نقدهای سریال مزرعه کلارکسون

• ± شخصیت‌پردازی

خیلی زود می‌فهمید جذابیت کلارکسون از کجاست: غرغرویی متحیر که از اوضاع‌واحوال دل‌زده است، اما به‌ندرت راه‌حل عملی‌ای پیشنهاد می‌کند. همین باعث می‌شود «مزرعه کلارکسون» از زاویه‌ای مردم‌شناسانه حسابی جذاب باشد؛ انگار اتفاقی سر از جمعی درآورده‌اید که اعضایش هیچ‌وقت دلشان نمی‌خواست شما را هم به جمع خودشان راه بدهند. اما باقی برنامه هم هست: شلختگیِ دلنشینش و شوخی‌های راحت و بی‌تکلفش. هرقدر هم درباره خود کلارکسون تردید داشته باشید، سخت می‌توانید در برابرش مقاومت کنید.

• − شخصیت‌پردازی

معلوم است که نمی‌شود خیلی با کسی که چندین میلیون ثروت دارد احساس نزدیکی کرد؛ به‌خصوص وقتی بیش از ده سال است صاحب مزرعه است و هیچ‌وقت به خودش زحمت نداده بفهمد مزرعه واقعاً چطور اداره می‌شود. با تکبر پرهیاهوی همیشگی کلارکسون، این برنامه می‌توانست تحمل‌ناپذیر باشد. بااین‌حال، به شکلی عجیب‌وغریب گیرا و خنده‌دار است، نگاه تیزبینانه‌ای دارد و برخلاف انتظار لذت‌بخش از آب درآمده.

نمی‌دانیم تماشای «مزرعه کلارکسون» چه جذابیتی دارد. عملاً قسمت پشت قسمت کلارکسون را می‌بینیم که مثل یک کشاورز اعیان‌زاده دست‌وپا می‌زند، تصمیم‌های تجاری بدی می‌گیرد و با آدم‌های عجیب‌وغریبی سر و کله می‌زند که برای کمک در مزرعه استخدام کرده است. ... به نظر می‌رسد این برنامه فقط به درد کسانی می‌خورد که می‌خواهند همه‌چیزِ مربوط به کلارکسون را دنبال کنند.

• + شخصیت‌پردازی

رابطه‌ی بامزه‌ی این دو آدمِ کاملاً متفاوت، صاحب‌زمینِ نابلد و دستیارش کالب، همیشه کلی خنده به پا می‌کند: کالبِ کاربلد بی‌پرده همه‌ی اشتباه‌های احمقانه‌ی زیادی را که کلارکسون در کشاورزی مرتکب می‌شود به او می‌گوید و رئیسش هم در جواب، مرد جوان‌تر را به‌خاطر تجربه‌ی کمش در زندگی دست می‌اندازد.

• − فیلمنامه

این مجموعه بدون سناریو ساخته شده، اما گاهی شک می‌کنی که به درخواست تهیه‌کننده‌ها، موضوع‌هایی را پیش می‌کشند یا جمله‌هایی را به آن‌ها می‌دهند؛ همین باعث می‌شود صحنه‌های کلارکسون و کالب بعضی وقت‌ها کمی تصنعی به نظر برسند. ... بااین‌همه، تماشایش همچنان واقعاً لذت‌بخش است.

• − محتوا و پیام فیلم

پس فصل چهارم «مزرعه کلارکسون» چند اتفاق تازه هم دارد، اما جز نگرانی بابت سلامتی، نه مضمون تازه‌ای مطرح می‌کند و نه چالش واقعاً جدیدی پیش می‌کشد. خوشایند است که باز هم همان حال‌وهوا را دارد: نقشه‌های «زیرکانه»ی بیشتری از کلارکسون و دست‌انداختن‌های بیشتر از سوی یک چهره تازه و شمار زیادی از چهره‌های آشناتر.

• ± بازیگری

هرچند گاهی به نظر می‌رسد کلارکسون دارد بی‌برنامه جلو می‌رود، همین بداهه‌کاری‌هایش هم حسابی خنده‌دار است؛ مثلاً وقتی می‌نشیند صبحانه‌ای سالم با لبنیات بخورد و به خوردنِ «پنیرِ کیر» می‌تازد.