منتقدان این فیلم را سوگنامهای برای پسرِ ازدسترفتهی فیلمساز میدانند؛ روایتی شخصی و صمیمی که با تصویرهای بهجامانده از او، مخاطب را به دلِ اندوه پدر می‌برد. چند منتقد از تأثیر عاطفی شدید فیلم گفتهاند و یکی از آنها یادآوری می‌کند که این روایت، خاطرهی پسر را برای همیشه زنده نگه میدارد. فیلم در عین حال رابطه‌ای بی‌نقص را تصویر نمیکند؛ عشق بی‌قیدوشرط و توان دوربین برای ثبت و بازخوانی زندگی، بخشی از نیروی آن است.
«Remake» بیشتر از آن‌که فیلم باشد، مرثیه‌ای است که نوشتنش یک دهه طول کشیده. ادای احترامی است که مک‌اِلوی به تنها شیوه‌ای که بلد است ساخته: با روایتی تصویری، بسیار صمیمی و سرشار از آسیب‌پذیری عاطفی که مخاطب را هم‌قدم خودش در چرخه‌ی سوگ پیش می‌برد. این فیلم نه‌فقط خداحافظی او با آدریان است، بلکه راهی است برای جاودانه‌کردن یاد او. با اینکه زندگی آدریان زودتر از موعد به پایان رسید، یادش حالا برای همیشه زنده می‌ماند.
تنها چیزی که از آدریان برای مک‌اِلوی باقی مانده، تصاویری است که او به‌جا گذاشته. مک‌اِلوی در Remake راهی پیدا کرده تا از این تصاویر چیزی عمیق و تأثیرگذار بسازد؛ چیزی که نه رابطه‌ای بی‌نقص، بلکه بی‌تردید جادوی واقعی‌ای را نشان می‌دهد که دوربین می‌تواند داشته باشد: اینکه به ما یادآوری کند چه کسانی بودیم و دیدن دیگری از دریچه‌ی عشق واقعی و بی‌قیدوشرط چه زیبایی بزرگی دارد.
همان‌طور که از عنوانش پیداست، Remake در واقع درباره بازگشت مک‌الوی به زندگی‌ای است که روی فیلم ثبت شده و ساختن چیزی تازه از آن: مرثیه‌ای، هدیه‌ای و نوعی عذرخواهی برای پسر ازدست‌رفته‌اش. به همین خاطر، فیلم به‌شدت تکان‌دهنده است. این تأمل درباره حافظه و گذر زمان هم خیره‌کننده است.
حاصل کار، اثری عمیقاً تکان‌دهنده است؛ اثری که با هر پدر و مادری یا هر کسی که به بچه‌ای گرفتار مشکلات نزدیک است، ارتباط برقرار می‌کند. اما حرف‌هایش فقط به این محدود نمی‌شود و درباره هنر و آفریدن آن، لذت‌هایش و بی‌صداقتی‌هایش هم حرف‌های زیادی دارد. مدت‌ها بعد از خشک‌شدن اشک‌ها هم در ذهن می‌ماند.
با آن‌همه اندوه و دل‌شکستگی، Remake نگاهی به‌طرز شگفت‌انگیزی روشن و واقع‌بینانه دارد: هم فیلمی خانگی است، هم دفتریادداشتی صمیمی و هم کاوشی گسترده در هدف فیلمساز. فیلم مدام با واکنش‌هایی از خشم، سرخوشی و سردرگمی‌ای که هنوز برطرف نشده، نتیجه‌گیری‌های خودش را زیر سؤال می‌برد.
«Remake» درباره مرگ، فقدان و سوگ است، اما فیلمی نیست که به نتیجه‌گیری برسد. در پایان، مک‌الوی کاری می‌کند که شاید غیرمنتظره باشد، اما هم دلخراش است و هم به‌شکلی وصف‌ناپذیر سخاوتمندانه: راز و رمز زندگی پسرش را حفظ می‌کند.
مک‌الوی خودِ مفهوم حافظه را می‌کاود و در کاری که شاید بزرگ‌ترین دستاوردش به‌عنوان مستندساز باشد، نمی‌تواند هیچ پاسخ قطعی‌ای پیدا کند؛ بااین‌حال، به‌نوعی بیش از هر زمان دیگری به حقیقت نزدیک می‌شود.
Remake مرثیه‌ای است که هم عذرخواهی است، هم حساب‌کشی و هم اعتراف؛ پر از لحظه‌هایی که درست به‌خاطر خویشتن‌دارانه و بی‌اغراق بودن‌شان، آدم را از پا درمی‌آورند.
این ادای احترامی دلنشین و تأثیرگذار است که یادمان می‌آورد روح ارزشمندی ما را راهنمایی می‌کند تا در تمام فراز و نشیب‌ها، عشق عمیقی را که به خانواده‌مان داریم به یاد بیاوریم.
مک‌الوی بار دیگر رشته‌ای در روایت پیدا می‌کند که هم عمیقاً به تجربه شخصی خودش گره خورده و هم برای تقریباً هر کسی که عزیزی را از دست داده، آشناست.
