چند منتقد این اجرای موزیکال را تماشایی و زیبا توصیف کردهاند. یکی هم میگوید کارگردانی توانسته شور و انرژی زنده‌ی نمایش را به فیلم منتقل کند. منتقدی دیگر اقتباس را خوش‌ساخت و دقیق میداند و میگوید اجرا هنوز می‌تواند تماشاگر را به دنیای خودش بکشاند؛ بااینحال، هیجان تماشای زنده را کاملاً بازنمیآفریند.
برت سالیوان، کارگردان فیلم، از تمام صحنه فیلم‌برداری می‌کند، اما نماهایی از دست‌ها و چهره‌های بازیگرانش هم می‌گیرد. اشک را در چشم‌هایشان، عرق را روی پیشانی‌شان و جزئیات ظریف لباس‌هایشان می‌بینید. گاهی هم با نمایی که هم‌زمان پیش‌زمینه و پس‌زمینه را واضح نگه می‌دارد، یا نمایی از بالا، به اجرا حال‌وهوای سینمایی می‌دهد.
انتقال این نمایش از صحنه به پرده‌ی سینما خوش‌ساخت و هوشمندانه از کار درآمده. اگرچه نمی‌تواند تمام شور و انرژی تماشای این اجراکنندگان را روی صحنه زنده بازآفرینی کند، دست‌کم ثابت می‌کند که نمایش، هفت سال پس از نخستین اجرای برادوی‌اش، هنوز هم می‌تواند شما را با خودش به دنیای خود ببرد.
اودیسه، فعلاً برو کنار؛ این هم یک تراژدی یونانی دیگر درباره عشق و جنگ، آن هم در قالب یک موزیکال فوق‌العاده. قرار بود فیلمِ اجرای زنده‌ی این نمایش موفق فقط پنج روز اکران محدودی داشته باشد، اما استقبال تماشاگران باعث شده اکرانش تمدید شود. از دستش ندهید.
نزدیک پایان، وقتی با نمایی بسیار نزدیک از کفش‌های هرمس که تق‌تق‌کنان وارد صحنه می‌شوند، تعلیق بالا می‌گیرد، روشن می‌شود که سالیوان فقط به اجرای روی صحنه ادای احترام نمی‌کند؛ او چیزی را نشانمان می‌دهد که فقط سینما می‌تواند نشان دهد.
«هادستاون: موزیکال» هم ثبت حرفه‌ای و ارزشمند دیگری از یک موزیکال تماشایی است که داستانی نمادین را به زیبایی روایت می‌کند.
از شیوه‌ی سینمایی فیلم‌برداری و تدوین خوشم می‌آید؛ نماهای نزدیک می‌گیرد، موقع تک‌نوازی‌ها تصویر را به نوازنده‌ها می‌بُرد و از این جور چیزها.
موزیکال «هادستاون» به کارگردانی برت سالیوان، شور و انرژیِ زمینیِ نمایش را منتقل می‌کند.
