بازیگری از نکتههای پرتکرارِ مثبت در نقدهاست. تیموتی شالامه هم کاریزما و شیوهی اجرای دیلن را خوب درمی‌آورد و هم صدای او را تقلید می‌کند؛ بعضی منتقدان بازیاش را پرانرژی و اثرگذار میدانند. بازیگر نقش جون بائز هم برای حضور پرقدرتش روی صحنه و بیرون از آن تحسین شده است. اجرای ترانهها نیز برای چند منتقد از جذابیتهای فیلم است.
دیلنِ شالامه آن‌قدر با ولع به سیگارش پک می‌زند که انگار نبوغ قهرمانان موسیقیِ پیش از خودش را نفس می‌کشد. اما با اینکه جذابیتی خونسرد و بی‌خیال دارد و استعداد تکرارنشدنی دیلن را منتقل می‌کند، تقریباً هیچ‌چیز از دیلن به‌عنوان یک آدم نشان‌مان نمی‌دهد. این لزوماً ایراد بازی شالامه نیست؛ انتخابی آگاهانه است. بالاخره اسم فیلم A Complete Unknown است و این اسم، به همان اندازه که عنوان فیلم است، بیانیه‌ای هم هست.
فیلم به لطف بازی دو بازیگر حسابی جان می‌گیرد: باربارو در نقش بائز فوق‌العاده است؛ روی صحنه مسحورکننده و بیرون از آن به‌شدت کاریزماتیک. شالامه هم آن‌قدر در نقش دیلن جا می‌افتد که هیچ‌وقت حس نمی‌کنی شرکت‌کننده‌ی برنامه‌ی «Stars In Your Eyes» است و دارد ادای دیلن را درمی‌آورد. از صدا و جذابیت گرفته تا خاکی‌بودن و خودمحوری‌اش ــ «باب، یه جورایی عوضی‌ای»، بائز به او می‌گوید ــ شالامه همه‌چیز را دقیق درآورده است. حیف که فیلم کم‌ریسک منگولد از او نمی‌خواهد کمی بیشتر از این مایه بگذارد.
فیلم «A Complete Unknown» از بدترین مشکلات دور می‌ماند؛ نه‌فقط چون روی دوره‌ای مشخص تمرکز می‌کند، بلکه مهم‌تر از آن، چون می‌پذیرد که قرار نیست هیچ‌وقت تمام ابعاد شخصیتی مردی مثل باب دیلن را درک کنیم. مهم نیست باب دیلن را می‌فهمیم یا نه. فقط کافی است قدر کارهایی را که کرد بدانیم.
شالامه به معنای کاملاً واقعی کلمه در قالب دیلن فرو می‌رود؛ معلوم است اجراهای ضبط‌شده‌اش را خوب بررسی کرده و صدای دیلن و شیوه اجرایش را بهتر از حدِ صرفاً قابل‌قبول تقلید می‌کند. مشکل اینجاست که پرداخت شخصیتش عمداً مبهم است و فیلم هم بیش از حد با اجراهای موسیقی پُر شده: روی صحنه، در استودیو و حتی روی تخت، وقتی با آهنگ تازه‌ای ور می‌رود. نتیجه این است که انگار نیمی از فیلم تماشای کارائوکه‌ای نسبتاً خوب است.
شالامه سرکشی را در نگاه دیلن نشان می‌دهد و در این صحنه‌های پایانی، حس ملموسی از بی‌قراری او به ما می‌دهد؛ از اینکه چقدر برایش مهم است از تصورات عمومی درباره خودش رها شود، هم در موسیقی و هم به‌عنوان سخنگوی یک نسل. بالاخره انرژی مهارنشدنی او را حس می‌کنیم؛ انرژی‌ای که باید از همان ابتدا در فیلم حضور می‌داشت.
قبلاً هم چنین تصویری از یک هنرمند دیده‌ایم؛ آخر حتماً بیشترِ بزرگان دست‌کم کمی خودپسندیِ بی‌رحمانه دارند. اما شالامه به این تصویر تازگی می‌بخشد. تماشای او همان حسی را در آدم برمی‌انگیزد که بسیاری از شخصیت‌های فیلم تجربه می‌کنند: علاقه‌ای به او و حسی غریب از فقدان، وقتی آرام‌آرام در مهِ تنهاییِ استعداد و شهرت از دسترس دور می‌شود.
فیلم هیچ برداشت تازه‌ای از دیلن به دست نمی‌دهد و روان‌شناسی او را هم روشن نمی‌کند؛ در عوض، می‌گذارد همچنان درباره مردی که پشت عینک‌های تیره‌اش پنهان است کنجکاو بمانیم. همراه‌شدن با این کنجکاوی، سفری هیجان‌انگیز و سرگرم‌کننده است؛ بازی بازیگرانی هم که معلوم است حسابی برای نقش‌هایشان زحمت کشیده‌اند و بعد سر صحنه راحت و رها بازی کرده‌اند، هیچ‌وقت افت نمی‌کند.
به‌گمانم منگولد فیلمی درباره دیلن ساخت که خودش می‌خواست بسازد. از بعضی نظرها، A Complete Unknown دقیقاً به این خاطر جالب است که عمداً تصویری سربسته از ستاره‌ای رازآلود ارائه می‌دهد. بااین‌حال، ساختن فیلمی کاملاً رضایت‌بخش درباره کسی که به نظر می‌رسد کارگردانش باور دارد نمی‌شود او را درک کرد، دشوار است.
هر ایرادی هم که فیلمنامه از نظر ساختار، پیش‌برد داستان و شخصیت محوریِ مبهمش داشته باشد، «A Complete Unknown» نقاط قوتی هم دارد: بازی‌های طبیعی و جاافتاده و صحنه‌های اجرای موسیقیِ پرشوری که فیلم را پیش می‌برند. برای خیلی از تماشاگرانی که موسیقی دیلن و آن دوره را دوست دارند، همین کافی است.
جالب اینجاست که داستان، با وجود استفاده از کلیشه‌های آشنای فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای درباره موسیقی که منگولد نقش زیادی در رواجشان داشت، از الگوی همیشگیِ اوج‌گرفتن، سقوط، درس‌گرفتن و بازگشت پیروی نمی‌کند. داستان فقط اوج‌گیری را دنبال می‌کند، اما این اوج‌گیری پرآشوب و مبهم است. شاید اول کار دیلنِ شالامه را باور نکنید؛ من که باور نکردم، تا وقتی صحنه‌ی کنار تخت گاتری را دیدم. در این بازی جسارت چشمگیری هست.
