بازی‌ها روشنترین نقطه قوت فیلماند: هر ده نقدی که به بازیگری پرداختهاند، از اجراها تعریف کردهاند؛ بعضی هم بهطور ویژه بازی گراهام و بون را ستودهاند. در کنار این تحسین، چند منتقد فیلم را بهخاطر فضای نامتعارف و حالوهوای وهمآلودش جذاب یا گیراتر از انتظار دانستهاند. بااین‌حال، این ویژگی‌ها برای همه کافی نبوده است: یک منتقد فیلم را ترسناک و گیرا میبیند، ولی می‌گوید کاش خندهدارتر و هولناکتر بود.
Good Boy از نظر بازی‌های پرقدرت گراهام و بون واقعاً استثنایی است. هرکدام نقشی را بازی می‌کنند که یکی از دو سوی متفاوت طیف بازپروری را نشان می‌دهد. اما با وجود استعدادهایی که هم جلوی دوربین و هم پشت آن حضور دارند، تریلر ازهم‌گسیخته‌ی Kosama در تمام مدت قابل‌پیش‌بینی است و هرگز نمی‌تواند احساسات مخاطب را آن‌طور که می‌خواهد برانگیزد.
بااین‌حال، هرچند ایده‌اش توجه آدم را جلب می‌کند، اجرای ناهموارش نمی‌گذارد فیلم اثر ماندگاری بگذارد. Good Boy مدتی به لطف بازی‌ها و عجیب‌وغریب‌بودنِ محضِ داستانش دوام می‌آورد، اما شخصیت‌های کم‌مایه‌اش خیلی پیش از پایان ۱۱۰ دقیقه، انرژی فیلم را می‌گیرند.
شاید دلتان بخواهد Heel کمی بامزه‌تر، کمی ترسناک‌تر و کمی مریض‌تر باشد، اما فیلم همچنان در جاهای درستش حسابی گزنده و وهم‌آور است و گروهی از بازیگران درجه‌یک هم پشتوانه‌اش هستند؛ بازیگرانی که می‌توانند از تاریک‌ترین زوایای فرویدیِ یک خانواده‌ی داغان، همدلی بیرون بکشند.
حبس تامی به شکلی جذابیت چشمگیر Boon را باز هم بیشتر می‌کند و Graham و Riseborough بار دیگر ثابت می‌کنند که حتی در آزاردهنده‌ترین شخصیت‌ها هم می‌توانند وجهی انسانی پیدا کنند. امیدوارم این آخرین همکاری‌شان نباشد.
هیل آمیخته با دی‌ان‌ایِ «پرتقال کوکی» (۱۹۷۱) ساخته‌ی کوبریک است و نگاهی ناآرام به سلطه و دگرگونی دارد. بازی‌های بسیار محکم بون و گراهام تعادل شکننده‌ی فیلم میان اضطراب و پوچی را حفظ می‌کنند.
این حکایت نئوگوتیکِ عامدانه عجیب و دقیقاً حساب‌شده، جذابیتی عمیق دارد؛ انگار می‌گوید حتی در تاریک‌ترین جاها هم می‌شود فرصتی برای بازپروری پیدا کرد و آزادی واقعی فقط به اعتماد بستگی دارد.
با اینکه بون با سرکشیِ گزنده‌اش هم‌پای شدتِ آرامِ گراهام و افسردگیِ کم‌صدای رایزبرو می‌شود، بازی این سه نفر نمی‌تواند The Good Boy را از محدودیت‌های ملودرامِ دست‌وپابسته‌ی خودش فراتر ببرد.
Heel هم می‌خواهد هم خدا را داشته باشد هم خرما را: این پوچیِ سیاه‌طنزآمیز را به تصویر بکشد، اما فقط وقتی به کار فیلم می‌آید، دوباره سری به واقعیت بزند.
خوشبختانه، Boon، Graham و Riseborough آن‌قدر خوب از پس کار برمی‌آیند که فیلم را سرپا نگه می‌دارند و به سرانجام می‌رسانند؛ فیلم هم به لحنی عجیب‌وغریب و تأثیرگذار می‌رسد که هم دلهره‌آور است و هم دوست‌داشتنی.
بخش پایانی فیلم چندان رضایت‌بخش از کار درنمی‌آید و انگیزه‌های شخصیت‌ها به‌شکلی کلافه‌کننده مبهم می‌مانند؛ اما بازی‌های بازیگران بسیار محکم‌اند، به‌خصوص بازی Graham و Boon.
