در واپسین لحظات، هنگامی که تعلیق با نمایی بسیار نزدیک از کفشهای هرمس آغاز میشود که با ضرباهنگ قدمهایش وارد صحنه میشوند، روشن است که برت سالیوان صرفاً در پی ادای احترام به اجرای صحنهای نیست؛ او دارد چیزی را به ما نشان میدهد که تنها سینما از عهده نمایش آن برمیآید.
در اواخر فیلم، زمانی که تعلیق با نمایی بسیار نزدیک از کفشهای هرمس که با قدمهایش وارد صحنه میشود افزایش مییابد، مشخص میشود که سالیوان تنها قصد ادای احترام به اجرای تئاتری اصلی را ندارد؛ بلکه چیزی را به ما نشان میدهد که فقط سینما قادر به ارائه آن است.
در واپسین لحظات اثر، زمانی که تعلیق با نمایی بسیار نزدیک از کفشهای هرمس که آرام به صحنه نزدیک میشوند اوج میگیرد، آشکار میشود که برت سالیوان تنها در پی ادای احترام به اجرای صحنهای نیست؛ او امکاناتی را به نمایش میگذارد که تنها زبان سینما قادر به خلق آنهاست.
برت سالیوان تمام صحنه تئاتر را به تصویر میکشد، اما در کنار آن با نماهای نزدیک از دستها و چهره بازیگران نیز به اجرا تنوع میبخشد. میتوان اشک در چشمانشان، عرق روی پیشانیشان و جزئیات ظریف لباسهایشان را بهوضوح دید. همچنین استفاده گاهبهگاه از لنز دیوپتر دوگانه و نماهای سربالا، به این اجرا حالوهوایی سینمایی میبخشد.
کارگردان، برت سالیوان، تمام فضای صحنه را به تصویر میکشد، اما در کنار آن نماهایی نزدیک از دستها و چهرههای بازیگران نیز قرار میدهد. میتوان اشکهای جمعشده در چشمان آنها، عرق روی پیشانیشان و جزئیات ظریف لباسهایشان را دید. استفاده گهگاه از تکنیکهایی مانند «اسپلیت دیوپتر» یا نماهای از بالا نیز باعث میشود اجرا همچنان حس و حال سینمایی خود را حفظ کند.
برت سالیوان در کارگردانی این اثر، علاوه بر ثبت نمای کامل صحنه، با استفاده از نماهای نزدیک از دستها و چهره بازیگران، احساسات و ظرافتهای اجرا را به تصویر میکشد. اشک در چشمان بازیگران، عرق بر پیشانی آنها و جزئیات دقیق طراحی لباسها بهخوبی دیده میشود و استفاده گاهبهگاه از نماهای زاویهدار و نماهای هوایی، حالوهوایی کاملاً سینمایی به این اجرای صحنهای میبخشد.
