چندین منتقد فیلم را پرتنش و نفسگیر توصیف کرده‌اند؛ بعضی آن را به تریلری پرکشش شبیه میدانند. بازیهای دو نقش اصلی بارها ستایش شده و موسیقی جَز هم از بخشهای برجسته فیلم شمرده شده است. رابطه پرفشار استاد و شاگرد و پرسش از مرز میان پرورش استعداد و آزار هم به فیلم عمق میدهد.
اصلاً نمی‌فهمم چرا این‌همه از این فیلم استقبال کرده‌اند؛ فیلمی که دیمین شزل نوشته و کارگردانی کرده و آن‌قدر مزخرفِ سرهم‌بندی‌شده‌ای است که نزدیک بود انتظار داشته باشم دارث ویدر هم چوب رهبری ارکستر را دست بگیرد. قرار است فکر کنیم سخت‌گیریِ ترنس از سر دلسوزی، از روش معمول و دست‌به‌عصای آموزش‌دادن «صادقانه‌تر» است؛ اما در هر جامعه عاقلی، خیلی وقت پیش علیه این آدم اعلام جرم کرده بودند.
بااین‌حال، حتی اگر اصلاً به نوازندگی جَز با درامز علاقه نداشته باشید، تماشای «ویپلش» هیجان‌انگیز است. زیر آن ظاهر خوش‌ساخت و پرتنش، فیلم در اصل درباره خطرهای آموزش است؛ درباره رابطه شاگردی پرشور ــ شاید بیش از حد پرشور ــ با معلمی سخت‌گیر ــ شاید بیش از حد سخت‌گیر. یعنی فیلم درباره نوعی عشق است که هم به‌شکلی منحصربه‌فرد نیرومند است و هم می‌تواند ویرانگر باشد.
در ساندنس، ویپلش خیلی زود لقب «فول متال جولیارد» را گرفت؛ لقبی که از صحنه‌هایی می‌آید که در آن‌ها اندرو را از تمرینِ آخر شب بیرون می‌کشند تا درام‌زن ارکستر شود و مربی تازه‌اش حسابی به او می‌تازد. این صحنه‌ها هرچند هولناکند، نمونه‌هایی خیره‌کننده از تحقیر تمام‌عیارند.
به‌عنوان فیلمی موزیکال که با تمام توان پیش می‌رود، «ویپلش» تقریباً بی‌رقیب است. ترسش به تماشاگر هم سرایت می‌کند، اما حال‌وهوای جَز هم همین‌طور: وقتی اندرو چوب‌های درامش را برمی‌دارد و گروه اجرای یک قطعه‌ی شناخته‌شده را شروع می‌کند ــ مثلاً «ویپلش» از هنک لوی ــ سخت می‌شود لبخند نزد و همراه موسیقی تکان نخورد.
چون ویپلش عملاً چیزی جز دو شخصیتِ در جست‌وجوی داستان نیست، هرچه فیلم با دست‌وپا زدن به سمت رویارویی نهاییِ معلم و شاگرد پیش می‌رود، تصادف‌ها و اتفاقات نامحتمل را بیشتر می‌کند؛ رویارویی‌ای که اگر باورپذیر بود، از نظر عاطفی رضایت‌بخش می‌شد.
موسیقی متن پر از قطعات معروف جاز است و شنیدنش لذت‌بخش؛ اما با توجه به فضای فیلم، تماشاگرها هنگام شنیدنشان بیشتر دچار اضطراب می‌شوند. تصور حجم کاری که لازم است تا اجراها راحت و بی‌تکلف به گوش برسند، واقعاً دلهره‌آور است.
ویپلش در اصل درباره جاز است؛ نرم‌ترین و ملایم‌ترینِ هنرهای آمریکایی. اما گول این را نخورید. فیلم دوم دیمین شزل در مقام نویسنده و کارگردان، اثری چشمگیر است و به‌اندازه‌ای راک‌اندرول است که یک فیلم درباره جاز اصلاً می‌تواند باشد.
بخش پایانی داستان یکی‌دو پیچش دارد که بیش از حد به تصادف متکی‌اند، اما در مجموع، ویپلش (عنوان فیلم از نام یکی از قطعه‌هایی گرفته شده که گروه می‌نوازد) خیلی کم نت ناهماهنگ می‌زند.
به لطف «ویپلش»، سیمونز مایهٔ دلگرمی بازیگرانی خواهد بود که باور دارند اگر به‌اندازهٔ کافی صبر کنند، نقش درست ــ نقش خودشان ــ بالاخره از راه می‌رسد. نقش فلچر از همین دست است.
«ویپلش» تعریف فیلم‌های معلم‌محور را از نو می‌سازد، چه برسد به فیلم‌های درباره موسیقی‌دان‌های جوان؛ فیلمی با انرژی بی‌رحمانه که به هیچ راه‌حل ساده‌ای تن نمی‌دهد. ملودی پرچالشی است، اما بااین‌حال از سرتان بیرون نمی‌رود.
