چندین منتقد این مستند را اثری ضروری، فوری و اثرگذار دانستهاند. از دقت و استواری روزنامهنگارانهاش نیز تعریف شده: فیلم پرونده‌ای مستند و تکان‌دهنده دربارهی اقدامات اسرائیل در غزه پیش میبرد و واقعیتی هولناک را پیش چشم می‌گذارد. بعضی منتقدان تأثیر عاطفی آن را عمیق میدانند؛ یکی میگوید فیلم این حس را ایجاد می‌کند که شاید بشریت همهی امیدش را از دست داده باشد.
آمارهایی در خود فیلم هست و آمارهایی هم بیرون از آن. اما مثل همیشه، هر بیننده خودش تصمیم می‌گیرد آمار کشته‌ها را چطور حساب کند. بااین‌حال، NAZA به‌عنوان اثری مستند، فیلمی که باید قدرت هنر را با دقت و سخت‌گیری روزنامه‌نگاری درهم بیامیزد، معادله‌ای تکان‌دهنده پیش می‌گذارد که باید توجه مردم را در اسرائیل و بیرون از آن جلب کند. اگر بخواهیم، می‌توانیم همه‌چیز را ببینیم.
این افشاگری تکان‌دهنده، سنجیده و کاملاً مستند، در آن بیست‌وچهار افسر اطلاعاتی ارتش اسرائیل جزئیات هدف‌گرفتن و قتل نظام‌مند غیرنظامیان در غزه از هفتم اکتبر به این‌سو را شرح می‌دهند و می‌گویند این کارها چطور عامدانه و با دقتی که فناوری‌های روز ممکن می‌کند انجام شده، آدم را هم با حسی از کرختی رها می‌کند؛ انگار بشریت همه امیدش را از دست داده باشد.
پیام انفجاری‌اش را به‌شکلی عمیقاً سینمایی و خوش‌سبک منتقل می‌کند. مصاحبه‌هایی که در دل تاریکی شب انجام می‌شوند، حال‌وهوایی آیینی و اعتراف‌گونه پیدا می‌کنند. این مصاحبه‌ها طوری تدوین و چیده شده‌اند که فصل‌هایی شکل می‌گیرد؛ هر فصل کم‌کم شوک را بیشتر می‌کند و در عین حال، پژواک‌هایی در دل فیلم به‌وجود می‌آورد.
صمیمیت این مصاحبه‌ها تأثیرگذار است و تناقضی ناآرام‌کننده به وجود می‌آورد. حتی وقتی گفت‌وگوها به نهایت هولناکی و چندش‌آوری می‌رسند، باز هم جذبشان می‌شوید. این نشان می‌دهد فیلم‌سازی و خودِ مستند چه قدرتی دارند. البته فیلم می‌تواند شوکه‌کننده باشد، اما افشاگری‌هایش به چیزهایی شباهت دارد که پیش‌تر منتشر شده‌اند.
ریتم حساب‌شده و سنجیده‌ی فیلم به تماشاگر کمک می‌کند واقعیتی هولناک را هضم کند؛ واقعیتی که خیلی‌ها زمانی تصورش را هم نمی‌کردند. «NAZA» استدلالش را علیه یک دولت جنگ‌طلب موجز و روشن بیان می‌کند، بی‌آنکه واقعیت‌ها را برای مصرف در دنیای کلیپ‌های کوتاه و بریده‌بریده رقیق کند و به لقمه‌های کوچک تبدیلشان کند. سکوت‌ها و فضاهای خالی فیلم، فرصتی ضروری برای تأمل و نگاه به درون فراهم می‌کنند.
NAZA با خویشتن‌داری، هوشمندی، بیانی روشن و دقت، پرونده‌ای کاملاً محکوم‌کننده علیه اقدامات اسرائیل در غزه و ادامه‌ی اقداماتش در سراسر منطقه می‌چیند. از نظر سینمایی، اثری نمونه است. از نظر روزنامه‌نگاری، حرفش انکارناپذیر است. در مقام سند، کیفرخواستی است.
رویکرد واقع‌بینانه و تکان‌دهنده‌شان بی‌تردید سندی انکارناپذیر از همدستی و اعتراف به کشتار نظام‌مند یک ملت است؛ و معلوم نیست بعد از روبه‌رو شدن با واقعیت‌ها و نگرش‌های انسان‌زدا که آشکارا به نمایش درآمده‌اند، کسی چطور می‌تواند همچنان پشت واژگان سیاسی پنهان شود.
این اثر حس هولناکی ایجاد می‌کند که خیلی شبیه حسی است که جاناتان گلیزر در «منطقهٔ مورد علاقه» ایجاد کرد: زندگی یک شهر به قیمت مرگ شهری دیگر تمام می‌شود؛ شهری که فقط چند مایل آن‌طرف‌تر است، و کسانی که این کار را می‌کنند یا به آن بی‌اعتنا هستند یا آشکارا از آن لذت می‌برند.
بی‌شک در آینده افشاگری‌ها و مستندات بیشتری درباره این درگیری منتشر می‌شود، اما کمتر اثری مثل این یکی آدم را تا مغز استخوان می‌لرزاند. این فیلم دریچه‌ای گیرا و تأثیرگذار به وحشت‌هایی است که دارند بر مردم تحمیل می‌شوند و تماشایش ضروری است.
خیلی‌خیلی کم پیش می‌آید فیلمی، هرقدر هم عالی یا مهم باشد، واقعاً تماشایش فوریت داشته باشد. بالاخره یک وقتی سراغش می‌روید؛ فیلم همان‌جا در گذر زمان منتظرتان می‌ماند. اما تماشای NAZA فوریت دارد. فیلمی ضروری است؛ سندی زنده که با فوری‌ترین مسئله‌ی امروز جهان گفت‌وگو می‌کند.
