نقدهای سریال پوکر فیس

• ± ریتم
• + کارگردانی
• − محتوا و پیام فیلم

در بعضی قسمت‌ها، بی‌صبرانه منتظر می‌ماندم تا لیون به صحنه بیاید. در بعضی دیگر، معرفی شخصیت‌ها به‌اندازه‌ی نمایشنامه‌های تک‌پرده‌ای هیجان‌انگیز بود. ردپای جانسون، کارگردان دو قسمت اول، را نمی‌شود دست‌کم گرفت: او منظره‌های زشت را زیبا جلوه می‌دهد و صحنه‌های داخلی را با چشم یک هنرمند میزانسن می‌دهد. ... در «پِیکر فِیس»، به‌راحتی می‌شود این را نادیده گرفت که چارلی اغلب ناخواسته آدم‌ها را به‌سمت سرنوشت قریب‌الوقوع‌شان هل می‌دهد، یا این‌که نگاه سریال به دنیا کمی بدبینانه است و آدم‌های خیرخواهش مدام زیر ضرب دسیسه‌چین‌های مکار می‌روند.

از آن‌جا که سریال‌هایی مثل Poker Face این روزها خیلی کمیاب شده‌اند ــ یا دست‌کم سریال‌هایی که مثل آن این‌قدر خوب از کار درآمده‌اند ــ خطرش هست که حسابی بیش از حد ازش تعریف کنیم. مثل هر سریال اپیزودیکی، بعضی قسمت‌هایش از بقیه بهترند. ... اما لعنتی، دیدن سریالی که واقعاً به قالب سریال تلویزیونی وفادار است و بلد است در همین قالب، آن‌هم در چنین سطحی، کار کند، چه‌قدر مایه‌ی آسودگی و لذت است. ... این یکی فوق‌العاده است.

• + بازیگری
• + دیالوگ
• + فیلمنامه

این سریال همه‌چیز دارد: بازیگرانی فوق‌العاده، دیالوگ‌هایی زیرکانه و لذت‌بخش، معماهایی که هوشمندانه روایت می‌شوند و تیم خلاقی که هرکسی آرزویش را دارد. پیکاک، وقتشه شرط را بالاتر ببری و روی موفقیت این سریال شرط ببندی. پوکر فیس این پتانسیل را دارد که نه‌فقط به بهترین سریال ۲۰۲۳ تبدیل شود، بلکه صنعت را هم متوجه ارزش قصه‌گوییِ قسمت‌به‌قسمت کند؛ قصه‌هایی که دوباره مخاطب را به دنیای باشکوه و سرشار از نوستالژیِ داستان‌های جنایی‌ای می‌برند که از همان اول می‌دانیم مجرم کیست و منتظریم ببینیم چطور گیر می‌افتد.

• + فیلم‌برداری

در مجموع، این سریال با اعتمادبه‌نفس سراغ حال‌وهوای قدیمی می‌رود؛ فیلم‌برداری در لوکیشن‌های واقعی‌اش محکم و درست‌وحسابی است و گاهی هم با ترفندهایی به سبک دهه‌ی هفتاد، مثل یک زوم غیرمنتظره یا چیزهایی از این دست، ریشه‌های این پروژه را یادآوری می‌کند. شاید آن‌قدر که دلم می‌خواست عاشق «پوکر فیس» نشدم، اما سریال با شور و اشتیاق زیادی همان کار عجیب‌وغریب خودش را می‌کند و به‌راحتی می‌توانم تصور کنم که کم‌کم با سبک خاص خودش، که هم وام‌دار آثار دیگر است و هم متمایز، راحت‌تر می‌شود.

