از جذابیتهای پررنگ فیلم، شوخی‌های پیدرپی و فضای عامدانه نامعقول آن است؛ چند منتقد از گگهای بامزه، انرژی سرزنده و غافلگیریهایش تعریف کردهاند. یکی هم میگوید فیلم با وجود شوخی‌های اغراقآمیز، به هجو تبدیل نمیشود و زور نمیزند که از هر لحظه خنده بگیرد. در کنار این آشوب، فیلم جا برای احساسات شخصیت‌ها و حرف‌های صمیمانهشان باز می‌کند؛ منتقدی این وجه را موازنهای برای فضای عجیب فیلم میداند و منتقد دیگری به مضمون گرمِ همدلی و درک متقابل اشاره می‌کند.
«Mike & Nick & Nick & Alice» پر از ایده‌های دیوانه‌وار است، اما جسورانه‌ترین حرکتش جایی است که فیلمنامه‌ی Grabinski برای کندوکاو در احساسات شخصیت‌ها هم جا باز می‌کند. فیلم به همه‌ی شخصیت‌ها فرصت می‌دهد حرف‌های شخصی و دلخوری‌های عاطفی‌شان را از دل بیرون بریزند؛ آن هم با چنان صداقتی که فضای پوچ و بی‌منطق فیلم را متعادل می‌کند.
ترکیب ژانرها از همان ابتدا به شوخی‌های پی‌درپیِ گرابینسکی جان می‌دهد؛ ترکیبی که Mike & Nick & Nick & Alice در تمام مدتِ خنده‌دارش به کار می‌گیرد. فیلم به تماشاگر یادآوری می‌کند چرا این‌جور کمدی‌ها دارند کم‌کم کمیاب می‌شوند و اینکه وینس وان، هر وقت بخواهد، هنوز هم یکی از بازیگران کمدیِ قابل‌اتکای سینمای امروز است.
همه‌ی دست‌اندرکاران فیلم خوب می‌دانند چطور تعادل را حفظ کنند: فیلم حال‌وهوایی حسابی بامزه و خل‌وضع داشته باشد، اما به پارودی تبدیل نشود. این کمدی مدام شخصیت عجیب‌وغریب خودش را نشان می‌دهد، اما به‌ندرت حس می‌شود که برای خنداندن، به‌زور می‌خواهد شوخی‌هایش را جا بیندازد.
یکی از نکته‌های کلیدی برای خوب از کار درآوردن ایده‌ای خاص و پرکشش این است که بدانیم کجا باید خویشتن‌داری کنیم؛ کجا برای ساختن روایتی گیراتر، به وسوسه‌ی گنجاندن چیزی که از نظر بصری «باحال» به نظر می‌رسد نه بگوییم. این ظرافت اینجا به‌شکلی کلافه‌کننده کم پیدا می‌شود.
«Mike & Nick» در کنار تیراندازی‌ها و تک‌جمله‌های بامزه‌اش، از ایده‌ی سفر در زمانش آن‌طور که می‌توانست بهره نمی‌برد. اما می‌شود این را بخشید، چون داستانش پر از شخصیت‌های جورواجور است و بی‌سروصدا، با موضوع پیدا کردن همدلی و درک متقابل، دل آدم را گرم می‌کند.
با ارجاع‌های فراوانش، Mike & Nick & Nick & Alice از نیک، شخصیت اصلی‌اش، الهام می‌گیرد؛ نیک گذشته را چیزی می‌بیند که می‌شود بر پایه‌اش چیز تازه‌ای ساخت، نه اینکه فقط تکرارش کرد. نتیجه هم فیلمی است که حسابی سرگرم‌کننده از آب درمی‌آید.
سبک نوشتن Grabinski لوده و (طبیعتاً) پر از ارجاع است؛ شوخی‌هایش را هم بی‌محابا و بی‌تمایز، مثل رگبار گلوله‌های مسلسل، به هر سو می‌پاشد. تکه‌پرانی‌های پیاپی‌اش بعد از مدتی خسته‌کننده می‌شوند، اما تا آن موقع چند شوخی هوشمندانه و چند جمله‌ی بامزه و نقل‌کردنی هم رو کرده است.
Grabsinski وقت تماشاگر را با توضیح ریزه‌کاری‌های کارکرد ماشین زمان تلف نمی‌کند. مستقیم می‌رود سراغ داستان، دلیل استفاده‌ی Nick از آن و ماجراهای بامزه و دیوانه‌واری که از این کار پیش می‌آیند.
این صحنه‌ها انگار مستقیم از کمدی‌های درجه‌دو دهه‌های ۷۰ و ۸۰ آمده‌اند؛ کهنه‌اند و با خط اصلی داستان جور درنمی‌آیند، خطی که در مقایسه پرمایه‌تر به نظر می‌رسد. این صحنه‌ها آن‌قدر حواس‌پرت‌کن‌اند که ریتم فیلم را کند می‌کنند.
کمدی علمی‌تخیلی گانگستریِ بن‌دیوید گرابینسکی، «Mike & Nick & Nick & Alice»، با پیچ‌وتاب‌های زمانی، پر از نقشه‌های دیوانه‌وار و شوخی‌های خنده‌دار است؛ از آن ماجراجویی‌های یک‌شبه‌ی افسارگسیخته که قرار نیست منطقی باشد، بلکه می‌خواهد جنون را شعله‌ور کند.
