وای خدای من! این فیلم یه جشن واقعی برای طرفدارای تالایوا بود. از همون صحنه اول ورود راجینیکانت تا تیتراژ پایانی، یه لحظه هم نتونستم از روی صندلی تکون بخورم. اون کاریزما، اون استایل، اون دیالوگها، همه چیز بینظیر بود. موسیقی متن آنیرود هم که دیگه ترکونده بود، هر صحنه اکشن با اون موسیقی هیجانانگیزتر میشد. داستانش چیه؟ کی به داستان اهمیت میده وقتی خود راجینیکانت روی پردهست! این فیلم برای لذت برد...
