چندین منتقد از کنار هم نشستن شوخی و اندوه در فیلم تعریف کردهاند؛ داستان با گذشتهای دردناک سروکار دارد، اما در عین حال خنده‌دار است و میان لحظههای سبک و جدی تعادل برقرار می‌کند. بازیها هم تحسین شده‌اند؛ بهخصوص بازی کالکین و همراهی او با آیزنبرگ که چند منتقد آن را از نقاط قوت فیلم دانستهاند.
«A Real Pain» بازگشتی بسیار خوشایند به نوعی کمدی‌درام مستقل است که تقریباً به‌کلی از میان رفته بود. فیلم نگاهی تلخ و تیزبین دارد و بلندبلند می‌خنداند؛ اغلب هم این دو کار را هم‌زمان می‌کند، و این کار آسانی نیست. شخصیت‌هایی هم دارد که کم‌کم می‌فهمیم چه مسائلی دارند، بی‌آنکه فیلم بخواهد به‌زور و به‌شکلی مصنوعی «درست‌شان» کند. واقعاً چقدر خوشایند است.
روبه‌رو شدن با وحشت‌های گذشته، در کنار آسایش زندگی امروز، به‌سادگی آدم را به رهایی عاطفی نمی‌رساند؛ تنها کاری که می‌شود کرد این است که انتخاب کنیم چطور با آن زندگی کنیم. آیزنبرگ حاضر نمی‌شود فیلمش را با پایانی مرتب‌و‌جمع‌وجور ببندد و همین، دومین فیلمش را به اثری تبدیل می‌کند که تقریباً به‌اندازه موضوعش دشوار است.
جسی آیزنبرگ، که نویسنده و کارگردان فیلم «A Real Pain» است و خودش هم در آن بازی می‌کند، یک جور شعبده‌بازی از آب درمی‌آورد. او فیلمی ساخته که در بستری از درد و ناامیدیِ شخصی و وجودی می‌گذرد، اما در عین حال خنده‌دار و دلنشین است و حتی کمی امیدبخش به نظر می‌رسد. تادا!
از تماشای همکاری واقعی جسی آیزنبرگِ بااستعداد، نویسنده، کارگردان و بازیگر، با کی‌یرن کالکینِ شایسته اسکار لذت ببرید؛ آن‌ها در کمدی‌درامی عمیقاً تأثیرگذار درباره دو پسرعموی نیویورکی همراه شده‌اند که به لهستان سفر می‌کنند؛ جایی که مادربزرگِ درگذشته‌شان از اردوگاه مرگ نازی‌ها جان سالم به در برده بود. آن‌قدر می‌خندید که دردتان می‌گیرد!
سایه هولوکاست و مادربزرگی که هرگز نمی‌بینیم بر A Real Pain افتاده است. این فیلم شاید اثری جمع‌وجور و دومین فیلم بلند آیزنبرگ باشد، اما او پس از نخستین فیلم امیدوارکننده‌اش در مقام کارگردان، «When You Finish Saving the World»، جهشی بزرگ به جلو کرده است.
امتیاز فیلم این است که نویسنده‌ـ‌کارگردانش تقریباً در برابر همه‌ی گرایش‌های مرسوم مقاومت می‌کند، داستان سرزنده اما پراکنده‌اش را به مسیرهایی غیرمنتظره می‌برد و می‌گذارد قصه خودش به‌سادگی به روایتی شخصیت‌محور درباره‌ی دو آدم با احساسات کاملاً متضاد تبدیل شود.
A Real Pain شاید خودش را سفری همدلانه به دنیای رنج معرفی کند و از خلال شخصیت‌های متعددش و جاهایی که به آن‌ها سر می‌زنند، به‌راحتی آرامش و آشوبِ زندگی انسان را آشکار کند؛ اما این فیلم به‌روشنی درباره‌ی حدومرزهای عشق هم هست.
همه‌ی بازیگران عالی بازی می‌کنند، اما این فیلم مال کالکین است. ستاره‌ی سریال «Succession» کاری می‌کند که نابالغیِ بنجی ترحم‌برانگیز به نظر نرسد و بشود با او ارتباط برقرار کرد؛ حتی وقتی روی اعصاب است، نمی‌توانی جلوی همدلی‌ات را با او بگیری.
فیلم عجیبی است؛ ایده‌اش خیلی بهتر از درامش از آب درآمده. بااین‌حال، ایده آن‌قدر قوی است که حسِ تجربه‌ای درونی را به فیلم می‌دهد و کمبود تجربه‌ای را که روی پرده می‌بینیم جبران می‌کند.
A Real Pain بیش از همه با تماشاگرانی ارتباط برقرار می‌کند که با فیلم‌هایی مشکلی ندارند که در آن‌ها کشمکش‌ها درونی‌اند و تعامل ساده، زنده و بی‌تکلف میان آدم‌ها در مرکز توجه قرار دارد.
