حالوهوای شوم و دلهره‌آور فیلم از نکتههایی است که چند منتقد تحسین کردهاند؛ تصویرها و صدای وهمآلودش به ساختن این فضا کمک می‌کنند. یکی از منتقدان میگوید ترس فیلم مثل بذری است که کم‌کم در ذهن ریشه میدواند. ترکیب ترس با طنز تلخ هم برای بعضیها به دلهرهی بیشتر انجامیده است. بازی نیکلاس کیج در نقش قاتل را چند منتقد تماشایی و بهیادماندنی دانستهاند؛ مایکا مونرو هم با تغییر حالت چهره، کنجکاوی بیمارگونه را به وحشت و درهمشکستگی عاطفی بدل می‌کند. منتقدی نیز حالوهوای فیلم را آن‌قدر نیرومند میداند که از پسِ بازی بسیار پرشدت کیج برمیآید و آن را در خود جا میدهد.
مونرو فقط با حالت چهره‌اش از کنجکاوی بیمارگونه به وحشت محض و بعد به ویرانی عاطفی می‌رسد؛ این روند با نمای پایانیِ کوبنده‌ای به اوج می‌رسد که عصاره‌ی چیزی است که فیلم را این‌قدر ناآرام‌کننده می‌کند. گاهی ترس همان لحظه خودش را نشان نمی‌دهد؛ ممکن است بذری باشد که کاشته می‌شود و به‌مرور رشد می‌کند. وقتی بالاخره کاملاً شکوفا شد، رهاشدن از ترسی که به جان آدم افتاده آسان نیست.
فیلم دلهره‌آور اوسگود پرکینز، نویسنده و کارگردان، درباره یک قاتل زنجیره‌ای، بی‌پرده می‌پذیرد که در روایتش از مأمور زن جوان و تازه‌کاری که پایش به تعقیب‌وگریز اف‌بی‌آی برای دستگیری قاتلی باز می‌شود که خانواده‌ها را تا آخرین نفر از بین می‌برد، وامدار «سکوت بره‌ها» است. اما فیلم در عین حال تجربه‌ای عجیب‌وغریب و مخصوص خودش است؛ تجربه‌ای تیره و به‌شدت آزاردهنده که شرارتی در آن می‌تپد و وحشت زیرپوستی‌اش لحظه‌ای فروکش نمی‌کند.
چیزی که لانگ‌لگزِ کیج را این‌قدر دلهره‌آور می‌کند، این است که این آدم عجیب‌وغریب، با آن هیکل درشت و ظاهر کارتونی‌اش، آن‌قدر باورپذیر هست که ممکن است آخر شب در استراحتگاهی بین‌راهی یا، خدا نکند، روی سکوی خلوت مترو به او بربخورید. کیج هم در نقش قاتل حسابی اغراق می‌کند... توی این تابستان سینماییِ نه‌چندان دلچسب، بالاخره یک فیلم هم پیدا شده که پا می‌گیرد.
«لانگ‌لگز» اگر فقط به ایده‌اش نگاه کنیم، ترسناک است؛ بااین‌حال، تماشایش هرچه جلوتر می‌رود نامعقول‌تر می‌شود. فیلم با همان دقتی که میان داستان‌های پلیسی درباره قاتلان زنجیره‌ای و درام‌های روان‌شناختیِ فراطبیعی حد وسط را می‌گیرد (مثلاً «سکوت بره‌ها» و «کیور» ساخته کیوشی کوروساوا)، خزنده‌وار وارد فضای بینابینیِ کابوس‌های کودکی و واقعیت‌های روزمره بزرگسالی می‌شود.
وقتی فیلم پای پرستش شیطان، عروسک‌های ترسناک و راهبه‌هایی با نقشه‌هایی را وسط کشید که پاپ هم تأییدشان نمی‌کرد، بیشتر خنده‌دار شد تا آزاردهنده. بااین‌حال، باید فیلم‌سازی را تحسین کنم که وقتی می‌فهمد خودش را به بن‌بست انداخته، به‌جای اینکه بپذیرد گیر افتاده، دیوار را می‌شکافد و از آن می‌گذرد.
حفظ تعادل در چنین حال‌وهوایی، که هم به یک اندازه وحشتناک است و هم خنده‌دار، تقریباً ناممکن به نظر می‌رسد؛ مخصوصاً چون اگر فیلم زیادی به یکی از این دو سمت متمایل شود، یکسره از هم می‌پاشد. اما پرکینز هیچ‌وقت از تعادل خارج نمی‌شود و در تمام مدت، دلهره و حس ناخوشایند را دقیقاً به اندازه نگه می‌دارد. همین لحن است که لانگ‌لگز را مورمورکننده می‌کند، نه ترسناک.
بیشتر عناصر ترسناک فیلم، درست مثل خود کیج، در بخش عمده‌ای از فیلم بیرون از قاب می‌مانند. بااین‌حال، «لانگ‌لگز» با فضاسازی صوتی وهم‌آورش و تصاویر تیره و مرگ‌زده‌اش، تجربه‌ای از کار درمی‌آید که عمیقاً آدم را به‌هم می‌ریزد؛ تجربه‌ای که به همان موذیانه‌گیِ روش‌های بی‌ضرری که شرور فیلم برای گسترش شرارتش به کار می‌گیرد، در ذهن رخنه می‌کند.
وقتی پای بازی‌های پرریسک و بی‌محابا وسط باشد، نیکلاس کیج ستاره‌ی راک است. نقشِ شیطانِ قاتل زنجیره‌ای که اینجا بازی می‌کند، حتی وقتی آز پرکینز می‌گذارد قصه‌ی فیلمش کم‌کم مضحک شود، یکی از بهترین نقش‌های عجیب‌وغریب اوست. مهم نیست؛ کیجِ چیره‌دست جرقه را می‌زند و بعد، بوم!
بزرگ‌ترین و چندش‌آورترین دستاورد پرکینز، تغییر تدریجی زاویه دید است؛ تغییری که تماشاگر را از تریلر تیره‌وتار و وهم‌آلودِ دنیای هارکر درباره‌ی یک قاتل زنجیره‌ای، به واقعیت اهریمنی لانگ‌لگز می‌برد و در نهایت به پایانی رازآلود می‌رساند که ذهن تماشاگران را مشغول خواهد کرد و موشکافی خواهد شد. جهنم واقعاً در انتظار است.
چند فیلم ترسناک می‌توانند ادعا کنند ناخودآگاهتان را تسخیر می‌کنند؟ اسگود پرکینز، نویسنده و کارگردان «لانگ‌لگز» (The Blackcoat’s Daughter)، همان تجربه‌ای را برایمان فراهم می‌کند که بچگی‌ها دنبالش بودیم: با وجود ترسمان جرئت می‌کردیم فیلم‌هایی درباره لولوخورخوره‌ها ببینیم که از ترس دلمان می‌خواست شب‌ها چراغ را روشن بگذاریم.
