در شماری از نقدها، فیلم روایتی تکاندهنده از سوگ و فقدان است که پس از پایان هم در ذهن میماند. یک منتقد آن را تأملی صمیمی دربارهٔ غم و تلاش برای دوباره سرپا شدن می‌داند. چند منتقد هم می‌گویند فیلم در کنار اندوه، جایی برای امید و عشق باز می‌کند و به نیروی هنر برای روبهرو شدن با فقدان می‌پردازد.
در تعریف رایج، می‌شود «هَمنت» را فیلمی اشک‌درآر دانست. اما مثل بازی باکلی، از این حرف‌ها غنی‌تر است؛ ترکیبی از تجربه‌ی خروج از بدن و هق‌هقی که تمام وجود را می‌لرزاند. احتمالاً بعضی‌ها به همین دلیل پسش می‌زنند، و این قابل‌درک است. اما باز هم، واکنش خودمان را بر اساس احساسات دیگران سنجیدن به‌ندرت فکر خوبی است. «هَمنت» با وجود چند لحظه‌ی کم‌جان، چنان ضربه‌ی عاطفی و ویرانگری می‌زند که هرچه سر راهش باشد از بین می‌برد.
درست است که خیلی از تماشاگران تا حالا مسحورش شده‌اند، اما ژائو و اوفارل بخش زیادی از چیزهایی را که رمان را جادویی می‌کنند کنار گذاشته‌اند: ساختار سفر در زمان، ریتم مسحورکننده‌ی نثر، تک‌گویی‌های درونی و جزئیات ریز و ملموس. آنچه باقی مانده، نه از هر درام تاریخیِ لباس‌محور دیگری که در همان روزگارِ به‌اصطلاح قدیم می‌گذرد عمیق‌تر است و نه اصیل‌تر.
ژائو بعد از فیلم مارولیِ «Eternals» ــ که انگار فقط برای دستمزد ساخته شده بود و افتضاح از آب درآمد ــ با عاشقانه‌ای تأثیرگذار برگشته است؛ داستان مرد جوانی حواس‌پرت و اهل قلم و زنی که آن‌قدر با طبیعت مأنوس است که با شاهین دست‌آموزش شکار می‌کند، خواص هر گیاه و درختی را می‌داند و وردهایی را هم بلد است که هنگام آماده‌کردنشان می‌خوانند. برای همین به او می‌گویند «دختر جادوگر».
خانم ژائو در Nomadland ــ که برایش اسکار بهترین کارگردانی و بهترین فیلم را برد (چون یکی از تهیه‌کنندگانش بود) ــ به همان اندازه خشک و بی‌تکلف بود که اینجا نیست؛ اینجا بازیگرانش را وامی‌دارد تا احساساتشان را به نهایت بروز دهند. فیلم وانمود می‌کند که از چاه ژرفِ شکوه شکسپیری چیزی برمی‌دارد، اما دست‌آخر فقط یک ملاقه احساسات‌گرایی چرب‌وچیلی از آن بیرون می‌کشد.
با همه‌ی عناصر قدرتمندی که دارد، «Hamnet» در اصل کمی توخالی به نظر می‌رسد. شاید تراژدی‌های عظیمش برای بعضی تماشاگران آن‌قدر سنگین باشد که نتوانند چیزی فراتر از آن ببینند. بله، گریه کردم، اما در نهایت احساس نکردم به آن شاعر مرموز نزدیک‌تر شده‌ام؛ چه برسد به آدم‌هایی که صدها سال پیش دوستشان داشت.
اقتباسی ظریف با بازی‌هایی بسیار سنجیده که بااین‌همه نمی‌تواند جذابیت اصلیِ منبعش را حفظ کند: بازگوییِ فمینیستی و بی‌سروصدای یکی از زندگی‌هایی که در تاریخ بیش از همه روایت شده، از نگاه زنی که در آن زندگی نقشی محوری داشت، اما در اسناد تاریخی مربوط به آن تقریباً هیچ اثری از او نیست.
در «همنت»... شادی و ترس، عشق و فقدان همیشه دست‌به‌دست هم می‌آیند. هرکدام به دیگری دامن می‌زند و این چرخه، به قدمت خودِ زندگی، گریزناپذیر است. اما همان‌طور که ویلیام شکسپیری که زائو به تصویر می‌کشد (پل مسکال)، دردِ گرفتار بودن میان این دو را به شاهکاری به نام «هملت» تبدیل می‌کند، زائو هم از این عناصر اثری زیبا و از نظر عاطفی رهایی‌بخش می‌سازد.
«همنت» در نهایت یادآور آن نوع درام ادبیِ میان‌هزینه‌ای است که از اواخر دههٔ ۱۹۸۰ تا اوایل دههٔ ۲۰۰۰ فراوان ساخته می‌شد، اما از آن زمان کمیاب شده است. این فیلم برای ژائو مناسب‌تر از جاه‌طلبی‌های بلاک‌باستریِ «جاودانگان» است؛ مقیاس کوچک و صمیمی فیلم و تمرکز عاطفی‌اش با توانایی‌های او جور درمی‌آید.
«همنت» چند ایراد دارد، اما در نهایت ژائو در مقام کارگردان درامی قدرتمند از کار درمی‌آورد. فیلم با تکیه بر بازی فوق‌العاده‌ی جسی باکلی، هم به‌عنوان درامی خانوادگی خوب از کار درمی‌آید و هم به این می‌پردازد که تجربه‌های شخصی چطور در بیان هنری نمود پیدا می‌کنند.
فیلم تازه و شاخص کلویی ژائو غبار تاریخ را می‌تکاند و قصه‌ی عشق و فقدانی جانکاه را با حسی خام و بی‌واسطه از زمان حال روایت می‌کند. جسی باکلی در بهترین بازی سال، با اجرایی خشن و از ته گلو، سرکش و رام‌نشدنی است؛ همان «جوش‌وخروش دیوانه‌وار خون» که شکسپیر زمانی از آن گفت.
