نظر منتقدان درباره فیلم متفاوت است؛ برخی معتقدند اثر در خلق فضایی خشن، پرهیجان و سرگرم‌کننده موفق نیست و نقد اجتماعی آن نیز سطحی، آشفته و کم‌اثر باقی می‌ماند. در مقابل، یکی از منتقدان صحنه‌های مبارزه در بخش اوج فیلم را تحسین کرده و طراحی دقیق حرکات، نمایش واضح درگیری‌ها و تأثیر عاطفی آن‌ها پس از زمینه‌چینی طولانی داستان را از نقاط قوت فیلم می‌داند.
اگر One Spoon of Chocolate در نهایت یک فیلم گرایندهاوسیِ پرهیجان از آب درنیاید، باز هم شاید بفهمید چرا RZA بیش از یک دهه روی این پروژه کار کرده است. خشم او از این کشور نابرابر شدیدتر شده؛ شکاف‌های نژادی در آمریکا هم گسترده‌تر می‌شوند و در ساختارهای رسمی جا می‌افتند. اما RZA هم مثل Unique نمی‌داند چطور با تقلا خودش را از جهنمی که دوروبرش را گرفته بیرون بکشد.
خوشبختانه، چند صحنه‌ی مبارزه‌ی پایانی، با طراحی اکشن قوی و اجرایی روشن و قابل‌دنبال‌کردن، به «One Spoon of Chocolate» همان رهایی عاطفیِ پرقدرتی را می‌دهند که بعد از این‌همه بالا گرفتن تنش‌های درام به آن نیاز دارد.
خب، اگر فیلم کمی کوتاه‌تر بود، چه؟ طول این سفر باعث می‌شود مقصد RZA معنای بیشتری پیدا کند.
هرچه One Spoon of Chocolate کندتر پیش می‌رود، ضعف‌هایش بیشتر به چشم می‌آیند.
این فیلم ترکیبی آشفته و توخالی از نقد اجتماعی است که چندان شدت و حرارتی هم ندارد.
