نقدهای مستند بیلی آیلیش: به من سخت و نرم ضربه بزن - تور زنده به صورت سه بعدی

• + جلوه‌های بصری

«Hit Me Hard and Soft» تقریباً مثل یک فیلم کنسرت معمولی فیلم‌برداری شده، با این تفاوت که سه‌بعدی است. اما سه‌بعدی‌بودن فیلم خیلی خوب عمل می‌کند و حس می‌کنید کنار Eilish روی صحنه ایستاده‌اید؛ او بدون رقصنده‌های همراه و با گروهی جمع‌وجور اجرا می‌کند. (و ببخشید که داستان را لو می‌دهم، اما برادر و همکارش، Finneas، هم سرانجام حضور کوتاهی دارد.) Eilish می‌خواهد تماشاگران کنسرت و طرفدارانش حس کنند که «فقط منم و آن‌ها»؛ این فیلم هم از روی صندلی گرم AMC و با صدای دالبی، این حس را به‌خوبی منتقل می‌کند. فیلم همچنین Eilish را در تمام شکوه رمانتیکش به تصویر می‌کشد.

• + کارگردانی

کامرون در مصاحبه‌ها گفته که خودش پیشنهاد داده کارگردانی را با ایلایش تقسیم کند و بارها نشان می‌دهد چرا. در یکی از صحنه‌های پیش از اجرا، آن دو مشخص می‌کنند دوربین‌ها را کجا بگذارند تا بخش خاصی از اجرا را به بهترین شکل ثبت کنند؛ در صحنه‌ای دیگر، ایلایش جلوی دوربین توضیح می‌دهد که برای رنگ‌بندی هرکدام از آهنگ‌های اجرا چه می‌خواهد. این کنسرت خودش یک اثر هنری است و ایلایش کارگردان آن؛ کامرون در این فیلم کمتر دنبال خلق اثر هنری خودش است و بیشتر می‌خواهد اثر ایلایش را ثبت کند.

• + کارگردانی
• + شخصیت‌پردازی

«Billie Eilish: Soft & Hard» به‌عنوان فیلم کنسرتی هیجان‌انگیز است، اما قدرتش از دقتی می‌آید که در نشان‌دادن سازوکار پشت این جادو به خرج می‌دهد: انتخاب نورها، حرکت‌های روی صحنه، تنظیم دقیق حال‌وهوای احساسی، مسیرهای پنهان و لحظه‌های خلوتِ انتظار. فیلمی زنده است که تماشاگر را در فضای خودش غرق می‌کند و به‌شکلی کم‌سابقه حس‌وحالی شخصی دارد؛ تصویری از هنرمندی که می‌داند دامنه‌ی نفوذ و مخاطبانش تا چه اندازه گسترده است و بااین‌حال می‌خواهد هرکسی در سالن حس کند حضورش دیده می‌شود. برای فیلمی با این ابعاد، چشمگیرترین ترفندش این است که چقدر به این نزدیک می‌شود که حضور تک‌تک آدم‌ها را ثبت کند.

• − ریتم

فیلم در بخش‌های آرام‌ترِ فهرست ترانه‌ها از رمق می‌افتد؛ و این مسئله‌ای است وقتی نیمی از اجراها تصنیف‌هایی هستند که خواننده کنار پایه‌ی میکروفن یا درازکش روی زمین می‌خواند. رک بگویم، چندان از کارهای اخیر کامرون خوشم نمی‌آید، اما دلم می‌خواست یکی از ناوی‌ها سوار بر موجودی چهارپا، با حرکتی شیرجه‌وار از تیرهای سقف پایین بیاید و کمی جان به اجرا بدهد.

• + کارگردانی

هر کسی که کنسرتی عالی را از نزدیک دیده باشد، می‌داند فیلم‌های خیلی کمی می‌توانند حسِ فراتر از معمولِ اجرای زنده را کاملاً منتقل کنند. *Hit Me Hard and Soft* حسابی به این هدف نزدیک می‌شود؛ به لطف دو نگاه کارگردان‌هایش: هنرمندی در اوج توانایی‌هایش و ناظری که از آنچه می‌بیند، مات و مبهوت مانده است.

• + فیلم‌برداری

با اینکه Hit Me Hard and Soft برخلاف وعده‌ی تبلیغات، فیلم کنسرت را «از نو اختراع» نمی‌کند، تسلط کامرون بر فیلم‌برداری سه‌بعدی تجربه‌ای می‌سازد که آدم را در خودش غرق می‌کند. چند ایده‌ی بازیگوشانه هم دارد؛ مثلاً دوربین سه‌بعدی دستی‌ای که ایلایش اغلب با دست راستش می‌گیرد و میکروفن را در دست چپش نگه می‌دارد.

• + کارگردانی
• + فیلم‌برداری

فیلم‌های کنسرتی اغلب جایگزین چندان رضایت‌بخشی برای یک شب خوب بیرون‌رفتن نیستند، اما مهارت فنی و شور قصه‌گویی کامرون همه‌چیز را زنده می‌کند؛ فیلم‌برداری سه‌بعدی هم همین‌طور. من طرفدار پروپاقرص ایلیش نیستم، اما از این فیلم خیلی بیشتر از آخرین فیلم آواتار لذت بردم.

• + موسیقی

فیلم Billie Eilish Hit Me Hard and Soft: The Tour Live in 3D حاصل همکاری دو هنرمند بسیار نوآور است که هنرشان را در هم آمیخته‌اند و یکی از بهترین فیلم‌های کنسرت تا امروز را ساخته‌اند. این جادوی موسیقی و سینماست.

• + محتوا و پیام فیلم

«Hit Me Hard and Soft» نگاهی بسیار شخصی و به‌طرزی کم‌نظیر دلنشین به رابطه‌ای دارد که میان طرفداران و هنرمندی شکل می‌گیرد که موسیقی‌اش فقط افکار و احساسات آن‌ها را بیان نمی‌کند، بلکه باعث می‌شود واقعاً حس کنند دیده شده‌اند.

• + موسیقی

برای کسانی که فقط برای موسیقی سراغ «Hit Me Hard and Soft» می‌آیند، این فیلم دقیقاً همان چیزی را دارد که می‌خواهند: بیشترِ بهترین آهنگ‌های بیلی آیلیش را، از «Chihiro» تا «Everything I Wanted» و «Bad Guy»، دربرمی‌گیرد و در عین حال دریچه‌ای محدود اما جذاب به دنیای روزمره‌ی کاری او باز می‌کند.