نقدهای فیلم گودزیلا منفی صفر

• + جلوه‌های بصری
• + صدا

با این‌که این دومین بار است که یامازاکی برداشت خودش را از این مجموعه ارائه می‌کند، درخشش کارش هنوز کم نشده. در روزگاری که جلوه‌های کامپیوتری سرهم‌بندی‌شده‌اند و کارها بین استودیوهای مختلف جلوه‌های ویژه دست‌به‌دست می‌شود تا هرکدام آن را ارزان‌تر و سریع‌تر انجام دهند، دقتی که در Godzilla Minus Zero به کار رفته با فاصله از رقبا سرتر است؛ درست مثل هیولای فیلم که از خط آسمان شهر سر برمی‌آورد. پوسته‌های پولک‌دار این موجودات و حتی بافت‌های رشته‌رشته و رگ‌دارِ داخل بدنشان واقعاً لمس‌کردنی به نظر می‌رسند. صدای فیلم هم به همان اندازه شگفت‌انگیز و کوبنده است؛ مثل موج انفجار.

• ± کارگردانی

Yamazaki می‌خواهد فیلم فاجعه‌ای بسازد که واقعاً همدلی‌برانگیز باشد و حقش را هم دارد. او از معدود فیلم‌سازانی است که بعد از Stanley Kubrick و فیلم «2001: A Space Odyssey»، اسکار جلوه‌های ویژه را برای کار خودش برده است. این دنباله‌ی آبرومند خیلی تلاش می‌کند ما را بابت مرگ شمار زیادی از آدم‌ها اندوهگین کند؛ تنها خونی که Yamazaki حاضر است نشان بدهد، خون مجروحانی است که بیمارستان‌ها را پر می‌کنند. اما در کارگردانی صحنه‌های اکشن، به‌مراتب بهتر از صحنه‌های احساسی عمل می‌کند.

• + کارگردانی
• + محتوا و پیام فیلم

«گودزیلا منهای صفر» هر چیزی را که باعث شد «گودزیلا منهای یک» جواب بدهد حفظ می‌کند و هم از نظر صحنه‌های تماشایی و هم از نظر احساسی، چیزهای بیشتری به آن اضافه می‌کند؛ برای همین، دنباله‌ای تقریباً بی‌نقص است. یامازاکی، کارگردان فیلم، نگذاشته موفقیت دیدگاهش را زیرورو کند و مطمئن شده که ارتباط هیولا با هویت ملی و آسیب‌های روحی شخصیت‌ها هیچ‌وقت از یاد نرود. این دنباله به‌اندازه‌ای که از آن تعریف شده خوب از آب درآمده و باید آن را روی بزرگ‌ترین پرده‌ای که پیدا می‌کنید دید.

• − ریتم

در کشمکش‌های صنعت سینما هرکس هم که برنده شود، شکی نیست که صحنه‌های اکشنِ «گودزیلا ماینوس زیرو» از فیلم‌های اخیر مانسترورس و حتی قسمت قبلی خودش بهترند. ویرانی‌ای که هیولاها به بار می‌آورند، هیجان‌انگیزتر هم می‌شود چون ماجرا را از زاویه دید آدم‌هایی می‌بینیم که در خطرند هیولاها عمداً یا ناخواسته له‌شان کنند. شاید فیلم کمی منتظرتان بگذارد تا هیولاهایش را نشان بدهد، اما وقتی بالاخره پیدایشان می‌شود، فیلم کم نمی‌گذارد.

• + محتوا و پیام فیلم

هرچند این دنباله شاید بخشی از خلاقیت سینماییِ قسمت قبلی را نداشته باشد؛ همان چیزی که آن فیلم را این‌قدر خاص می‌کرد (هیچ‌چیز به پای تعقیب‌وگریز قایقیِ یادآور «آرواره‌ها» نمی‌رسد)، اما با نمایشی عظیم‌تر و درامی تکان‌دهنده‌تر، این کمبود را نه‌فقط جبران می‌کند، بلکه از آن فراتر می‌رود؛ درامی که بی‌واسطه به پیامدهای واقعی بمباران هیروشیما و ناگازاکی می‌پردازد. این همان جور پررنگ‌تر کردنِ مسیر قبلی است که جواب می‌دهد.

«Minus Zero» بلندپروازانه‌تر است، رویاهای بزرگ‌تری در سر دارد و دامنه‌اش را حتی از «Minus One» هم گسترده‌تر می‌کند؛ اما این بلندپروازی‌ها بهایی دارند. نتیجه، دنباله‌ای است که ناگزیر کمی آشفته‌تر از کار درآمده و صمیمیت را فدای شدت کرده است. این به‌هیچ‌وجه ضربه‌ای مهلک نیست، اما حاصلش فیلمی بسیار، بسیار خوب است که فقط کمی تا عالی‌شدن فاصله دارد.

• − فیلمنامه
• − ریتم

ملودرامِ ماجراهای انسانی بر فیلم غلبه می‌کند و با داستانی بیش از حد بادکرده، آن را از رمق می‌اندازد؛ طوری که آدم دلش می‌خواهد آن غول دوباره سر و کله‌اش پیدا شود. وقتی هم پیدایش می‌شود، فیلم یامازاکی به غرش سهمگینی می‌رسد که لازم دارد. اما بخش زیادی از زمان طولانی فیلم، گرفتار همان زیاده‌روی آشنای دنباله‌ای بیش از حد بلندپروازانه است.

چند لحظه واقعاً تیره‌وتار در فیلم هست که کیفیت روایت کلی را به‌طور محسوسی بالا می‌برد. اما این لحظه‌ها ضعف‌های فیلم را نمی‌پوشانند و در نهایت با فیلمی به‌طرز چشمگیری متوسط طرفیم. اگر فقط اکشن می‌خواهید، «گودزیلا منهای صفر» کارتان را راه می‌اندازد؛ اما انتظار نداشته باشید به پای فیلم اول برسد.

• ± محتوا و پیام فیلم
• + صدا

هرقدر هم این دوره‌ی تازه‌ی کایجو با رویکرد محافظه‌کارانه‌اش مسئله‌دار باشد و مضمون‌ها و گروه بازیگرانِ «گودزیلا منهای صفر» از «گودزیلا منهای یک» آشفته‌تر باشند، سخت است صداقت انسانیِ نابِ یک فانتزیِ پرهزینه را تحسین نکنیم؛ فیلمی که در همان حالِ خسته و فرسوده، هم میل ممنوعه به خون‌ریزی را برمی‌انگیزد و هم وجدان اجتماعی را خطاب قرار می‌دهد—به‌خصوص وقتی صدا و تصویرش این‌قدر خوب از کار درآمده‌اند.

• + موسیقی
• + شخصیت‌پردازی

با اینکه «Godzilla Minus Zero» اکشن زیادی دارد تا طرفدارهای گودزیلا را راضی کند (و نسخه‌ای پرقدرت از تم گودزیلا که قفسه سینه‌تان را می‌لرزاند)، آن‌قدر به شخصیت‌های انسانی‌اش می‌پردازد که نگرانشان می‌شوید. وقتی نبرد نهایی شروع می‌شود، سنگینی تلفاتش را حس می‌کنید.