بازی‌ها از نکتههای مثبت سریالاند؛ چند منتقد از گروه بازیگران تعریف کرده‌اند و بازی جیسون کلارک بهویژه تحسین شده است. یک منتقد هم بازی کلارک و پاتریشا آرکت را پرانرژی توصیف می‌کند و میگوید آن‌ها انکار و آشفتگی خانواده را خوب نشان میدهند. در پرداخت به ریشههای ماجرا نیز نظرهای مثبتی مطرح شده: یک منتقد بررسی ترکیب آسیبزای برخورداری از موقعیت ممتاز و استیصال را سنجیده و مفصل میداند و منتقدی دیگر تصویری دقیق و چندوجهی از عواملی میبیند که الکس را به جنایت رساندند. منتقدانی هم سریال را تصویری گیرا از طمع، سنگدلی و خودبزرگبینی یا روایتی دقیق و تکان دهنده از پوچی اخلاقی میدانند.
سازندگان، Michael D. Fuller و Erin Lee Carr، در عوض بیشتر می‌خواهند بفهمند خانوادهٔ Murdaugh اصلاً چطور به چنین وضعی رسیدند؛ به‌خصوص اینکه ترکیب سمیِ امتیاز و استیصال چطور آن‌ها را به اینجا کشاند. اما با اینکه پرداختن‌شان به این موضوع سنجیده و همه‌جانبه است، در هشت ساعتِ کم‌وبیش دیدنیِ اثر، به‌جای رفتن سراغ قلمرویی تازه، در محدوده‌ای آشنا می‌مانند.
کلارک و آرکت زوجی پویا هستند و نابسامانی و انکاری را به تصویر می‌کشند که به قتل‌های تلخ انجامید. ... قسمت اول «Death in the Family» کمی کند شروع می‌شود و در استفاده از زبان محاوره‌ای هم کمی زیاده‌روی می‌کند، اما در ادامه داستانی گیرا روایت می‌کند که از زاویه‌ای تازه به ماجرایی بارها روایت‌شده نگاه می‌کند.
اعضای خانوادهٔ Murdaugh از این‌همه جهت هولناک‌اند که سخت می‌شود هم‌زمان تصویر درست‌وحسابی‌ای از همه‌شان داشت. هرقدر هم Death in the Family خوب ساخته شده باشد و بازی‌ها خوب باشند، همان پرسشی را پیش می‌کشد که این‌همه برنامهٔ تلویزیونی دربارهٔ جنایت‌های واقعی: چرا دارم خودم را وادار می‌کنم تماشایش کنم؟
حتی اگر بدانید «Murdaugh: Death in the Family» چطور تمام می‌شود، نحوه پیش رفتن داستان حسابی مخاطب را درگیر نگه می‌دارد. ... شاید در نگاه اول شبیه یکی دیگر از داستان‌های جنایی واقعی به نظر برسد، اما درست مثل خود الکس که هیولایی است، این داستان هم بیش از این حرف‌هاست.
بازی‌ها عالی‌اند، به‌خصوص بازی کلارک. بااین‌حال، شخصیت‌های فوق‌العاده هم وقتی چیزی در خطر نیست، درام جذابی نمی‌سازند. حتی اگر انبوه اظهارنظرها درباره این پرونده به گوشتان نخورده باشد، باز هم بهتر بود سرانجام ماجرا این‌قدر قابل‌حدس نباشد.
هیچ غافلگیری بزرگی در کار نیست و هیچ راز مهمی هم نیست که دانسته‌ها و تصورات قبلی‌تان را زیرورو کند؛ همین هم به نفع سریال تمام شده: روایتی دقیق و حال‌به‌هم‌زن از خلأ اخلاقی. ... محدود بودن دامنه‌ی تمرکز سریال در روزگاری که زبان روان‌درمانی بیش از حد رواج پیدا کرده، تازگی خوشایندی دارد.
در هشت قسمت، داستان زیادی کش می‌آید و زیرپیرنگ‌هایی هم سنگینش کرده‌اند که انگار هیچ‌وقت به جایی نمی‌رسند. نمی‌شود از این حس خلاص شد که این سریال نسخه‌ی تلویزیونیِ جلسه‌ای است که می‌شد با یک ایمیل جمعش کرد.
این سریال حرفی برای گفتن ندارد و در بازگویی جنجالی و زننده‌ی ماجرای مردی که همسر و پسرش را به قتل می‌رساند، ذره‌ای هنر به خرج نمی‌دهد. «Murdaugh» از این ماجرا سوءاستفاده می‌کند، کسل‌کننده است و هیچ زاویه‌دیدی ندارد؛ با آن، وسواس جمعی‌مان نسبت به قتل به حضیض تازه‌ای می‌رسد.
تصویری جامع و چندوجهی از عواملی ارائه می‌دهد که الکس را به ارتکاب آن عمل شنیع واداشتند. جیسون کلارک هم با بازی‌ای باورپذیر و میخکوب‌کننده، به این تراژدی و مرد نفرت‌انگیزی که باعثش شد، جان می‌بخشد.
واقعیت‌هایی که می‌دانیم نهایتاً چند دقیقه از فیلم را پر می‌کنند؛ پس باقی فیلم را باید با صحنه‌هایی پُر کرد که در بهترین حالت به ملودرام پهلو می‌زنند و در بدترین حالت چیزی جز حدس‌وگمان‌های بی‌محابا نیستند.
