بسیاری از منتقدان فیلم را قصهای نامتعارف، خنده‌دار و گرم درباره عشق و رابطهها میدانند؛ بعضی هم از نگاهش به خودخواهی، حسادت و مردسالاری تعریف کردهاند. چند نقد میگوید فیلم با شوخیهایش به جامعه و آدمهایش طعنه می‌زند، اما همه این نگاه را قانعکننده نمییابند: برای بعضی، پیام فیلم زیادی آشکار است یا آن‌قدر که باید تند و ژرف نیست. درباره شوخیها هم نظرها یکدست نیست؛ بعضی آن‌ها را بامزه میدانند و بعضی دیگر سطحی یا قابلپیشبینی.
کولمن ماهرانه درست روی مرز طنز و تأثر حرکت می‌کند. بااین‌حال، حتی بازی او هم نمی‌تواند این ایراد را بپوشاند: نیمه‌ی دوم فیلم چند لحظه‌ی عاطفی را جا می‌اندازد. داستان عاشقانه‌ی زن ماهیگیر نبضِ «Wicker» است، اما فیلم در واقع درباره‌ی شهر است و برای به‌سخره‌گرفتنش، شخصیت او را کنار می‌زند. آزاردهنده اینکه تا پایان، تقریباً هیچ‌وقت وارد ذهن و دل او نمی‌شویم.
این قصه‌ی پریانی به‌شکلی آزاردهنده جنسیت‌زده است؛ مردی بی‌نقص و رؤیایی که روزها سقف را تعمیر می‌کند و شب‌ها با حساسیت به همسرش غر می‌زند. فیلم از کنترل خارج شده و مردستیز است؛ واکنشی افراطی که دلم نمی‌خواهد پسرم این پیامش را بگیرد: اینکه خوشحالی شریک زندگی‌ات از خوشحالی خودت مهم‌تر است. بااین‌حال، عاشقش شدم. اصلاً اجازه دارم؟
متأسفانه، با وجود شکل‌گرفتن رابطه‌ای عاشقانه میان این دو، داستان کشش کافی ندارد تا فیلم را از حد یک افسانه‌ی شبیه پینوکیو فراتر ببرد. بخش سوم فیلم کم‌کم از نفس می‌افتد، هرچند دینکلیج در پایان لحظه‌ای عالی دارد. در نهایت، Wicker با اتکا به حال‌وهوای عجیب‌وغریبش پیش می‌رود و خیالش راحت است که جزو فیلم‌های نامتعارف‌ترِ سال ۲۰۲۶ است.
حال‌وهوای شرلی جکسون، نویسنده‌ی داستان‌های معمایی، به‌شکلی جالب در این عاشقانه‌ی عجیب با حال‌وهوای وحشت فولکلور دوباره زنده شده است؛ فیلمی که از داستانی به نام *The Wicker Husband*، نوشته‌ی اورسولا ویلز، نویسنده‌ی بریتانیایی، اقتباس شده که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. فیلم تقریباً خنده‌دار است، اما نه کاملاً؛ تقریباً هم حس ناخوشایندی به آدم می‌دهد، اما نه کاملاً. در ناحیه‌ی هم‌پوشانی عجیب و جذابی میان وحشتِ مرگ‌محور و احساساتی‌گری قرار می‌گیرد.
Wicker فیلمی دلنشین و نامتعارف است که جهان بصریِ سنجیده‌ای دارد و گروه بازیگران قدرتمندش به اثر استحکام و باورپذیری می‌بخشند؛ به‌ویژه اولیویا کولمن. فیلم ما را به جامعه‌ای محدود می‌کشاند و حکایتی ساده درباره اصالت، آزادی و انسان‌بودن به‌تمام‌معنا روایت می‌کند؛ در جهانی که اغلب می‌خواهد ما را به اشیا تبدیل کند.
البته هر دیالوگی که از دهان Fisherwoman درمی‌آید خنده‌دار نیست، اما کولمن طوری آن‌ها را اجرا می‌کند که دست‌کم جالب، غیرمنتظره و تعجب‌برانگیز باشند. او کار کثیفی را که باید انجام بدهد، با انضباطی مرتب و حساب‌شده پیش می‌برد. بااین‌حال، بازی کولمن آن‌قدر ظریف و ماهرانه است که هر وقت او در قاب نیست، فیلم به‌وضوح کم‌جان‌تر می‌شود.
دیالوگ‌ها می‌خواهند شوخ‌وشنگ و زیرکانه باشند، اما اغلب به شوخی‌هایی می‌رسند که یا زیادی رو و قابل‌پیش‌بینی‌اند یا از جنس شوخی‌های زیرکمری. به قول یک ضرب‌المثل قدیمی ــ نه قرون‌وسطایی، اما چند قرنی ــ بخش‌های خوب همیشه اصل نیستند و بخش‌های اصیل هم همیشه خوب نیستند.
در روزگار عشق‌های چت‌باتی و میل‌های ساخته‌وپرداخته‌ی کامپیوتر، این کمدی با ایده‌ای خاص درباره‌ی همراهی، پیوند عاشقانه و ارضای جنسی، وقتی سراغ رابطه‌های سمیِ زناشویی می‌رود، با لحنی بامزه نکته‌های مرتبط و به‌جایی را مطرح می‌کند. همه‌چیز هم با شوخی‌های شیطنت‌آمیز و مقدار زیادی دوپهلوگوییِ جنسی پیش می‌رود.
قصه‌هایی مثل Wicker وجود دارند تا تصویری تند، خنده‌دار و عجیب‌وغریب از دنیایمان پیش چشممان بگذارند: بدترین روی خودمان را نشانمان بدهند و هرکداممان را به چیزی برسانند که سزاوارشیم. اگر هم از خوب‌ها باشید، شاید پاداشتان الکساندر اسکارشگورد در نقش یک درخت سکسی باشد.
Wicker در قالب افسانه‌ای زیبا درباره‌ی جادو و عشق واقعی، نگاهی تیزبینانه و به‌روز به روابط دارد. اولیویا کلمن و الکساندر اسکاشگورد فوق‌العاده‌اند. فیلم هم خنده‌دار است، هم حسابی سکسی، و یکی از بهترین فیلم‌های سال است.