• + بازیگری
• + شخصیت‌پردازی

اگر قالب سریال را با علاقه از «کلمبو» وام گرفته‌اند و چند اتفاق داستانی به‌یادماندنی‌اش را هم از آن گرفته‌اند، محیط‌های اجتماعی‌ای که چارلی واردشان می‌شود فقط الهام‌گرفته نیستند، بلکه با جزئیاتی زنده و ملموس هم پرداخت شده‌اند. ... از میان همه‌ی جزئیات خاصی که «Poker Face» را به هدیه‌ای واقعی در دل زمستان تبدیل می‌کنند، لذت اصلی تماشای شخصیتی استثنایی است که بازیگری استثنایی نقشش را بازی می‌کند و با زیرکی سر از رازهای بی‌انتهای روان انسان درمی‌آورد.

• − محتوا و پیام فیلم
• + بازیگری

گاهی پوکر فیس انگار به تناقض اساسیِ قالبش برمی‌خورد: قتل جنایتی جدی است که برای یک آدم واقعی اتفاق می‌افتد، اما در عین حال مدام دستمایه‌ی سرگرمیِ محض است. ... اما در نهایت، سریال طوری ساخته شده که بتواند به‌خوبی به جذابیت ناتاشا لیون تکیه کند؛ او هم با انبوهی از بازیگران مهمانش کل‌کل می‌کند. و از این نظر، حسابی جواب می‌دهد.

• − محتوا و پیام فیلم

«Poker Face» بازگشتی سرگرم‌کننده به دورانی است که پرونده‌های قتل در تلویزیون نه به این اندازه خونین و واقع‌گرایانه بودند و نه این‌قدر از نظر اخلاقی چالش‌برانگیز. مثل خیلی از سریال‌های جنایی این روزها، از شما نمی‌خواهد نگاه خودتان به درست و غلط را بررسی کنید. در عوض، تفریحی سبک و بی‌دردسر پیش رویتان می‌گذارد؛ با حال‌وهوای بازیگوشانه‌ی «Knives Out» و یک ساعت وقت‌گذرانی با ناتاشا لیون.

• + فیلمنامه
• + شخصیت‌پردازی

فیلمنامه‌ها همیشه تیز و خوش‌ساخت‌اند. چون از همان اول معلوم است قاتل کیست، سریال می‌تواند روی پیچیدگی‌های چرایی و چگونگی قتل تمرکز کند. بازیگران مهمانِ درجه‌یک هم یکی پس از دیگری از راه می‌رسند. ... تماشای «Poker Face» مثل این است که با چند دوست قدیمی روبه‌رو شوید، بفهمید قاتل‌اند و تازه بیشتر هم دوستشان داشته باشید. همه‌شان این‌جا هستند تا Lyonne مچشان را بگیرد.

• + بازیگری
• + شخصیت‌پردازی

ناتاشا لیون در دنیای ویپ‌ها، مثل آخرین پاکت سیگار به چشم می‌آید. ... «پوکر فیس» دوباره به داستان‌های جنایی تلویزیونی بُعد انسانی و حال‌وهوایی عجیب‌وغریب می‌دهد و راه سومی میان فرنچایزهای شبکه‌ای و فضای تیره‌وتار سریال‌های پرستیژ باز می‌کند. ... این‌جا با کارآگاهی طرفیم که نه خانه‌ای دارد، نه اسلحه‌ای، نه تلفنی و نه هیچ شخصیت مکملی دوروبرش؛ گذشته‌ای دارد که باید از آن فرار کند و آینده‌ای محکوم به فنا. چه دستی! منم همه‌چی را می‌گذارم وسط.

• ± فیلمنامه
• + محتوا و پیام فیلم

این جور قصه‌گویی محکم و قابل اتکاست، اما نه پرزرق‌وبرق است و نه هیجان‌انگیز. بااین‌حال، می‌شود رویش حساب کرد و استحکام ساختاری سریال با جهان‌بینی زیربنایی‌اش جور درمی‌آید. در دل ده قسمت «پوکر فیس» شیرینی گرم و عمیقی هست. ... «پوکر فیس» خودش را می‌شناسد و دقیقاً همان چیزی را به تماشاگر می‌دهد که قولش را داده: یک مجرم، یک کارآگاه، یک جرم و راه‌حلی برای آن.