یکی از نکتههای مثبت پرتکرار در نقدها، بازی فلورنس پیو و اندرو گارفیلد است؛ منتقدان از انرژی و ظرافت بازی‌هایشان و هماهنگی دلنشین میانشان تعریف کردهاند. یک منتقد هم شوخطبعی دیالوگ‌ها را دوست داشته است. بااین‌حال، منتقدی میگوید رفتوبرگشتهای زمانی از اثر بازیهای طبیعی این دو میکاهد.
فلورنس پیو به آلما حال‌وهوایی تندوتیز و غیرقابل‌پیش‌بینی می‌دهد که باعث می‌شود تقریباً بعضی از کارهای باورنکردنی‌اش را هم باور کنید. اندرو گارفیلدِ پرحالت هم چنان ماهرانه با چشمانی نمناک حس همدلی را منتقل می‌کند که می‌دانید اگر آلموت فقط انگشت پایش را به پایه‌ی میز جلو مبلی بکوبد، توبیاس از پا می‌افتد.
شاید کراولی می‌خواسته کلیشه‌هایی را بشکند که از وقتی نظام استودیویی قدیم شروع به تولید انبوه فیلم‌های عاشقانه کرد، به آن‌ها عادت کرده‌ایم. اما این توضیح هم چندان پایه و اساسی ندارد، چون «We Live in Time» بارها به همان کلیشه‌های نخ‌نما و خسته‌کننده پناه می‌برد.
روحیه‌ی آتشین پوگ و توانایی گارفیلد در بروز بی‌واسطه‌ی احساسات باعث می‌شود کنار هم خوب جور دربیایند؛ دیالوگ‌ها بامزه‌اند و گوش‌دادن به حرف‌زدنشان لذت‌بخش است. مهم‌تر از همه، همه‌ی دست‌اندرکاران داستان را جدی می‌گیرند، به آن متعهدند و بله، عاشقش هستند.
شوخی‌های سرزنده‌اش هم هست و تصویرهای صریح و مثبتی که از رابطه‌ی جنسی ارائه می‌دهد؛ شاید بالاخره اوضاع در این زمینه دارد بهتر می‌شود. و البته فلورنس پیوِ تحسین‌برانگیز، که کمک زیادی می‌کند داستانی درباره‌ی آدم‌های خوش‌چهره در جاهای زیبا و موقعیت‌هایی فقط کمی ساختگی، عمیقاً انسانی از کار دربیاید.
در فیلمی که پیش‌فرض داستانش تقریباً ناگزیر به احساسات‌گرایی افراطی می‌انجامد، پیو و گارفیلد بازیگرانی فوق‌العاده دلنشین‌اند که خوب هم بلدند نگذارند جذابیتشان زیادی به چشم بیاید. آن‌ها به بار عاطفی فیلم وفادار می‌مانند، اما تسلیم احساسات‌گرایی افراطی نمی‌شوند؛ برای همین، We Live in Time فیلمی واقعاً دلنشین است که غنایش هم غافلگیرکننده است.
آن‌هایی که دلشان می‌خواهد یک بسته کوچک دستمال‌کاغذی به کارشان بیاید، شاید حاضر باشند از ایرادهای فیلم چشم‌پوشی کنند؛ اما نمی‌توانم از خودم نپرسم که آیا روایت متعارف همین داستان، در نهایت، اثرگذارتر از آب درنمی‌آمد؟
شیوه روایت داستان ناشیانه است، اما کراولی مطمئن است پیو و گارفیلد روی پرده آن‌قدر خوب با هم جور درمی‌آیند که تماشاگرها دلشان می‌خواهد فیلمش را بارها و بارها ببینند. آن وقت خاطرات آلموت و توبیاس به خاطرات خودمان تبدیل می‌شود و دیگر ترتیب وقایع چندان اهمیتی ندارد.
فلورنس پیو و اندرو گارفیلد هر دو فوق‌العاده دوست‌داشتنی‌اند. بازی‌هایشان و هماهنگی میانشان است که «ما در زمان زندگی می‌کنیم» را از بقیه متمایز می‌کند. بااین‌حال، ترفند فیلم و دو ستاره‌ی درخشانش برای تبدیل آن به فیلمی که حتماً باید دید، کافی نیستند.
«ما در زمان زندگی می‌کنیم» چیزی را به ما می‌دهد که جای خالی‌اش را در درام‌های عاشقانه حس می‌کردیم. شاید فیلم اشک‌درآری باشد، اما تماشای این‌که این زوج تا جایی که می‌توانند، زندگی کاملی را در کنار هم می‌گذرانند، آرامش‌بخش است. و راستش، تا وقتی هنوز زنده‌ایم، بیشتر از این چه می‌شود خواست؟
«We Live in Time» فیلمی است که هم‌زمان با لرزاندن دل‌تان، صاف توی چشم‌تان نگاه می‌کند؛ فیلمی که با بازیگرانی کم‌توان‌تر به‌احتمال زیاد از هم می‌پاشید، چون طبیعی از آب درآوردن چنین فیلمنامه سطحی‌ای به بازیگرانی مثل این‌ها نیاز دارد. خوشبختانه بازیگرانش فلورنس پیو و اندرو گارفیلد هستند.
