ی مدرن ریدلی اسکات درباره‌ی روم باستان، حس هیجان‌انگیزِ فراتر رفتن از معمول رهایتان نمی‌کند. این حس خیلی نادر است: انگار کم‌کم در فیلمی غرق می‌شوید که اجزایش چنان دقیق با هم جور شده‌اند که درهم می‌آمیزند و چیزی یکپارچه و یگانه می‌سازند؛ سرگرمی ناب.
«گلادیاتور» ریدلی اسکات، با تأکید بر زور بازو به‌جای خرد و جلوه‌های تماشایی به‌جای صمیمیت، بااین‌حال در بازآفرینی نه‌فقط دوران طلایی امپراتوری روم، بلکه خشونت وصف‌ناپذیری که یکی از بزرگ‌ترین دولت‌های جهان با آن کارهایش را پیش می‌برد، دستاوردی چشمگیر است.
اگر دل‌بسته‌ی حماسه‌های شمشیر و صندل هستید ــ و از امتیازی که بالا می‌بینید می‌توانید حدس بزنید نظر من چیست ــ با دیدن «گلادیاتور» از ذوق سر از پا نمی‌شناسید.
«گلادیاتور» فیلمی سرد و عظیم است؛ اغلب خون‌بار و پرحرف، تقریباً همیشه دیدنی، اما هیچ‌وقت واقعاً هیجان‌انگیز نمی‌شود. بازی‌های محکم را با جلوه‌های دیجیتالیِ بنجل و صحنه‌های اکشنِ عرق‌ریزان را با پرگوییِ کسالت‌بار درهم می‌آمیزد.
کرو نیروی جسمانیِ پرجوش‌وخروش را با وقاری آمیخته به خستگی و خشمی کاملاً مهارشده درهم می‌آمیزد؛ انگار همین‌ها برای دوازده قهرمان ستمدیده کافی است. او تکیه‌گاه اصلی فیلم است، بی‌آنکه بر هم‌بازی‌هایش سایه بیندازد.
با همه شکوهش، «گلادیاتور» تجربه‌ای کلیشه‌ای و قالبی است؛ فیلمی که ناشیانه دست‌وپا می‌زند تا دلیلی برای بودن پیدا کند، یا دست‌کم داستانی گیرا برای تعریف‌کردن داشته باشد.
مثل ورزشکاری پا به سن گذاشته که بلد است نیرویش را ذخیره کند و ضعف‌هایش را بپوشاند، فیلم از نقاط قوتش نهایت استفاده را می‌کند و امیدوار است متوجه محدودیت‌هایش نشوید.
انتظاراتی را که هیاهویش ایجاد کرده، برآورده می‌کند. گلادیاتور هم گاهی کمی لنگ می‌زند، اما نوع خاصی از نمایش تاریخیِ نفس‌گیر و پرقدرت را ارائه می‌دهد که تماشاگران سینما دهه‌هاست ندیده‌اند.
