چند منتقد این مستند را مهم و روشنگر میدانند: روایت گیبنی مسیر زندگی ماسک را به هم پیوند می‌دهد و با بیانی روشن و تصاویری پربار، بحث را پیش میبرد. برای برخی، فیلم تصویری هولناک از آینده می‌سازد و استدلالی قانع‌کننده می‌آورد که ماسک با افزایش نفوذش خطرناک‌تر شده است. یک منتقد هم آن را ثبت ضروری این ماجرا میداند.
چیزی که «Musk» را به تجربه‌ای چنین گزنده و مهم تبدیل می‌کند، تسلط فوق‌العاده‌ی الکس گیبنی بر قالب مستند است؛ تسلطی که هم بینش عمیقی دارد و هم برای مخاطب عادی قابل‌فهم است. او این چهره‌ی پرزرق‌وبرق و از خیلی جهات شناختنش دشوار را، با جاه‌طلبی‌های فناورانه، رؤیاهای کیهانی و خودبزرگ‌بینی بیمارگونه‌اش، تکه‌تکه کنار هم می‌چیند و نشانمان می‌دهد هر فصل از زندگی‌اش چطور به فصل بعدی رسید و رؤیای ماسک همیشه این‌قدر عظمت‌طلبانه نبود.
فیلم گیبنی بیشتر از آن‌که حمله‌ای زمخت و تخریبی باشد، کولاکی از تیغ‌های جراحی است. نزدیک به چهار ساعت، بی‌وقفه و از چند جهت به هدفش نیش می‌زند و تقریباً هر بار که ضربه می‌زند، خون به راه می‌اندازد. بااین‌حال، عجیب است که فیلمی به این مفصلی ــ درحالی‌که گیبنی قانع‌کننده استدلال می‌کند این حجم واقعاً لازم بوده ــ باز هم ناقص به نظر برسد. بخش‌هایی از فیلم جا افتاده‌اند و جای خالی‌شان مدام به چشم می‌آید، حتی وقتی بالاخره تیتراژ پایانیِ «ماسک» روی پرده می‌رود.
گیبنی با وضوحی که رد کردن نتیجه‌گیری‌هایش را دشوار می‌کند، و با انبوهی از تصاویر، گرافیک‌های تر و تمیز و مصاحبه‌های روشنگر که در تمام مدت طولانی فیلم جذابیتش را حفظ می‌کنند، پرده را کنار می‌زند و مسیر این نابغه جوان اهل آفریقای جنوبی را دنبال می‌کند؛ کسی که در دوران آپارتاید بزرگ شده و هرگز این رژیم تبعیض‌نژادی را محکوم نکرده است.
مستند چهار ساعته‌ی الکس گیبنی، برنده‌ی اسکار، درباره‌ی ایلان ماسک شاید مهم‌ترین فیلم سال باشد. بعد از دو ساعت اول، تماشاگران می‌فهمند که ماسک در مهندسی‌کردن همه‌چیزِ اطرافش برای ارضای غرورش و پر کردن حساب بانکی‌اش، ماهرتر از مهندسی‌کردن محصولات متعددش است.
فیلمِ بسیار طولانیِ چهار ساعته‌ی الکس گیبنی درباره‌ی ماسک، در بازسازیِ چهره‌ی مردی که جنجال‌هایش تقریباً همگی از قبل شناخته‌شده‌اند، بی‌هدف پیش می‌رود. روایتش قدم‌به‌قدم ساخته می‌شود و دامنه‌ی وسیعی را دربرمی‌گیرد، اما عمقش فقط چند سانتی‌متر است؛ فقط خرده‌واقعیت‌های رسواکننده‌ای درباره‌ی این مدیرعامل مشهور ردیف می‌کند، بی‌آنکه لایه‌های پشت آن‌ها را روشن کند.
Musk همچنان آن شوکِ ضروری را حفظ می‌کند؛ نه فقط به‌خاطر انبوه هراس‌هایی که یکی پس از دیگری از راه می‌رسند و موسیقی اضطراب‌آورِ Pemberton شدت‌شان می‌دهد، بلکه به‌خاطر تصویر روشنی که از آینده‌ی نزدیک ما می‌سازد؛ آینده‌ای که دست‌های همیشه بی‌ثبات و آلوده‌ی همین یک نفر شکلش می‌دهند.
مثل خیلی از فیلم‌های گیبنی، «ماسک» هم گاهی بیش از حد شسته‌رفته و حساب‌شده به نظر می‌رسد، اما استدلالی قانع‌کننده می‌آورد که این تاجر جنجالی هرچه نفوذش بیشتر شده، خطرناک‌تر هم شده و حالا همان گونه‌ی بشری را تهدید می‌کند که ادعا می‌کند می‌خواهد نجاتش دهد.
بی‌شک، فیلم «Musk» سندی مهم و تقریباً جامع است؛ نه‌فقط درباره خود ماسک، بلکه درباره دنیای هرچه دیستوپیایی‌تری که او همین حالا در شکل‌دادنش نقش دارد. (لازم نبود این اداها را دربیاورد.)
چیز چندان ناآشنا یا تازه‌ای برای کشف‌کردن در اینجا نیست. مثل همیشه، گیبنی اثری جذاب می‌سازد، اما این یکی در بخش‌هایی که برای برجسته‌کردن انتخاب کرده، همیشه نمی‌تواند جذاب بماند.
Musk در بهترین حالتش، شرحی جامع از این است که چطور ثروتمندترین مرد جهان از یکی از محترم‌ترین آدم‌ها به یکی از خطرناک‌ترین‌ها تبدیل شد.
