بازخوردها به فیلم عمدتاً مثبت است. چندین منتقد بازی فرناندا تورس را تحسین کردهاند؛ او اندوه و آشفتگی شخصیت را با ظرافت و مهار نشان می‌دهد، بیآنکه به اغراق رو بیاورد. برخی نیز فیلم را تصویری انسانی از تأثیر سرکوب سیاسی بر زندگی خانوادگی و پایداری در برابر آن میدانند. یادآوری گذشته و بیعدالتی و اهمیت همبستگی از مضمونهایی است که در نقدها برجسته شدهاند. طراحی صحنه و لباس هم بهخاطر بازآفرینی مؤثر دورهی تاریخی ستایش شده است.
I’m Still Here را نمی‌شود صرفاً فیلمی جدلی درباره‌ی یک وضعیت تاریخی و سیاسی دانست؛ راز جذابیت جهانی‌اش هم همین است. فیلم همچنین تصویری تأثیرگذار از این است که سیاست چطور زندگی خانوادگی را به‌هم می‌ریزد و از نو شکل می‌دهد، و اینکه همبستگی، اجتماع و عشق تنها راهی‌اند که می‌شود در دل تراژدی به زندگی ادامه داد. فیلم به ما هشدار می‌دهد به هر کسی که می‌خواهد گذشته را پاک کند یا از نو بنویسد، اعتماد نکنیم.
هوشمندانه بود که فیلمنامه‌نویس‌ها، Murilo Hauser و Heitor Lorega، این‌قدر به نگاه Eunice وفادار بمانند و به مخاطب اعتماد کنند تا با تردیدها و آسیب‌پذیری او و غریزه‌اش برای محافظت از فرزندانش همذات‌پنداری کند. اما I’m Still Here هم سهم خودش را از طفره‌روی‌های حساب‌شده دارد؛ اینکه در پرداخت درام بیش از حد چیزها را پنهان می‌کند، در نهایت از نیروی عاطفی فیلم می‌کاهد.
توصیف اینکه تورس در این فیلم چقدر فوق‌العاده است، کار آسانی نیست. او با ظرافت، رنج درونی شخصیتش را در اندام ظریفش بازتاب می‌دهد و با اندوه خاموش فیلم هم‌خوان می‌شود. به لطف حضور پرقدرت او، فیلم سنجیده‌ی «من هنوز اینجا هستم» ــ که در برابر موج راست افراطیِ کنونی برزیل معنای بیشتری پیدا می‌کند ــ مدت‌ها پس از محو شدن تصویر هم در دل می‌ماند.
این فیلمِ گیرا ادای احترامی است به زنی شگفت‌انگیز و یادآوری به‌موقع از دوره‌ای تاریک در تاریخ یک کشور. فیلم با استفاده‌ی پررنگ از عکس‌ها، به‌ویژه عکس‌های واقعی‌ای که در پایان نشان می‌دهد، یادآوری می‌کند که داستان‌های ما به کمک سینما زنده می‌مانند.
همان‌طور که سالس به ما نشان می‌دهد، چنین فقدانی تکان‌دهنده نه‌فقط نسل‌های بسیاری را دربرمی‌گیرد، بلکه در تاریخ‌هایی هم جاری است که هنوز نوشته می‌شوند. پس باید همیشه آدم‌ها، داستان‌های شخصی‌شان و آنچه را تحمل کردند به یاد داشته باشیم تا دیگران هیچ‌وقت ناچار نشوند همان رنج‌ها را از سر بگذرانند.
در میان درام‌های خانوادگیِ برگرفته از واقعیت، کمتر فیلمی به‌اندازه‌ی اثر پرقدرت و عاطفی والتر سالس، تکان‌دهنده و فراموش‌نشدنی است؛ فیلمی با بازی فرناند تورس، برنده‌ی گلدن گلوب بهترین بازیگر زن، در نقش همسر و مادری برزیلی که برای نجات خانواده‌اش با دیکتاتوری نظامی می‌جنگد.
در I’m Still Here، نخستین فیلم بلند والتر سالس در دوازده سال، این کارگردان برزیلی به کاری چشمگیر دست می‌زند: انگار تماشاگر را تله‌پورت می‌کند و درست به دل آشوبِ شادِ یک خانواده بزرگ برزیلی می‌برد.
تورس از آن بازیگران باسابقه‌ای است که در بازی مقابل دوربین دقتی جراحی‌وار دارد؛ هیچ‌وقت زیاده‌روی نمی‌کند و همیشه دنبال احساساتی می‌گردد که حتی وقتی پنهان یا مهار می‌شوند، باز هم خودشان را نشان می‌دهند، چون کسی دارد نگاه می‌کند.
تورس مادری را که نمی‌تواند وحشت یا خشمِ به‌حقش را بروز بدهد، آن‌قدر ظریف بازی می‌کند که وقتی یونیس بالاخره گاردش را پایین می‌آورد، این لحظه تقریباً شوکه‌کننده است. بازی فوق‌العاده‌ای است.
فیلم تازه والتر سالس، که پخته‌ترین اثر او هم هست، تماشاگران سراسر دنیا را با دنیایی آشنا می‌کند که در آن مردم در برابر خودسری‌های یک رژیم دیکتاتوری، آرام و استوار مقاومت می‌کنند و واکنشی قدرتمند نشان می‌دهند.
