بازی‌ها از بخشهاییاند که چند منتقد بهطور ویژه تحسین کردهاند؛ از جمله اجرای جرمی استرانگ در نقش روی کوهن و سباستین استن در نقش ترامپ جوان. یک منتقد میگوید استن فراتر از تقلید رفته و جنبههای پیچیدهتری از شخصیت را نشان می‌دهد. در عین حال، نقدی احتمال می‌دهد او کمی بیش از حد دوستداشتنی به نظر برسد، و نقد دیگری میگوید بازیگران مکمل فقط طرحی کلی از شخصیتها می‌سازند، نه اینکه کاملاً به آن‌ها جان بدهند.
این فیلم هجویه‌ای درباره رؤیای آمریکایی است؟ فیلم ترسناکی درباره اینکه این رؤیا چطور به کابوس تبدیل شد؟ یا کمدی‌ای درباره یک ابله که عملاً فقط اتفاقی، آن هم در روز مناسب، سر از دستشویی مردانه درآورد؟ به نظر می‌رسد نمی‌خواهد واقعاً به این پرسش‌ها جواب بدهد و ترجیح می‌دهد به‌جای گفت‌وگوهای دشوار درباره سرمایه‌داری، سیاست، خانواده و ازدواج، به کنایه‌های دم‌دستی بسنده کند.
«کارآموز» می‌توانست عمیق‌تر به شخصیت ترامپ بپردازد یا نشان دهد این شخصیت چطور به‌مرور سخت و تغییرناپذیر شد. اما فیلم، هم‌زمان که با دانسته‌های تماشاگران درباره‌ی او چشمک می‌زند، از پرداختن به اینکه گذشته‌ی ترامپ چطور در رویکرد امروزش به سیاست بازتاب دارد طفره می‌رود: نگاهش به قدرت به‌عنوان بازیِ برد و باخت، کوچک‌منشی و خودبزرگ‌بینی‌اش. با این کار، خودش را به تله می‌اندازد.
اگر فیلم را صرفاً به‌عنوان یک درام ببینیم، نیش‌دار نوشته شده و بازی‌ها فوق‌العاده‌اند؛ دست‌کم تا وقتی که در بخش‌های پایانی به سمت‌وسویی جدلی می‌رود. آن‌قدر درباره ترامپ دیده و شنیده‌ام که فعالانه سعی می‌کنم از محتواهای مربوط به او دوری کنم، هرچند چندان موفق نیستم؛ اما بیشترِ «کارآموز» من را مجذوب خودش کرد.
آنچه اینجا داریم چیزی شبیه داستان شکل‌گیری یک ابرشرور است. کوهن تقریباً همه‌ی ویژگی‌های منفی‌ای را که حالا رئیس‌جمهور سابق با آن‌ها شناخته می‌شود، یکی‌یکی برمی‌شمارد. این رویکرد به روایت شتاب می‌دهد، اما این فرض که یک مرد را فقط مردان دیگر می‌سازند، ذاتاً پیش‌پاافتاده و تقلیل‌گرایانه است.
تا میانه‌ی فیلم، ترامپ آشکارا بی‌رحم‌تر، متوهم‌تر، زودرنج‌تر و پرخاشگرتر می‌شود. این جور مسیرِ یک ضدقهرمان کاریزماتیک شاید در فیلمی از اسکورسیزی جواب بدهد—و شاید بتوان گفت «گرگ وال‌استریت» نمونه‌ی تمام‌عیارِ فیلمی درباره‌ی ترامپ است—اما عباسی و شرمن در پرداختن به این ماجرا عمدتاً به انجام وظیفه بسنده می‌کنند.
«کارآموز» عنوانی دوپهلوست: هم به شاگردی ترامپ نزد کوهن در آغاز کارش اشاره دارد و هم به برنامه تلویزیونی واقع‌نمایی که به انتخاب‌شدنش به‌عنوان رئیس‌جمهور کمک کرد. فیلم خوش‌ساخت است، به‌نوبه خودش سرگرم‌کننده (به‌خصوص برای علاقه‌مندان به بازیگری خوب) و اصلاً غافلگیرکننده نیست.
این فیلم خیلی بهتر از چیزی است که شاید شنیده باشید. نگاهی مسحورکننده به دونالد ترامپِ جوان (با بازی خیره‌کننده‌ی سباستین استن) و وکیلش، روی کوهن، شاهزاده‌ی تاریکِ دنیای حقوق (با بازی درخشانِ جرمی استرانگ)، دارد و نکته‌های خنده‌دار و ترسناکی درباره‌ی خودبزرگ‌بینی‌ای ارائه می‌کند که ترامپ برای سلطه بر جهان در خودش پرورش داد.
نیمه‌ی اول «The Apprentice» کم‌وبیش خیره‌کننده است: نگاهی از نزدیک به اینکه ترامپ چطور شکل گرفت؛ نگاهی که خیلی از ما مدت‌ها تصورش را می‌کردیم. دیدن این ماجرا روی پرده هم باورپذیر است و هم میخکوب‌کننده. بااین‌حال، مسئله‌ای با فیلم دارم و همه‌چیز به معمای ترامپ برمی‌گردد. فکر نمی‌کنم «The Apprentice» هیچ‌وقت بتواند از معمای ترامپ سر دربیاورد.
از همه چشمگیرتر، بازی سباستین استن در نقش ترامپِ جوان‌تر و خامِ جاه‌طلب، و جرمی استرانگ («پسر ارشد» سریال Succession) در نقش کوهنِ بی‌وجدان است. این روایتِ «هنر معامله» است، در قالب افسانه‌ای تاریک و فرانکنشتاینی.
با اینکه محور فیلم ترامپ است، مردی تفرقه‌افکن و تهدیدی واقعی برای دموکراسی آمریکا، شرمن و عباسی فضایی باز می‌گذارند تا «کارآموز» به موضوعات گسترده‌تری هم بپردازد. فیلم درباره‌ی امکان فاسدشدن آدم‌هاست و اینکه پول و قدرت چقدر راحت می‌توانند وسوسه‌مان کنند.
