چند منتقد از انرژی پرتحرک، شوخیها و غیرقابلپیشبینیبودن فیلم لذت بردهاند؛ بعضی آن را هم سرگرم‌کننده و هم خندهدار میدانند. بازی سم راکول و گروه بازیگران نیز تحسین شده و از توانایی گور وربینسکی در سر و ساماندادن به آشوب و ساخت صحنه‌های اکشن پرتحرک تعریف کردهاند.
بازیگر نقش اولِ ژولیده‌مو، فضایی معمولی با کمی چاشنی علمی‌تخیلی، و رو کردن سریع ایده‌ی محوری فیلم ــ شخصیتِ راکول، مردی از آینده، برای نجات دنیا به شش نفر نیاز دارد که همراهش بیایند ــ همه از آن چیزهایی‌اند که مخاطبان Fantastic Fest را سر ذوق می‌آورند. اما این انرژی شدید برای پر کردن دو ساعت فیلم کافی نیست؛ حتی حضور کاریزماتیک گروه پرستاره‌ی بازیگران مکمل هم نمی‌تواند آن را تا پایان سرپا نگه دارد.
این کمدی سیاه که بر اساس فیلمنامه‌ای از متیو رابینسون ساخته شده، مثل دیگر فیلم‌های وربینسکی انگار از شدت ایده‌های بزرگش از درزها می‌ترکد و هر لحظه ممکن است زیر بارشان فروبپاشد. بااین‌حال، همین حسِ هر لحظه منفجرشدن، همراه با بازی درخشان سم راکول، به فیلم انرژی نامتعارفی می‌دهد و آن‌قدر مجذوبتان می‌کند که آخر سر خسته می‌شوید.
فیلم Good Luck, Have Fun, Don’t Die چندان به وعده‌ی طعنه‌آمیزی که عنوان گیرایش می‌دهد وفا نمی‌کند؛ اما بازیگران جذابش و قریحه‌ی وربینسکی در ساخت صحنه‌های اکشن پرجنب‌وجوش، آن را به اثری نسبتاً سرگرم‌کننده در ردیف کمدی‌های علمی‌تخیلی دیوانه‌وار تبدیل می‌کند؛ کمدی‌هایی که از هراس وجودیِ ما درباره‌ی واقعیت پادآرمان‌شهریِ تحت سلطه‌ی فناوری نیرو می‌گیرند؛ واقعیتی که همین حالا هم در آن گرفتاریم.
«Good Luck» حماسه‌ای جاه‌طلبانه درباره سفر در زمان است که در نهایت شلخته از آب درمی‌آید. فیلم می‌خواهد نقدی تند و آتشین به هوش مصنوعی و اتکای ما به غول‌های فناوری ارائه کند، اما آن‌قدر فرساینده و به‌طرز عجیبی کسل‌کننده است که تماشاگران از بی‌قراری گوشی‌هایشان را بیرون می‌آورند.
فیلم به‌جای پرداختن به شخصیت‌هایش، از آن‌ها مثل وسیله‌ای برای تمسخر وسواس ما به گوشی‌ها و، طبق معمول، ناتوانی جوان‌ها در تعامل با دنیای واقعی استفاده می‌کند. برای فیلمی درباره مضرات هوش مصنوعی، Good Luck بُعد انسانیِ کافی ندارد.
مثل بیشتر فیلم‌های علمی‌تخیلی، ایده‌ی اولیه‌ی «Good Luck, Have Fun, Don’t Die» از ادامه و پرداختش بهتر است. اما فیلم انرژی پرجنب‌وجوشی دارد و می‌شود گفت دغدغه‌اش دقیقاً چیزهای درستی است. به فیلم‌های بیشتری نیاز داریم که به همین شکل درگیر این دغدغه‌ها باشند.
در واقع، فیلم وقتی دوباره سراغ داستان اصلی و مأموریت گروه می‌رود، مخصوصاً حوالی میانه‌اش، کند می‌شود. اعضای گروه و اتفاقات اکشن آن‌قدر جذاب نیستند که تنش داستانی را حفظ کنند و انگار فیلم نیروی پیش‌برنده‌اش را از دست می‌دهد.
حتی اگر بخش زیادی از Good Luck, Have Fun, Don’t Die نیاز به بازنگری داشته باشد، سخت است از این طوفان فکریِ ناپخته اما پرجنب‌وجوش که جلوی چشم‌مان شکل می‌گیرد لذت نبرد. دست‌کم این آشفتگی، آشفتگی‌ای کاملاً انسانی است.
فیلمنامه‌ی شلخته‌ی متیو رابینسون انگار خودِ هوش مصنوعی آن را سرهم‌بندی کرده باشد. پر از توضیح‌های سنگین و ملال‌آور است و دیالوگ‌های تصنعی و اغراق‌آمیزش هم ناشیانه‌اند؛ همه بیش از حد حرف‌هایشان را توضیح می‌دهند، انگار موقع تماشای فیلم یک چشم‌مان به گوشی‌مان است.
فیلم Good Luck گاهی شلخته از کار درمی‌آید، هرچند وربینسکی تک‌تک صحنه‌ها را با دقت ساخته است. اما هرچه داستان پیش می‌رود و ابعاد کامل تهدید آشکار می‌شود، صداقتی دلنشین بر فیلم چیره می‌شود.
