بازی ایمی آدامز از نکتههای مثبت پرتکرار نقدهاست. منتقدان از توانایی او در کنار هم آوردن طنز، خشم و آسیبپذیری شخصیت گفتهاند؛ بعضی هم بازی‌اش را چنان گیرا دانستهاند که بهتنهایی دلیل مهمی برای تماشای فیلم است. با این حال، یک منتقد معتقد است فیلم از استعداد او به‌خوبی استفاده نمی‌کند.
این حس هست که فیلم می‌توانست جسورانه‌تر پیش برود و مرزهای بیشتری را جابه‌جا کند؛ به‌خصوص پیش از آن‌که همه‌چیز را با پایانی «خوش» جمع‌وجور کند؛ پایانی که تا حد زیادی موجه به نظر می‌رسد، اما نه کاملاً. بااین‌همه، فیلم هنوز تندی و گزندگی خودش را دارد، چون می‌گذارد نوع خاصی از خشم زنانه، خشمی که اغلب سرکوب می‌شود، واقعاً شکوفا شود.
چیزی که همیشه پررنگ، روشن و کاملاً باورپذیر است، بازی تحسین‌برانگیز آدامز است. وقتی نقشی جان‌دار به او می‌رسد که هم توان جسمی می‌خواهد و هم ظرافت، می‌تواند از پس هر حال‌وهوایی که Nightbitch در هر لحظه لازم دارد بربیاید؛ در این نقش حالتی حیوانی پیدا می‌کند و چشم‌هایش میان دلدادگی و آتشی غریزی در نوسان‌اند. گاهی سبک و خنده‌دار است، گاهی تاریک و طوفانی، گاهی وحشی و خشمگین، و هر ترکیبی از این‌ها را هم به‌خوبی درمی‌آورد.
نایت‌بچ در بهترین حالتش، تصویری عمیقاً صادقانه و از نظر عاطفی ناراحت‌کننده از جنبه‌های تاریک‌ترِ والد بودن ارائه می‌دهد. متأسفانه، اثر این لحظه‌ها را بخشی استعاری از داستان کم می‌کند؛ بخشی که کم‌کم به نمایشی اغراق‌آمیز و تصنعی تبدیل می‌شود. لحن این بخش چنان با داستان اصلی فرق دارد که بسیاری از تماشاگران نمی‌توانند از پس این ناهماهنگی بربیایند.
وقتی هلر به‌شکلی استعاری به دگرگونی جسمیِ بالقوه هولناکِ بارداری و دوران پس از زایمان، و بهایی می‌پردازد که زنان هنگام مادرشدن بابت هویت، شغل و خودِشان می‌دهند، Nightbitch حرف‌های هوشمندانه و واقعی زیادی برای گفتن دارد.
اِیمی آدامز در نقش مادری خانه‌نشین عالی ظاهر می‌شود؛ مادری که از ماندنِ مداوم در خانه آن‌قدر به سیم آخر می‌زند که در اعتراض به سگی وحشی تبدیل می‌شود. ایده جسورانه‌ای است، اما فیلمنامه جرئت نمی‌کند آن را به افسانه‌ای فمینیستی و خشمگین تبدیل کند؛ جا می‌زند و در باتلاقی از شیرینیِ آب‌نباتی فرو می‌رود. حیف.
شاید «Nightbitch» همیشه آن‌طور که هلر یا ما دلمان می‌خواست جان نگیرد، اما باز هم می‌شود خوشحال بود که چنین فیلمی ساخته شده؛ به‌خصوص که آدامز در آن نقش اصلی را دارد. آدامز در همه‌ی جنبه‌های بازی‌اش، تصویر کاملی از شخصیتی می‌سازد که خودش هم دارد می‌فهمد حالا کیست.
شاید فیلم به‌عنوان یک کمدی ترسناک معمولی درباره زنی که از فدا کردن حرفه‌اش برای تشکیل خانواده پشیمان است، بهتر جواب بدهد؛ اما Nightbitch با آن نگاه به‌اصطلاح انقلابی‌اش به مادری، درجا می‌زند و آن‌قدر دور خودش می‌چرخد که به پایانی غیررضایت‌بخش می‌رسد.
خطر این است که به‌جای فیلمی که کارگردان ساخته، فیلمی را نقد کنی که دلت می‌خواست بسازد. اما اینجا هلر واقعاً فیلمی ترسناک ساخت و بعد از جنبه‌های ترسناک آن عقب نشست.
تبدیل‌شدنش به سگ، به‌نوعی همیشه حال‌وهوای دکتر جکیل را دارد و شخصیتِ «نایت‌بِیچ» او، راستش، هیچ‌وقت استعاره‌ی چندان جالبی برای افسردگی یا بحران میانسالی نمی‌شود. بااین‌حال، نمی‌شود همدلی و شدتِ بازی آدامز را انکار کرد.
حیف که ایده‌ی اولیه به پیچشی ترسناک‌تر اشاره می‌کند، اما پیچش فیلم در عمل آن‌قدر ترسناک از آب درنمی‌آید. هلر مدام داستانی کم‌مایه را با تکه‌های مبهمی از رئالیسم جادویی قطع می‌کند؛ تکه‌هایی که فقط باعث سردرگمی می‌شوند.
