چند منتقد این درام را اثری حساس و شخصی دانستهاند و نخستین فیلم بلند کارگردان را نویدبخش توصیف کردهاند. یکی از آنها از نگاه زمینی و مشاهدهگرانهی فیلم تعریف می‌کند: فیلم برای ساختن درام و احساسات، بیش از حد به احساساتگرایی یا نمایش افراطی رنج تکیه نمی‌کند. نقد دیگری به دشواری حفظ پیوندهای خانوادگی زیر فشار اقتصادی و به انزوا و بیپشتوانهماندن در مواجهه با بیماری و معلولیت می‌پردازد. مهر فیلم به شخصیتها و لحظه‌های گرم، مهربان و خندهدارش هم تحسین شده است. دیالوگها کلیشه‌ای نیستند و شوخی‌های گذرای خانوادگی در پیوند اعضای خانواده نقش دارند.
Sargent در ساختن شخصیت‌نگاری‌ای واقع‌گرا و عمدتاً مبتنی بر مشاهده استعداد نشان می‌دهد. تحسین‌برانگیز است که برای ایجاد درام یا برانگیختن احساسات، بیش از حد به احساسات‌گراییِ امیدبخش یا سوءاستفاده‌ی کش‌دار از رنج و آسیب تکیه نمی‌کند. حاصل، فیلم اولی بسیار امیدوارکننده است؛ فیلمی که متأسفانه با پایانی خیال‌پردازانه، کم‌رمق و از نظر احساسی تهی، از تأثیر خودش می‌کاهد.
با صبری بی‌رحمانه و عشقی پیروزمندانه به شخصیت‌هایش، واقعیت را با دقتی موشکافانه به تصویر می‌کشد و هم‌زمان جهانی بهتر را از نو تصور می‌کند.
این فیلم زندگی‌نامه نیست. در عوض، Take Me Home با احساسی عمیق به دشواری‌هایی می‌پردازد که خیلی‌ها وقتی واقعیت‌های اقتصادی عشق خانوادگی را زیر فشار می‌برد، با آن روبه‌رو می‌شوند. کارگردان بار زیادی روی دوش شخصیت‌هایش می‌گذارد تا نشان دهد کسانی که با بیماری یا معلولیت روبه‌رو هستند چقدر ممکن است بی‌پشتوانه و تنها بمانند.
در این درام نه گفت‌وگویی قابل‌پیش‌بینی پیدا می‌شود و نه دیالوگی کلیشه‌ای. فیلم هم دشواری‌های بزرگی را که شخصیت‌هایش با آن روبه‌رو هستند درک می‌کند و هم شوخی‌های گذرای روزمره را؛ شوخی‌هایی که گاهی برای حفظ پیوندهای خانوادگی ضروری‌اند.
فیلم در لحظه‌های صمیمی، شوخ‌طبعانه و مهربانانه‌اش بهترین است؛ همان‌جاست که واقعاً می‌درخشد، بی‌آنکه لازم باشد مخاطره‌ها را بیشتر کند یا قالبش را عوض کند.
رویکرد فیلم آن‌قدر پراکنده است که پایان‌بندی نامطمئن و عمداً مبهمش، در بهترین حالت، انتخابی نادرست به نظر می‌رسد.
درامی لطیف که نخستین فیلم بلند فیلم‌ساز است و حال‌وهوایی آشکارا شخصی دارد.
