بیشتر منتقدان بازیها را از نقاط قوت فیلم میدانند؛ از هماهنگی بازیگران و تعهد پرانرژیشان به شوخیها تعریف شده و اجرای صحنه‌های مستی هم باورپذیر و خنده‌دار توصیف شده است. بلوم بهویژه برای بازی دیوانهوارش در نقش یک مجرم حرفه‌ای تحسین شده. تیزی طنز فیلم نیز از نکتههای مثبت شمرده شده است.
فیلمنامه از نظر شخصیت‌پردازی عمق چندانی ندارد، اما دیدن یک اجرای کمدی که در آن همه با هم هماهنگ‌اند و از شخصیت‌های یکدیگر به‌خوبی بهره می‌برند، مثل اعضای یک گروه کر، الهام‌بخش است.
شاید فیلم چندان در خاطرتان نماند، اما بازی درخشان بازیگران اصلی—به‌خصوص بلوم که در نقش یک مجرم حرفه‌ای، حسابی روانی‌بازی درمی‌آورد—تماشایش را لذت‌بخش می‌کند.
گروه بازیگران پر است از حرفه‌ای‌های باتجربه؛ آن‌ها صحنه‌های مستی را کاملاً باورپذیر از کار درمی‌آورند و در مسیر رستگاری هم بارها خنده می‌گیرند.
این سه بازیگر چنان خوب با هم جورند و شوخ‌طبعی فیلم آن‌قدر تیز است که سخت می‌شود مجذوب فیلم نشد.
فیلم با کلیشه‌های اکشن طوری بازی می‌کند که پوچی‌شان خوب از کار درمی‌آید، اما چیزی که باعث می‌شود این فیلمِ یکسره مسخره جواب بدهد، انرژی و جدیتی است که ستاره‌ها در اجرای این شوخی به خرج می‌دهند.
ایده‌ی اصلی خیلی زود به نظر می‌رسد فقط نقش تزئین را دارد؛ فیلم می‌خواهد خودش را در ژانر خاصی جا بدهد، اما واقعاً تلاشی نکرده که با آن جور دربیاید.
آیا Deep Cover در قالب یک کمدی بداهه جواب می‌دهد؟ بله؛ شخصیت‌پردازی قوی، داستان جنایی پرپیچ‌وخم و بازی‌های عالی هم دارد. و تمام.
بااین‌حال، هاوارد در فیلمی که طنزش بر رفتار ناشیانه‌ی محمد و مضحک‌بودن بلوم استوار است، نقشِ جدیِ مقابل را خوب بازی می‌کند.
بیشتر شلوغ است تا خنده‌دار، بیشتر پرشتاب و آشفته است تا سرزنده و پرتحرک، اما به‌اندازه کافی دیدنی است.
فیلم چند باری خنده به لب می‌آورد و در تمام مدت دوست‌داشتنی است.
