یک منتقد تمرکز فیلم بر آدم‌های معمولی و تلاششان برای گذراندن روزهای دشوار را قابلهمذاتپنداری میداند. یک منتقد میگوید فیلم نشان می‌دهد فیلم‌های فاجعه میتوانند کاملاً بی‌منطق نباشند. از بازی‌ها هم تعریف شده و سفری که خانواده در آن با خطر روبهرو می‌شود، به ماجرا پیامدهای انسانی ملموسی می‌دهد. منتقدانی دیگر شخصیت‌های اصلی را دلنشین و لحظه‌های آرام فیلم را از نقاط قوت آن دانستهاند؛ یک نقد هم پرداختن فیلم به بقا و بهای آن برای شخصیت‌ها را خوشساخت و کارآمد میخواند، هرچند میگوید فیلم همیشه حرف روشنی برای گفتن ندارد.
اگر لحظه‌های دراماتیکِ ویرانی‌های گسترده جذاب‌تر بودند، می‌شد از پیرنگ سست و شخصیت‌های بی‌جذابیت گذشت. اما رنگ‌بندی فیلم کاملاً یکنواخت و بی‌روح است و روایت و بازی‌ها هم پشتوانه‌ای برای آن فراهم نمی‌کنند. چند صحنه‌ی چشمگیر هم اصلاً برای نجات فیلم کافی نیستند. ناامیدکننده است که یکی از غیرمنتظره‌ترین فیلم‌های سرگرم‌کننده‌ی چند سال اخیر، به فیلمی پیش‌پاافتاده و فراموش‌شدنی ختم شده است.
گرینلند ۲ هنوز هم بعضی وقت‌ها شبیه یک فیلم فاجعه‌ای مسخره است. اما از بقیه بهتر از آب درآمده، بیشتر چون کمتر دنبال صحنه‌های عظیم و تماشایی است و بیشتر روی آدم‌های معمولی تمرکز دارد که فقط سعی می‌کنند یک روز لعنتی دیگر را هم سر کنند. همه‌مان می‌توانیم با این حس ارتباط برقرار کنیم.
گرینلند ۲ جایگاه ویژه‌ای برای خودش پیدا می‌کند و ثابت می‌کند که می‌شود فیلم فاجعه‌محوری ساخت که کاملاً بی‌منطق نباشد، و بعد از آن هم چیزی برای روایت داشته باشد؛ پرداختن به آنچه در ادامه می‌آید می‌تواند به‌اندازه آنچه پیش از آن آمده خوب باشد.
از طرفی، از خانوادهٔ گاریتی انتظار می‌رود بار بیشتری را به دوش بکشند، در حالی که مایهٔ کمتری دارند. این شخصیت‌های توخالی از پسِ بار عاطفیِ سفری شخصی که پای مرگ‌وزندگی در میان است برنمی‌آیند؛ مقصد این سفر هم از دفعهٔ قبل مسخره‌تر است.
Migration به لطف بازی‌های خوبش، تریلری نامعقول اما واقع‌گراست که داستانش حول تقلایی نومیدانه اما امیدوارانه می‌چرخد. راستش، فیلم اول را ببینید؛ سرگرم‌کننده است، اما برای لذت‌بردن از Migration لازم نیست حتماً آن را دیده باشید.
این فیلم‌های «گرینلند» شاید همیشه حرف منسجمی برای گفتن نداشته باشند، اما وقتی روی جزئیات عملیِ زنده‌ماندن و بهایی که بقا از این شخصیت‌ها می‌گیرد تمرکز می‌کنند، فیلم‌های ژانری کارآمد و خوش‌ساختی هستند.
این دنباله شاید بیشتر روی احساسات و شخصیت‌ها تمرکز داشته باشد، چون ماجرای دنباله‌دار خیلی وقت پیش اتفاق افتاده؛ اما مشکل اینجاست که هیچ‌کدامشان به‌شکلی گیرا پرداخت نشده‌اند و فیلم هم هر وقت برایش راحت باشد، آن‌ها را از یاد می‌برد.
فیلم ریک رومن وا نسبت به قسمت اول پیشرفت قابل‌توجهی دارد. عبور خانواده گاریتی از اقیانوس اطلس شمالیِ خطرناک و فرارهای سریعشان از دست راهزنان غارتگر در اروپا باعث می‌شود واقعاً جان آدم‌ها در خطر باشد.
«گرینلند ۲: مهاجرت» تصویری آشکارا خوش‌بینانه، حتی سرسختانه خوش‌بینانه، از روزهای پس از فاجعه ارائه می‌دهد؛ تصویری که برای تماشاگر می‌تواند یا مرهمی خیالی و رهایی‌بخش باشد، یا فانتزی‌ای ساده‌دلانه و بیش از حد خوش‌بینانه. خودتان انتخاب کنید کدام را می‌خواهید.
«گرینلند ۲: مهاجرت» به شیوه‌های کاملاً اشتباه خودش را جدی می‌گیرد؛ می‌خواهد فاصله‌ای امن از دنیای واقعی بگیرد، اما هم‌زمان از تماشاگر می‌خواهد برای نوعی شرافت خیالی اشک بریزد.
