نقدهای فیلم مثلث غم

روبن اوستلوند، کارگردان سوئدی، عاشق کنایه زدن است و این بار، چشم تیزبین خود را به سمت ثروتمندان و افراد ممتاز نشانه رفته است. فیلمسازی او هدفمند، تقریباً طعنه‌آمیز و به اندازه یک پتک با روکش طلا، عاری از ظرافت است. اما این رویکرد با اعتماد به نفس و به شکلی لذت‌بخش ارائه می‌شود و یک شورش پر زرق و برق و به شدت گیرا را خلق می‌کند. تماشای این موجودات گروتسک و بیگانه، همزمان جذاب و دافعه‌برانگیز است. ا...

این فیلم یکی از تفرقه‌انگیزترین برندگان نخل طلا در سال‌های اخیر است. از یک سو، برخی معتقدند که مضامین آشکار و اهداف واضح آن، کمی خام و سطحی هستند. از سوی دیگر، عده‌ای دیگر استدلال می‌کنند که این اهداف، شایسته چنین حمله‌ای هستند. حقیقت این است که هر دو طرف حق دارند. فیلم دارای دیالوگ‌های بی‌شک تیز و پیچش‌های داستانی سرگرم‌کننده است، اما در عین حال، به خصوص در پرده آخر، کمی تکراری و شاید حتی به اندا...

نیازی نیست دو و نیم ساعت وقت صرف کرد تا یک بازسازی مدرن و خنده‌دار از فیلم کلاسیک «گم‌گشته» ساخت، اما اگر کوتاه کردن فیلم به معنای حذف حتی یک ثانیه از مناظره باشکوه و مستانه میان یک کاپیتالیست روسی و یک مارکسیست آمریکایی باشد، تمام شکایاتم در مورد طولانی بودن فیلم را پس می‌گیرم. این رویارویی در میانه فیلم، که در آن وودی هرلسون و زلاتکو بوریچ نقل‌قول‌هایی از تاچر تا مارک تواین را به سمت هم پرتاب می...

می‌توان این فیلم را تحسین کرد، بدون آنکه خیلی آن را دوست داشت. روبن اوستلوند، کارگردان، استعدادهای خیره‌کننده‌ای دارد، اما ای کاش می‌دانست چه زمانی باید دست از کار بکشد. بخش اول فیلم، که کوتاه‌ترین و بهترین است، به زیبایی دنیای مدلینگ را به سخره می‌گیرد. سکانس طولانی تهوع در کشتی نیز به قدری اغراق‌آمیز است که به یک سمفونی بی‌قانون تبدیل می‌شود و مهارت کارگردان را به نمایش می‌گذارد. اما پس از مدتی،...

این فیلم یک طنز طبقاتی است که بر روی رودخانه‌ای از استفراغ و مدفوع بنا شده است. باید اعتراف کنم که سکانس طولانی بیماری در کشتی، از اولین تا آخرین لحظه، کاملاً خنده‌دار بود. ر.ش کار روبن اوستلوند این است که حقایق آشنا را به احمقانه‌ترین و پست‌ترین شکل ممکن بیان کند. با این حال، به جز آن سکانس بدنام، فیلم کمی بی‌هدف به نظر می‌رسد. برخلاف فیلم‌های قبلی او، اهداف این فیلم، مانند ثروتمندان به طور کلی، ...