نقدهای فیلم شهرت دیرهنگام

• ± فیلمنامه
• − شخصیت‌پردازی

فیلمنامه‌ی Samy Burch چند نکته‌ی بامزه درباره‌ی این واقعیت دارد که فقط پولدارها از پسِ هزینه‌های هنرمند بودن برمی‌آیند، اما اصلاً به پای فیلمنامه‌ی درخشانی که برای May December نوشته بود نمی‌رسد. Dafoe بد نیست، اما وضع Lee بیچاره بدتر است: او نقش دختری عجیب‌وغریب، پرجنب‌وجوش و اهل کتاب را بازی می‌کند که فقط در پایان داستان فرصتی پیدا می‌کند تا دنیای درونی‌اش را نشان بدهد. Lee هر کاری از دستش برمی‌آید می‌کند، اما این حال‌وهوای بچه‌های تئاتری باعث می‌شود حضور Gloria از اول تا آخر روی اعصاب باشد.

• + شخصیت‌پردازی

«Late Fame» فیلمی خوش‌ساخت و شخصیت‌محور با بازی ویلم دفو است. اِد می‌فهمد اگر با گروه مناسبی از جوان‌ها جور شوی، پیرترین آدم جمع بودن هم خوش می‌گذرد؛ اما تا وارد جمع نشوی، سخت می‌توان فهمید که واقعاً جمع مناسبی هست یا نه.

• + محتوا و پیام فیلم
• + فیلمنامه
• + کارگردانی
• + بازیگری
• + فیلم‌برداری

فیلم درباره پا به سن گذاشتن، آرزوهای بربادرفته و جادوی دوباره کشف‌کردن، حرف‌های پخته و عمیقی می‌زند و پیچش پایانیِ طعنه‌آمیز و لذت‌بخشی هم دارد. Jones با مهارت از پسِ گروه بازیگران فوق‌العاده‌اش برمی‌آید و مدیر فیلم‌برداری، Wyatt Garfield، حال‌وهوای زمستانی و درخشش گرم و براقِ منهتن جنوبی را به‌خوبی ثبت می‌کند.

• + محتوا و پیام فیلم

این فیلم کم‌ادعاست، اما در عین حال حسابی دل‌شکن است؛ مرثیه‌ای تلخ‌وشیرین برای بخش‌های ارزشمند وجودمان که دلمان می‌خواهد دنیا کشفشان کند، و برای حقیقت‌هایی که وقتی توهم‌ها از بین می‌روند، ناچاریم بپذیریم.

• − ریتم
• − شخصیت‌پردازی
• + بازیگری

جنبه‌های حاشیه‌ای فیلم Late Fame کمی ناپخته و حتی عجولانه به نظر می‌رسند؛ انگار دنیا و شخصیت‌هایش برای جاافتادن به زمان بیشتری نیاز داشتند. بااین‌حال، دفو در تمام طول فیلم بازی قدرتمندی دارد و یک لحظه‌ی خاص و برجسته هم در بازی‌اش می‌بینیم:

• + بازیگری
• − دیالوگ

من «Late Fame» را مشخصاً به‌خاطر بازی درخشان دفو پیشنهاد می‌کنم. اما اگر به آن حرف‌های هنریِ اداواطواری که ممکن است در کافه‌های اطراف هاروارد به گوشتان بخورد آلرژی دارید، بهتر است خودتان را برای ۹۶ دقیقه از همین حرف‌ها آماده کنید.

• + شخصیت‌پردازی
• + محتوا و پیام فیلم

فیلم «Late Fame» با نگاهی طعنه‌آمیز، ادا و اطوارهای هنری را خوب می‌شناسد، اما با کسانی که گرفتارشان شده‌اند همدل است. نیازی به یک لحظه‌ی بزرگِ رهایی عاطفی ندارد. فیلم طبیعی و واقع‌گرا، خنده‌دار و اندوهگین است؛ درست‌کاری شخصیت‌هایش را زیر سؤال می‌برد، اما خودش صداقتی کم‌نظیر دارد.

• + محتوا و پیام فیلم
• + شخصیت‌پردازی

جونز، که نویسندگی و کارگردانی درام واقع‌گرایانه‌ی «Diane» (۲۰۱۹) را بر عهده داشت، طنزی ساخته که لبریز از عاطفه است؛ او حتی آشکار کردن ضعف‌ها و تظاهرهای شخصیت‌هایش را هم به کاری از سر مهر تبدیل می‌کند.

• + بازیگری
• − شخصیت‌پردازی

ظرافتی که دفو با آن اشتیاق زاکسبرگر را به تصویر می‌کشد، بی‌شک یکی از نقاط قوت فیلم است؛ هرچند گاهی آدم دلش می‌خواهد این اشتیاق کمی شدیدتر باشد. شاید آن‌وقت فیلم دراماتیک‌تر می‌شد.

• + محتوا و پیام فیلم

نگاهی مهربان و دلنشین در سراسر Late Fame جریان دارد؛ فهمی آمیخته به مهر و خرد از اینکه چرا بعضی‌ها می‌خواهند هنرمند شوند، بی‌آنکه آثار زیادی خلق کنند، و چرا بعضی‌های دیگر کلاً دست از خلق هنر می‌کشند.