چند منتقد فیلم را روایتی انسانی و دلسوزانه از آدم‌هایی میدانند که می‌کوشند از اعتیاد عبور کنند. فیلم بدون قضاوت به معتادان نگاه می‌کند و یادآور می‌شود که آنها سزاوار همدلی‌اند؛ در آن، امکان شروعی دوباره هم مطرح می‌شود. یک منتقد میگوید فیلم چنان حس انسانیِ آرامی دارد که انگار تماشاگر کنار شخصیت‌ها، سر میزها و در جلسهها نشسته است. منتقدی دیگر فیلم را صادقانه و کمککننده میداند و میگوید شاید برای کسانی که با واقعیت دشوار اعتیاد روبه‌رو میشوند، امیدبخش باشد.
Union County درباره اینکه کودی و جک از چه نوع معتادانی هستند قضاوتی نمی‌کند. از نظر فیلم، فیلم‌سازش و کسانی که در ساختش مشارکت داشته‌اند، همه معتادان سزاوار همدلی‌اند. Meeks تصویری از این می‌دهد که جامعه چه شکلی می‌توانست داشته باشد اگر به‌جای تحقیر معتادان و رها کردنشان به حال خودشان تا رنج بکشند، واقعاً برایشان اهمیت قائل می‌شد.
Union County به همان اندازه که زندگی آدم‌هایی را با نگاهی سنجیده به تصویر می‌کشد که می‌کوشند از اعتیاد عبور کنند، کاوشی در فضای خالی قاب‌ها هم هست. در مرکز هر قاب، یک آدم است و دوروبرش زندگی جریان دارد.
ترکیب درستِ واقعیت و خیال می‌تواند به ساده‌ترین روایت‌های انسانی هم ــ اینجا، روایتِ امکانِ دوباره جان‌گرفتن در میانه‌ی همه‌گیریِ رنج ــ فرصتی تازه‌تر بدهد تا بر ما اثر بگذارند.
بازی Poulter در نهایت فیلم را سرپا نگه می‌دارد، اما گاهی تمرکز بر مسیر بهبودی، داستان اصلی فیلم را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. در نهایت، Union County شروعی آبرومند برای Meeks است، اما چون می‌خواهد بیش از حد به همه‌چیز بپردازد، تا پایان فیلم هم روی پای محکمی نمی‌ایستد.
این ترکیب میخکوب‌کننده‌ی واقعیت و داستان، معتادان واقعی به مواد افیونی را با بازیگران به رقابت می‌گذارد تا ببینیم کدام‌یک بهتر نقش یک معتاد را بازی می‌کند. اصلاً رقابتی در کار نیست.
با اینکه بازیگران اصلی عالی‌اند، اینکه این قالب ترکیبی چه مزیتی نسبت به ساختن یک مستندِ صرف دارد، یا ده برابر کردن زمان فیلم چه چیزی به آن اضافه می‌کرد، جای بحث دارد. بااین‌حال، نمی‌شود صداقتی را که پشتِ Union County و توجهش به جامعه است زیر سؤال برد.
اگر «Union County» ثابت می‌کند که پولتر شایسته‌ی نقش‌های پرمایه‌تری است و آدم‌های درون یک سیستم چشمگیر را به چشم می‌آورد، پس انتخاب مستندـ‌درام به‌جای درام کاملاً ارزشش را دارد. بااین‌حال، هنوز دلم می‌خواست خودِ آدم‌های واقعی حضور بیشتری در فیلم داشته باشند.
«Union County» چیزی بهتر از پایان‌بندی هالیوودی دارد: صادق و به‌دردبخور است. شاید حتی به کسانی که حاضرند، مثل Meeks و Poulter، با واقعیت ناخوشایند این وضعیت روبه‌رو شوند، امید هم بدهد. پیروزیِ موقتی هم به‌هرحال پیروزی است.
فیلم در هر قدم، هر تحول عاطفی و روزمره را چنان بجا و طبیعی پیش می‌برد که این تصویر از زندگی روزمره با انسانیتی آرام و بی‌ادعا جان می‌گیرد؛ طوری که انگار کنار همه شخصیت‌ها، پشت میزها و در اتاق‌های جلسه نشسته‌ای.
با اینکه Union County پس‌زمینه‌ای غنی و فضایی پرجزئیات دارد، بار اصلی فیلم روی دوش کودی است و فیلم تا حد زیادی به‌خاطر بازی آرام و محجوب پولتر در نقش جوانی موفق می‌شود که بی‌سروصدا با زندگیِ لبِ پرتگاهش کنار می‌آید.
