A Poet موجِ همدلی با آدمهای بیگانه و ناسازگار را چنان زیبا و مؤثر پیش میبرد، زیرا تمام تناقضهای فیلم در درون شخصیتِ نالان، رقتانگیز و ازهمپاشیدهای که ریوس خلق کرده، جای گرفتهاند؛ شخصیتی که گاهی انگار طرح اولیهاش را یک انیماتور بدبین کشیده، اما در نهایت به دست یک رنگآمیزِ مهربان و همدل جان گرفته و کامل شده است.
A Poet موجِ همدلی با آدمهای ناسازگار و طردشده را چنان زیبا پیش میبرد، چون تمام تناقضهای آن در وجود شخصیتِ نالان، رقتانگیز و ازهمگسیختهای که ریوس خلق کرده، زندگی میکنند؛ شخصیتی که گاهی شبیه طرحی به نظر میرسد که یک انیماتور بدبین کشیده، اما بعد به دست یک رنگآمیزِ دلسوز و همدل کامل شده است.
A Poet اثری ساده اما گیراست و تلاشی موفق از سوی سوتو برای فراتر رفتن از کلیشههایی به شمار میآید که بهعنوان یک هنرمند کلمبیایی و دربارهٔ سینمای او بر وی تحمیل شدهاند.
A Poet اثری ساده اما گیراست و تلاشی موفق از سوی سوتو برای عبور از کلیشهها و محدودیتهایی به شمار میآید که بهعنوان یک هنرمند کلمبیایی و دربارهٔ سینمایش بر او تحمیل شدهاند.
لحن فیلم از پوچگرایی به جدیت، از جدیت به هجو و دوباره به همان فضاها تغییر میکند. این ترکیب نامتعارف در ظاهر نباید جواب بدهد، اما سوتو با تسلطی مطمئن و داستانگویی بسیار دقیق و حسابشده از پس آن برمیآید. اینکه A Poet میتواند همزمان خندهدار و عمیقاً تأثیرگذار باشد، آن را به دستاوردی ارزشمندتر تبدیل میکند.
نویسنده و کارگردان، سیمون مسا سوتو، با دقتی آگاهانه و تیزبینانه نوعی شیفتگی به زندگی خلاقانه را به سخره میگیرد؛ نوعی دلبستگی که در آن خودِ عملِ خلق کردن چندان حضور ندارد و در نهایت فرد را در دنیای واقعی بیکارآمد و ناتوان میکند. جذابیت تصویر «هنرمند رنجکشیده» گاهی آنقدر فریبنده است که میتواند خودِ هنر واقعی را پنهان و به حاشیه براند.
