نبوغ استیو کارل در پر کردن یک خط کمدی با شادی و شرارت، در این فیلم به طرز لذت‌بخشی به نمایش گذاشته شده است. به عنوان صدای گرو، او قلب تپنده فیلم است و اجرایش دلیل اصلی موفقیت فیلم است. کارل با استفاده از یک لهجه اروپای شرقی عجیب و غریب و غیرقابل تشخیص، شخصیتی را خلق می‌کند که همزمان مضحک و کمی تهدیدآمیز است. «شادی» در لذت آشکار او از شرارت‌های کوچک نهفته است، از منجمد کردن صف قهوه گرفته تا ترکاندن...
