رأی‌گیری پیاپی و محرمانه برای انتخاب پاپ، به نظر بعضی منتقدان بستری جذاب برای درام میسازد؛ گروهی دیگر هم فیلم را سرگرم‌کننده و پرکشش دانستهاند. چند منتقد از بازی‌ها، بهویژه بازی رالف فاینز، تعریف کردهاند. بااینحال، یک منتقد میگوید شخصیتها تیپهایی سادهاند و بازیهای پخته و پرداختشده در نهایت یکنواخت می‌شوند.
ساختار سنتی و پشت‌درهای‌بسته‌ی انتخابات، خودبه‌خود حال‌وهوایی رازآلود و توطئه‌آمیز به آن می‌دهد. رأی‌گیری هم در چند مرحله انجام می‌شود: نتیجه‌ی شمارش هر دور را پیش روی کاردینال‌ها اعلام می‌کنند و بعد مکث کوتاهی به آن‌ها می‌دهند تا دوباره فکر کنند از چه کسی حمایت کنند، پیش از آنکه بار دیگر رأی بدهند. این روند قالب جذابی برای درام فراهم می‌کند.
فاینز و توچی، به‌خصوص، دیالوگ‌ها را با چابکی و ظرافتی چشمگیر پیش می‌برند؛ اما آن‌ها و بقیه بازیگران ناچارند به شخصیت‌های تیپیکی جان بدهند که فقط با یکی دو ویژگی شاخص تعریف می‌شوند. بازی‌ها به‌جای آنکه هم‌پای چشم‌اندازهای خیره‌کننده فیلم اوج بگیرند، ظرافتشان به یکنواختی محدود می‌شود.
هر وقت فیلمساز بر گناهکار بودن این مردان خدا تأکید می‌کند و آن‌ها را به دسیسه‌چین‌هایی ماکیاولی‌وار و خائنانی که از پشت خنجر می‌زنند تقلیل می‌دهد، فیلم قصه‌ای رضایت‌بخش و گیراست. اما وقتی می‌خواهد حرفی عمیق بزند و در عین حال از پرداختن به این همه مسئله‌ی آشکار در واتیکان سر باز می‌زند، اشتباهات بزرگی می‌کند.
فیلم با تشریفات و شکوه، فرسنگ‌ها پارچه‌ی سرخ و چند بازیگر درجه‌یک که صحنه را از آنِ خود می‌کنند، در دالان‌های مرمرین شهر واتیکان می‌پیچد، در اتاق‌خواب‌هایی به سردی آرامگاه‌ها مکث می‌کند و به عمیق‌ترین رازهای قلب انسان نقب می‌زند. سفر قابل‌توجهی است؛ به همان اندازه که سرگرم‌کننده است، قانع‌کننده نیست.
رالف فاینز در این تریلر معماییِ پرکشش و تکان‌دهنده چنان بازی می‌کند که انگار دارد درس بازیگری می‌دهد. ادوارد برگر از انتخاب خیالیِ پاپی تازه در رم استفاده می‌کند تا سیاست‌های کثیف آمریکا را بازتاب دهد. چه‌قدر سرگرم‌کننده است! درام فیلم هم نمی‌گذارد از جایتان تکان بخورید.
هرچند باید فیلم برژه را به‌خاطر ترسیم راهی برای آینده‌ی این سازمانِ به‌شدت بحران‌زده و همچنان عمیقاً فاسد تحسین کرد، اما چون فیلم آن‌طور که باید، کامل و صادقانه با جنایت‌های گذشته‌ی سازمان روبه‌رو نمی‌شود، خوش‌بینی‌اش به آینده—با اینکه هم عمیقاً حس می‌شود و هم دراماتیک به تصویر درمی‌آید—در نهایت توخالی به نظر می‌رسد.
«Conclave» درامی جذاب درباره‌ی زدوبندهای شخصی و سیاسی در انتخاب پاپ جدید است. اگر رأی‌دادنِ چندروزه‌ی یک عده کاردینال با برگه‌های متعدد چندان هیجان‌انگیز به نظرتان نمی‌رسد، خودتان را برای غافلگیری آماده کنید.
برای پیدا کردن پیام‌های الهی درباره‌ی قدرت، فساد و دروغ‌هایی که در دل فضایی مقدس آرام‌آرام می‌جوشند، سراغ Conclave نروید. فقط ازش لذت ببرید؛ سرگرمی‌ای خیره‌کننده و حسابی پرشور که آن‌قدر اغراق‌آمیز و مضحک است که از سر سپاسگزاری زانو می‌زنید.
آیا همه‌چیز با هم جور درمی‌آید؟ فاینزِ ابرو‌شکافته که بهتر از هر کسی از پسِ نمایش رنج درونی برمی‌آید، کشمکش لارنس برای حقیقت و درستکاری را باورپذیر می‌کند. ایزابلا روسلینی با نقشی مکمل و بسیار کوچک جادو می‌کند. اما بعید است کسی صحنه‌های پایانی را ببیند و به این فکر نکند که «مهملات باشکوه» را به ایتالیایی چه می‌گویند.
فیلم وقتی بهترین است که حال‌وهوای برداشتی واتیکانی از «۱۲ مرد خشمگین» را داشته باشد؛ ایده‌ای که تا ۲۰ دقیقه پایانی، فیلم را روان پیش می‌برد، تا اینکه اتفاق‌ها به شکلی کلافه‌کننده «هالیوودی» می‌شوند.
