بخش مهمی از تحسینها به پرداختن مستند به هنرمند و فرهنگهایی برمیگردد که در جریان اصلی آمریکا کمتر دیده شدهاند. یک منتقد آن را ادای احترامی شایسته به لوئیس والدز و فرصتی برای دیدهشدن بخشی از فرهنگ لاتینتبار میداند؛ منتقد دیگری میگوید تأکید والدز بر این‌که هنر چیکانو بهتماممعنا آمریکایی است، هنوز مثل دههٔ ۱۹۶۰ شورانگیز و سرکشانه است. مستند همچنین آموزنده و سرگرم‌کننده خوانده شده و برای کسانی که دنبال صدای خود یا معنایی برای زندگیاند، چالشی شادمانه توصیف شده است.
به‌روز بودن معیار خوبی برای سنجیدن آثار غیرداستانی نیست و «American Pachuco» از بیشتر جهات، مروری قالبی به سبک «American Masters» بر زندگی یک هنرمند است. اما در روزگاری که برتری‌طلبی سفیدپوستان با روحیه‌ای انتقام‌جویانه دوباره سر برآورده، سخت است از شورانگیزیِ دیدگاه همیشگی والدز... و تأکیدِ همچنان پابرجایش بر این‌که هنر چیکانو از این آمریکایی‌تر نمی‌شود، تأثیر نپذیریم؛ این موضع به‌اندازه دهه ۱۹۶۰ سرکش و معترض است.
هرچند این مستند به تلخی یادآوری می‌کند که صداهای چیکانوها و لاتین‌تبارها در فرهنگ عامه و جریان اصلی، آن زمان هم به‌اندازه امروز نادیده گرفته می‌شدند و به همان اندازه هم می‌شد صدایشان را خاموش کرد، «American Pachuco» هنوز هم ادای احترامی دلپذیر به این صداهاست؛ ادای احترامی که خیلی وقت پیش باید انجام می‌شد.
در پرتره‌ی دیوید آلوارادو از زندگی، هنر و کنشگری آن‌قدر موضوع برای فکرکردن هست که «American Pachuco» انگار با لحنی شادمانه کسانی را به چالش می‌کشد که دنبال صدای خودشان یا معنایی برای زندگی‌شان می‌گردند.
هرچند فیلم هم گرفتار همان دام‌هایی می‌شود که بیشتر مستندهای مربوط به چهره‌های مشهور معمولاً دوباره در آن‌ها می‌افتند، Alvarado هم ادای دینی درخور به یکی از هنرمندان کمترقدر‌دیده‌شده تاریخ آمریکا می‌کند و هم بخشی از فرهنگ لاتین‌تبارها را به چشم می‌آورد که سزاوار توجه است.
آشنایی با زندگی و آثار لوئیس والدز کمک می‌کند بهتر بفهمیم آمریکایی‌بودن یعنی چه؛ شاید حالا بیش از هر زمان دیگری. تماشای این مستند روشنگر و سرگرم‌کننده راه خوبی برای شروع است.
مستند آلوارادو از نظر ساختار متعارف است، اما لحن سرزنده‌ای دارد؛ لحنی که نشان می‌دهد سوژه‌ی فیلم چقدر با چالش‌های اجتماعی‌ـ‌سیاسی چیکانوها در قرن بیستم درگیر بوده است.
«American Pachuo» فقط فیلمی دلنشین درباره‌ی مردی آینده‌نگر است. بی‌شک سرگرم‌کننده و آموزنده است، اما آن‌قدر بی‌دردسر پیش می‌رود که اثر چندانی در ذهن نمی‌گذارد.
