این مستند برای چند منتقد اثری تأثیرگذار و تأملبرانگیز درباره سالمندی است: لحظههای روزمره را طوری ثبت می‌کند که گستره یک عمر بسیار طولانی در آن‌ها حس می‌شود، و آدم را به ارزش‌های مهم زندگی فکر میاندازد. واکاوی صادقانه و آسیبپذیرِ علاقهی سم گرین به موضوع، به فیلم بار عاطفی میدهد؛ فیلم همچنین با ندانستن پاسخها کنار می‌آید و برای آدمهایش نوعی ماندگاری از راه سینما فراهم می‌کند. با اینکه سرشار از مرگ است، نگاهی غافلگیرکننده و صادقانه به زندگی دارد.
هرچند روایت پرشاخ‌وبرگ فیلم گاهی ازهم‌گسیخته می‌شود و بعضی موضوع‌ها آن‌قدرها جذاب نیستند، «The Oldest Person in the World» چند لحظه تأثیرگذار دارد که کمک می‌کنند به‌شکلی معنادار درباره سالمندی فکر کنیم. گرین این وسواسش را تا آخر دنبال می‌کند و با کنجکاوی سراغ موضوعی جذاب می‌رود و در همین مسیر، ما را با گروهی به همان اندازه جذاب از آدم‌هایی در سراسر دنیا آشنا می‌کند.
«مسن‌ترین فرد جهان» همچنان فیلمی تأثیرگذار است و شاید هم شروع یک مجموعه ارزشمند باشد؛ چون گرین با آسیب‌پذیری سراغ این پرسش می‌رود که چرا این موضوع تا این اندازه برایش اهمیت دارد.
به‌طرز دلنشینی نکته‌سنجانه... هرچه پیش بیاید (و فیلم به‌شکلی زیبا با ندانستنِ اینکه چه پیش خواهد آمد کنار می‌آید)، گرین هدیه‌ای باورنکردنی به آدم‌هایی داده که فیلمش درباره‌شان است: نوعی جاودانگی که فقط سینما می‌تواند ببخشد.
برای فیلمی که این‌همه مرگ در آن هست، The Oldest Person in the World به‌شکلی غافلگیرکننده، تقریباً با لحنی چالش‌برانگیز، از زندگی طرفداری می‌کند. این حرف شاید دم‌دستی به نظر برسد، اما گرین این حس را صادقانه منتقل می‌کند.
مستند سم گرین خوب بلد است لحظه‌هایی را پیدا کند که در آن‌ها می‌شود گستره‌ی زندگیِ کسی را که بیش از ۱۱۰ سال عمر کرده حس کرد؛ زندگی‌ای که در یک اتفاق روزمره فشرده شده است.
فیلمی مثل آغوشی آرام و مهربان است؛ به مقدس‌ترین ارزش‌های زندگی شکل ملموسی می‌بخشد و در عین حال، راز نهفته در پس مهم‌ترین پرسش‌هایمان را حفظ می‌کند.
