نگاه منتقدان به این دنباله عمدتاً ستایشآمیز است. چند منتقد از جاهطلبی و گسترهی فیلم تعریف کردهاند و گفتهاند که نسبت به قسمت اول، فساد قدرت و مناسبات اجتماعی را عمیق‌تر میکاود. غنای مضمونی و زیبایی تصویرها هم تحسین شده است. یک منتقد به تفاوت رنگوبافت صحنههای گذشته با روایت زمان حال در فیلم‌برداری اشاره می‌کند. بازی آل پاچینو را یک منتقد درخشان دانسته و منتقد دیگری از تقابل شخصیت او با شخصیت رابرت دنیرو در پرداخت فیلم تعریف کرده است. پایان اثرگذار فیلم نیز ستایش شده است.
دنباله‌ی مافیایی کاپولا چند دغدغه‌ی اصلی او را در هم می‌آمیزد: خانواده‌های ناکارآمد، مراتب اجتماعی و خشونتی که در همه‌ی جایگاه‌های قدرت نهفته است و زیر پوستشان می‌جوشد. این فیلم نه‌تنها از نظر درام و گستره، به‌مراتب از فیلم قبلی‌اش که هنوز هم فوق‌العاده است پیشی گرفت، بلکه دنیرو و پاچینو را هم برای نخستین بار (و خوشبختانه نه آخرین بار) روی پرده کنار هم آورد.
تنها نکته‌ی چشمگیرِ «پدرخوانده: قسمت دوم» فرانسیس فورد کاپولا این است که مدام یادمان می‌اندازد فیلم اولش چقدر بهتر بود... حتی اگر قسمت دوم خیلی منسجم‌تر، روشنگرتر و هیجان‌انگیزتر از چیزی بود که هست، باز هم احتمالاً این خطر را داشت که هجوی از خودش به نظر برسد؛ همان‌طور که حالا هم به نظر می‌رسد.
«پدرخوانده: قسمت دوم» از نظر ابعاد و گستره، جاه‌طلبانه‌ترین فیلم آمریکاییِ سال‌های اخیر است. این فیلم خیلی عمیق‌تر از «پدرخوانده» به ذهنیت‌های منحرف این مردان می‌پردازد؛ مردانی که نظام سرمایه‌داری را برای سود خودشان به فساد می‌کشانند. فیلم پرداخت غنی‌تری دارد و نشانه‌های بیشتری از آگاهی اجتماعی نشان می‌دهد.
همان‌طور که آغاز قسمت دوم بازتابی از شروع «پدرخوانده» است، پایانش هم بازتابی از پایان آن فیلم است. با توجه به نحوه‌ی رقم‌خوردن ماجراها و آدم‌های درگیر، ضربه‌ی این پایان سنگین‌تر است. این نقطه‌ضعف مرگبار، نقشه‌های زهرآگین و گریزناپذیرش را عملی کرده است. کاپولا پایان هر دو فیلم را با علامت تعجبی رقم می‌زند که دل آدم را می‌پیچاند.
این فیلم به‌مراتب سردتر است و بلندپروازی‌ای جدی و بی‌پیرایه دارد ــ هرچند کاملاً به آن نمی‌رسد ــ تا از ریشه‌های ملودراماتیکش فراتر برود و به تراژدی‌ای اصیل بدل شود. … وقتی مایکل نقشه حرکت‌های سنجیده و مرگبارش را می‌کشد، تصویر تکرارشونده و فراموش‌نشدنی، چشم‌های اوست که هر بار سردتر می‌شوند؛ تا این‌که سرانجام در برابر وحشت‌های اطرافش بی‌روح می‌شوند.
سه ساعت و بیست دقیقه تماشای آل پاچینو که آشکارا رنج می‌کشد، رابرت دووال که در سکوت رنج می‌کشد، دایان کیتون که پرسر و صدا رنج می‌کشد و (هر از گاهی) رابرت دنیرو که با خوش‌خلقی رنج می‌کشد، نزدیک است زیادی طاقت‌فرسا شود؛ اما فرانسیس فورد کاپولا به‌شکلی باشکوه از پسش برمی‌آید.
این دنباله‌ی باشکوه محصول ۱۹۷۴، که محور اصلی حماسه‌ی گنگستریِ قرن بیستمِ کاپولا و ماریو پوزو، نویسنده‌ی فیلمنامه، است، هنوز هم یکی از جاه‌طلبانه‌ترین و از نظر اجرا درخشان‌ترین فیلم‌های آمریکایی و اثری شاخص از یکی از بهترین دوره‌های سینمای هالیوود به‌شمار می‌آید.
جسارت قسمت دوم در این است که دامنه‌ی فیلم اول را گسترش می‌دهد و معنایش را عمیق‌تر می‌کند. از نظر بصری، زیبایی‌اش بسیار کامل‌تر از فیلم اول است؛ همان‌طور که از نظر مضمون غنی‌تر، تیره‌تر و پُرمایه‌تر است.
کوپولا نمی‌تواند همه‌ی این‌ها را به هم پیوند بزند و از دلشان روایتی ساده و گیرا بسازد. در قسمت دوم، متن درخشانِ «پدرخوانده» جایش را به پیش‌درآمدها، پس‌درآمدها، پانوشت‌ها و نیت‌های خیر می‌دهد.
وقتی طرفدارهای دوآتشه از برتریِ «پدرخوانده: قسمت دوم» حرف می‌زنند، صرفاً از سر مخالفت‌جویی نیست. کاپولا قصه‌ی عامه‌پسند ماریو پوزو را با بدگمانیِ نیکسون‌وار و قدرتِ پشت‌پرده‌های سیاسی تیره‌تر کرد.
