آموئدو در تلاش برای بخشیدن حالوهوایی اگزیستانسیال و نوآر به فیلم، عامدانه از توضیح دادن ماهیت واقعی مارتین طفره میرود؛ او فقط خودش را «بیمار» معرفی میکند. اما این رویکرد بیش از آنکه عمیق و تأثیرگذار باشد، تلاشی خام و آماتور برای ایجاد سنگینی و وقار به نظر میرسد؛ تلاشی که نه صحنههای کند و بیرمق و نه دیالوگهای دستوپاگیر از آن پشتیبانی میکنند، آن هم با بازیگرانی که به زبان انگلیسی صحبت میکن...