نقدهای فیلم کریستوفرز

• + فیلمنامه
• + کارگردانی
• + محتوا و پیام فیلم

وقتی این داستان واقعاً هوشمندانه کم‌کم پیش می‌رود، اول به نظر می‌رسد استیون سودربرگ فیلمی پرحرف‌تر و جمع‌وجورتر ساخته که از نظر حال‌وهوا دنباله‌ای غیرمستقیم بر فیلم‌های سرقتیِ Ocean’s 11 است. اگر The Christophers فقط یک تریلر سرراست بود، باز هم سرگرمی جمع‌وجور و دلپذیری از آب درمی‌آمد. اما فیلمنامه‌نویس، Ed Solomon، با هر پیچش داستانیِ تازه غافلگیرمان می‌کند. او و سودربرگ با جدیت به زندگی‌های موازیِ Sklar و Lori و شور و رنج هنریِ آن‌ها می‌پردازند؛ تا جایی که فیلم خیلی غنی‌تر از یک داستان جنایی ساده می‌شود.

• + بازیگری

The Christophers فیلمی است که به‌راحتی نمی‌شود دستش را خواند؛ فیلمی هوشمندانه و پرپیچ‌وخم با دو شخصیت محوری که لحنش هم‌زمان با درگیرشدن لوری و جولیان با یکدیگر تغییر می‌کند. کوئل و مک‌کلن ترکیبی آتشین از آب درمی‌آیند: دو بازیگر از نسل‌ها، جنسیت‌ها و نژادهای متفاوت که در گفت‌وگوهایی با طنز سیاه با هم کل‌کل می‌کنند. این گفت‌وگوها هرچه شخصیت‌هایشان بیشتر می‌کوشند یکدیگر را دور بزنند، پیچیده‌تر می‌شوند.

• + بازیگری
• + محتوا و پیام فیلم

مک‌کلن و کوئل در سراسر «The Christophers» در اجرای دیالوگ‌ها استادانه عمل می‌کنند. تماشای این دو بازیگر باتجربه که در بازی به‌خوبی به هم واکنش نشان می‌دهند و به شخصیت‌هایشان شکل می‌دهند، واقعاً لذت‌بخش است. از این هم لذت‌بخش‌تر است که چنین چیزی را در فیلمی برای بزرگسالان می‌بینیم؛ فیلمی که حرف‌های زیادی برای گفتن درباره‌ی سرشت آدمی، عشق و الهام‌هایی دارد که به زندگی‌مان انگیزه می‌دهند.

• + کارگردانی

مثل همیشه در فیلم‌های سودربرگ، The Christophers حتی ذره‌ای از امکانات محدودش را هم هدر نمی‌دهد. کارگردان دقیقاً می‌داند چطور تماشاگر را پای فیلم نگه دارد و در عین حال به احساسات داستان مجال نفس کشیدن بدهد. سرقت واقعیِ The Christophers این است که سودربرگ قصه‌ای تلخ‌وشیرین را یواشکی به سینماها آورده، در حالی که ظاهرش یک ماجرای سرقتیِ سبک‌سرانه است.

• + بازیگری

اگر «کریستوفرها» فقط جدالی میان دو نسل بود، از آن رویارویی‌های سخت و تندوتیزی که جرقه‌های لذت‌بخشی از دلشان می‌جهد، باز هم راضی از فیلم بیرون می‌آمدید. این فیلم همچنان بستری برای دو تا از بهترین بازی‌هایی است که امسال خواهید دید. اما سودربرگ و دو بازیگر اصلی‌اش می‌خواهند روی اخگرها تمرکز کنند؛ ببینند چه چیزی شعله‌ورشان می‌کند و چه چیزی نمی‌گذارد خاموش شوند.

• + بازیگری
• + شخصیت‌پردازی

فیلم سودربرگ پر از این‌جور ریزه‌کاری‌های کوچکی است که هرکدام دقیقاً به‌جا هستند. عمق شخصیت‌پردازی، همراه با هماهنگی پرشور و پرانرژی میان مک‌کلن و هم‌بازی‌اش مایکلا کول، به این قصه‌ی نامتعارف از دنیای هنر درباره‌ی دو آدم نامتناسب با هم، حال‌وهوایی دلنشین و کمی بی‌قید می‌دهد.

این فیلم تازه‌ی استیون سودربرگ، فیلمساز بزرگ و به‌طرز شگفت‌آوری پرکار، قرار نیست چیزی را به تماشاگر بدهد که فکر می‌کند از خود سودربرگ می‌خواهد. در عوض، فیلم تأملی است درباره‌ی هنر، میراث، خلاقیت و این موضوعِ حسابی حساس که چه کسی حق دارد نقد کند.

• + بازیگری
• + طراحی صحنه

فیلم به‌شکلی درخشان استعدادهای هر دو، مک‌کلن و Coel، را به نمایش می‌گذارد. تضاد میان این دو پرمایه و چندلایه است و حتی در انتخاب لباس‌های بافتنی و شلوارهای مخمل کبریتی با رنگ‌های گرم و سرد از سوی طراح لباس، Eleanor Baker، هم دیده می‌شود.

• − کارگردانی
• + طراحی صحنه

دوربین با انجام وظیفه از بازیگران سرشناسی فیلم می‌گیرد که در اتاق‌هایی شیک و آراسته حرف می‌زنند؛ از جمله، اتفاقاً، یکی از بازیگران قدیمی سریال Corrie. اما به‌ندرت جرقه‌ای سینمایی پیدا می‌کند که درام را از یک کار تئاتریِ خوش‌پرداخت فراتر ببرد.

• + بازیگری

بخش زیادی از لذت The Christophers ــ که واقعاً هم فیلم خیلی سرگرم‌کننده‌ای است ــ از این می‌آید که منتظر دردسرها می‌مانید، اما وقتی برخلاف انتظارتان از مسیر دیگری سر درمی‌آورند، غافلگیر می‌شوید. لذت فیلم در تماشای بده‌بستان میان کوئل و مک‌کلن است.