نقدهای سریال نوجوانی

• − شخصیت‌پردازی
• − محتوا و پیام فیلم

متأسفانه، رویکرد پرزرق‌وبرق و تکه‌تکه‌ی «نوجوانی» تلاش‌هایش برای روشن‌کردن موضوع را بی‌اثر می‌کند. سریال بیشتر روی عوامل اجتماعی‌ای تمرکز می‌کند که چنین قتلی را محتمل می‌کنند تا روی خواسته‌ها و دغدغه‌های مشخص جیمی؛ برای همین، نگاهش همیشه نگاه یک ناظر بیرونی است. و هرچند فقط در حد حرف به انسانیتِ نادیده‌گرفته‌شده‌ی کیتی توجه می‌کند، همدلی واقعی‌اش بیشتر با بزرگسالانی است که از بیرون شاهد ماجرا هستند و می‌کوشند سر از آن دربیاورند، نه با قربانی.

• + بازیگری
• + فیلمنامه

واقعاً معجزه است که روایت، از دل آشفتگیِ یک دبیرستانِ بسیار باورپذیر، همچنان می‌درخشد. اما این قسمت سوم است که تماشای «نوجوانی» را تا این حد ناآرام‌کننده و هولناک می‌کند. ... ارین دوهرتی (A Thousand Blows، The Crown) در نقش یک روان‌درمانگر بازی فوق‌العاده‌ای دارد؛ تمام قسمت حول گفت‌وگوی او با کسی می‌چرخد که با او صحبت می‌کند. کوپر هم فوق‌العاده است.

• + بازیگری
• + محتوا و پیام فیلم

بازی‌ها فوق‌العاده‌اند؛ بازیگرها گریه‌کردن را هم در حد درجه‌یک اجرا می‌کنند و بازی‌شان واقعاً سنگینی و باورپذیری دارد. عجیبه که آدم این روزها برای سرگرمی سراغ فلاکت بره؟ آن هم وقتی این‌همه ناامیدیِ مجانی و حاضر و آماده دوروبرمان هست؟ آره، احتمالاً عجیبه، اما «نوجوانی» درد و رنج را صرفاً برای خودِ درد و رنج به تصویر نمی‌کشد. از درد و شوک فیلم راهی باز می‌کند برای طرح پرسش‌های جالب و نقدهای اجتماعی.

• + فیلم‌برداری
• + بازیگری

اگر بخواهید به طراحی حرکت دوربین و بازیگرها توجه کنید، می‌بینید چقدر چشمگیر است؛ آن‌ها با ظرافتی باورنکردنی از میان جمعیت، راهروها و فضاهای عمومی می‌گذرند. صحنه‌های طولانی و بی‌وقفه هم به گروه بازیگری فوق‌العاده فرصت می‌دهند کاملاً در نقش و لحظه غرق شوند. ... و اگر سریال به پایان‌بندی متعارفی نمی‌رسد، در نهایت به قدرتی می‌رسد که یادآور یک رمان است.

• + ریتم

تک‌تک لحظه‌های این مینی‌سریال سر جای خودشان‌اند و هیچ‌کدام هدر نمی‌روند. پایان‌بندی‌اش هم حسی در آدم به‌جا می‌گذارد که توصیفش دشوار است. شاید این همان چیزی باشد که کسی پس از عبور از یک آسیب روحی تازه می‌تواند کم‌کم به زبان بیاورد؛ یا شاید چیزی باشد که بعد از تماشای اثری شاخص در تلویزیون در آدم باقی می‌ماند. «Adolescence» دقیقاً همین است.

• + ریتم
• + بازیگری

به‌جای اینکه بپرسد کدام‌یک از ما ممکن است دست به چنین خشونتی بزند، سریال بررسی می‌کند چرا این‌همه پسر وقتی بزرگ می‌شوند، به مردانی خشمگین و زن‌ستیز تبدیل می‌شوند. در نتیجه، تمرکز کمتری روی معما و توجه بیشتری به مسائل اجتماعی دارد؛ اما ریتم بی‌وقفه‌ی سریال و بازی‌های قدرتمند و مسلطش آن‌قدر اثرگذارند که اصلاً حس نمی‌کنید چیزی کم است.

اگر از چند ایراد جزئی بگذریم، «نوجوانی» همین حالا هم خودش را به‌عنوان یکی از چشمگیرترین سریال‌های سال تثبیت کرده و بی‌شک جوایز زیادی نصیبش خواهد شد. اهمیت این سریال را هرچه بگوییم کم است. درام گراهام و تورن باید دیدنیِ اجباری باشد، به‌خصوص برای پسرها و والدینشان؛ «نوجوانی» باید بی‌درنگ به برنامهٔ درسی ملی اضافه شود.

• + بازیگری

درامی با بار عاطفی سنگین که بی‌خبر سراغت می‌آید و از پا می‌اندازد. فصل تازه‌ی تلویزیون با این مجموعه‌درام، معیار تازه‌ای برای کیفیت می‌گذارد؛ بی‌شک این مجموعه جزو بهترین‌های سال خواهد بود. امی‌ها را برق بیندازید؛ استیون گراهام و اوون کوپر در نقش پدر و پسری که محور یک تراژدی‌اند.

• + فیلمنامه

«Adolescence» (نتفلیکس) درخشان است. جور دیگری نمی‌توانم بگویم. تک‌تک لحظه‌ها، حرف‌ها و نگاه‌هایی که بین شخصیت‌ها ردوبدل می‌شود، و هر فوران خشم یا گریه در این درام چهارقسمتی ــ که هر قسمت آن در یک برداشت پیوسته فیلم‌برداری شده ــ سرشار از اصالت است؛ و این ترسناک است. ... یک کلاس درس تمام‌عیار در قصه‌گویی.

تماشای این اثر آسان نیست... اما حرف‌هایی که «Adolescence» برای گفتن دارد و شیوه‌ی شیوا و جسورانه‌ای که آن‌ها را بیان می‌کند، آن را به یکی از بهترین آثاری تبدیل کرده که امسال روی صفحه‌نمایش کوچک خواهید دید؛ همین حالا هم یکی از مدعیان جدی بهترین اثر سال است.