دو منتقد سریال را سرگرم‌کننده و جذاب میدانند. بااینحال، یکی از آنها میگوید قصه همیشه خوب از آب درنمی‌آید و زیادی نامعقول است. منتقدی دیگر معتقد است سریال وقتی بهتر می‌شود که دست از تلاش برای شبیهشدن به «اوزارک» بردارد و به حالوهوای آشفتهتر خودش تکیه کند؛ فعلاً هنوز کاملاً این هویت را نپذیرفته است. منتقد دیگری هم شخصیت محوری را جذاب و دنبالکردنی میداند، درحالیکه بهنظر منتقدی دیگر سریال هنوز راه خودش را پیدا نکرده، هرچند ظرفیت زیادی دارد.
M.I.A. وقتی بهترین است که دیگر تلاش نکند شبیه اوزارک باشد و بگذارد خودش نسخه‌ی عرق‌ریخته‌تر و دیوانه‌ترِ اوزارک باشد. از ۹ قسمتی که برای نقد در اختیارمان گذاشته‌اند، هنوز این واقعیت را کاملاً نپذیرفته؛ اما شاید تمدید سریال برای فصل دوم کمکش کند با آن کنار بیاید.
اگر دنبال یک داستان انتقام‌جویانه‌ی تاریک و خشن در فلوریدا هستید که از همان اول تباهی‌ها و جنجال‌طلبی‌اش را رو می‌کند و آخرش هم با پایانی معلق تمام می‌شود، امتحانش کنید. من فقط همین را می‌گویم: برای من دیگر بس است.
این سریال بی‌تکلف سرگرم‌کننده و کاملاً یک‌بارمصرف است و جایی میان درام‌های پرستیژدارِ ضدقهرمان‌محور و آثار عامه‌پسندِ لذت‌بخش و بی‌مغز قرار می‌گیرد. نه لذت هیچ‌کدام را درست‌وحسابی فراهم می‌کند و نه می‌شود گفت در رسیدن به هدف‌های نه‌چندان بلندپروازانه‌اش شکست می‌خورد.
پایانش یک پیچش داستانی بزرگ و احمقانه‌ی دیگر دارد که انگار فصل دوم را طلب می‌کند. تا آن موقع، هر دلیلی برای اینکه این اثر را چیزی بیشتر از یک سرگرمی سبک و یک‌بارمصرف بدانیم، کاملاً از بین رفته است.
هرچند همیشه همه‌چیز کاملاً جور درنمی‌آید ــ این سریال با همه جذابیتش، واقعاً هم بی‌منطق است ــ اما قطعاً تماشاگرها را پای صفحه نگه می‌دارد.
M.I.A. شخصیت محوریِ جذابی دارد که دنبال‌کردنش دل‌چسب است؛ داستان هم در مسیرش وارد دنیای تبهکاریِ پشت زرق‌وبرق و تجمل میامی می‌شود.
همه‌ی عناصر لازم را دارد و سریال پتانسیل زیادی دارد، اما فعلا M.I.A. هنوز دارد هویت خودش را پیدا می‌کند.
