فیلم با حساسیت و روشنی به پرسشهای اخلاقی درباره زوال عقل می‌پردازد و برای آنها پاسخ ساده‌ای نمیتراشد. تلخی موقعیت خانوادگی را پنهان نمی‌کند؛ بااین‌حال، همدلی عمیقی با شخصیتها دارد و تماشایش میتواند سخت و تکاندهنده باشد.
معضل‌های اخلاقی و وجدانی‌ای که در فیلم «Queen at Sea» مطرح می‌شوند، بی‌تردید با حساسیت و روشنی بررسی شده‌اند. فیلم هیچ تلاشی نمی‌کند از تلخی ماجرا کم کند و اصرار دارد با پرسش‌هایش روبه‌رو شوید. این خانواده در وضعیتی جانکاه گرفتار شده‌اند و تماشای فیلم هم، بیشترِ وقت‌ها، برای من واقعاً جانکاه بود.
این فیلم طوری به نظر می‌رسد که انگار برای رسیدن به نهایت دقت، تک‌تک قاب‌ها، همه‌ی ریزه‌کاری‌ها و هر دیالوگ پرتنش را موشکافانه بررسی کرده‌اند. شاید در ظاهر و حال‌وهوایش قصه‌ای نسبتاً متعارف درباره‌ی زندگی‌های ازهم‌پاشیده و نابسامانی‌هایشان باشد، اما اصلاً چنین نیست.
فیلم بلند تازه‌ی لنس همر، نویسنده و کارگردان، «Queen at Sea»، هم به‌خودی‌خود تجربه‌ای ارزشمند است و هم بی‌آنکه چنین قصدی داشته باشد، عملاً نقدی تندوتیز بر «Fjord» به‌شمار می‌آید؛ فیلمی که «Fjord» می‌توانست و باید می‌بود.
گرمای عاطفی فیلم کم‌کم چنان در دل می‌نشیند که به دردی آرام می‌ماند؛ بازی‌های فوق‌العاده مکملِ سه بازیگر نقش اصلی و خط داستانی موازیِ هوشمندانه‌ای هم به این حس غنا می‌بخشند. در این خط داستانی، سارا، نوجوانی است که نخستین عشقش را تجربه می‌کند.
فیلمی به‌جا و ناگزیر تلخ‌وتیره است و با بیانی سنجیده و کم‌اغراق روایت می‌شود؛ بااین‌حال، آرام و بی‌سروصدا مجذوبتان می‌کند و از جنبه‌های اخلاقی و ذهنی به زوال عقل می‌پردازد. اثری نومیدانه و بسیار سرشار از شفقت.
«Queen at Sea» از آن فیلم‌های استثنایی است: روایتی موجز و بی‌پیرایه که با تسلطی روان و بی‌دردسر پیش می‌رود و لحظه‌های عمیق فراوانش بی‌سروصدا تکانتان می‌دهند.
همان‌قدر که بینوش ستون اصلی «Queen at Sea» است، بازی‌های بی‌پیرایه‌ی کورتنی و کالدر-مارشال هم به همان اندازه تأثیرگذارند.
این فیلمِ بی‌پرده اما عمیقاً همدلانه، جواب‌های ساده‌ای نمی‌دهد.
