بازی دنیل کریگ در نقش لی از نکتههای مثبت پرتکرار نقدهاست؛ چند منتقد از توانایی او در انتقال اشتیاق، فرسودگی و سرخوردگی این شخصیت تعریف کردهاند. رابطه‌ی لی با معشوقش هم برای بعضیها جذاب است، هرچند یک منتقد میگوید فیلم به‌اندازه‌ی کافی آن را نمیکاود. پرداخت فیلم به میل، تنهایی و عشقی که زیر فشار واقعیت دوام نمیآورد، لحظههایی اثرگذار دارد. بااین‌حال، چند منتقد شخصیت اصلی را کمپرداخته می‌دانند و میگویند فیلم از نظر عاطفی تهی میماند.
یک‌سوم پایانی «کوییر» شاید برای مخاطبان دشوار باشد؛ خیلی بیشتر از اروتیسم صریح فیلم. بااین‌حال، لوکا گوادانینو همان داستان گیرا را به شکلی دیگر روایت می‌کند؛ داستان عشقی کوییر که به‌جای آن‌که رستگاریِ وعده‌داده‌شده را به ارمغان بیاورد، زیر نگاه دنیای واقعی پژمرده می‌شود.
کتابی که در جوانی عمیقاً بر گوادانینو اثر گذاشت، درباره‌ی اشتیاق دردناک به یکی‌شدن با جسم و روحِ معشوقی است که عشق به او ممنوع است. حالا آن کتاب به فیلمی تبدیل شده که با بازی نور روی پرده، به نوری اشاره می‌کند که درون خودمان داریم و فقط کوییرها می‌دانند میانمان مشترک است.
در عین حال، مجموعه‌ای رنگارنگ از تصویرهای آشکارا اروتیکِ همجنس‌خواهانه، سوررئالیسم و ابهام را هم پیش چشم‌مان می‌گذارد. در روزگاری که فرهنگ غربی انگار با شتاب به‌سوی اخلاق‌گرایی جنسیِ دهه‌ی ۱۹۵۰، لفظ‌گراییِ فاشیسم‌زده و خودسانسوریِ شرکت‌ها می‌تازد، «Queer» تقریباً از هر نظر فیلمی بیرون از زمانه‌ی خودش است. همین است که تماشایش را این‌قدر سرحال‌کننده می‌کند.
این داستان عاشقانه‌ی همجنس‌گرایانه‌ی پرایراد اما مسحورکننده‌ی لوکا گوادانینو را بازی دنیل کریگ به اوج می‌رساند. کریگ شور جنسی و اشتیاق قلبی شخصیتش را در اجرایی به تصویر می‌کشد که انگار از اعماق وجودش بیرون کشیده است. آیا قدم بعدی نامزدی اسکار است؟ انگار هدف همین است.
بازی کریگ به‌تنهایی ارزش بهای بلیت را دارد و اگر هیچ چیز دیگری هم نباشد، گوادانینو واقعاً خوب بلد است تماشاگر را به جایی و زمانی کاملاً متفاوت از امروز ببرد. درباره فیلم‌های او، این کلیشه هیچ‌وقت به‌اندازه حالا درست نبوده: خودِ مسیر، مقصد است.
روایت شاید کمی کُند پیش برود و موسیقیِ نامتناسب با زمانه‌ی داستان هم گسستی گیج‌کننده ایجاد کند. از اول تا آخر، بیش از حد این حس القا می‌شود که «عشق» یک‌طرفه است. به نظر می‌رسد عاشقانه‌های گوادانینو هم به همین سمت‌وسو گرایش دارند. بااین‌حال، بازی کریگ این کاستی‌ها را خیلی بیشتر از آنچه لازم است جبران می‌کند.
بازی کریگ بی‌تردید بهترین بخش «کوئیر» است؛ فیلم هم در پایان کمی زیادی احساساتی می‌شود. خود باروز هم داستان را هیچ‌وقت درست‌وحسابی تمام نکرد؛ وسط کار علاقه‌اش را از دست داد. اما این به آن معنا نیست که تنها دلیل تماشای فیلم، بازی اوست.
وقتی Queer در نیمه‌ی دومِ متزلزل و پایان‌بندیِ گیراش مسیر خودش را می‌رود، شاید با فرو رفتن در نومیدیِ رؤیاوار، بعضی تماشاگرها را از دست بدهد. بااین‌حال، در تصویر ظریفش از میل، ضربه‌قلم پایانیِ مهمی می‌زند.
فیلم Queer شاید باب میل همه نباشد، به‌خصوص وقتی در یک‌سوم پایانی‌اش حسابی دیوانه‌وار می‌شود. بااین‌حال، نحوه‌ی کنار هم چیدن این عناصر و ساختن داستان خودش از رمان باروز، نشان می‌دهد گوادانینو همچنان به‌عنوان یکی از فیلمسازان مهم امروز در حال رشد است.
با اینکه رابطه‌ی کریگ و درو استارکی، که نقش معشوقِ بی‌میلِ او را بازی می‌کند، مدام جذابیت دارد، فیلم به‌اندازه‌ی کافی به آن نمی‌پردازد. در عوض، در پرده‌ی سوم ناگهان وارد مسیر عجیب و داستانی کاملاً متفاوتی می‌شود و با تصاویر وهم‌آلود و شبه‌روشنفکرانه، تمام مدت فیلم را کش می‌دهد.
