فیلم با کمکردن دیالوگها و تکیه بر تصویر و صدا، قصهی اکشن را به شیوهای متفاوت روایت می‌کند. یک منتقد این رویکرد را یادآور روایتی میداند که به تماشاگر اعتماد می‌کند و منتقدی دیگر آن را نزدیک به فیلم‌های باستر کیتون میبیند؛ منتقدی هم فیلم را تجربهای غوطهورکننده خوانده است. بازی آلن ریچسن، بهویژه زبان بدن و صداقت احساسی او، تحسین شده و منتقدی دیگر او را بازیگری باورپذیر برای نقش اول سینما میداند. بازیها و سبک پرزرقوبرق فیلمسازی نیز از نکتههای مثبتاند. بااینحال، یک منتقد میگوید ایدهی بیدیالوگی در ابتدا سرگرم‌کننده است، اما فیلم بیش از حد آن را ادامه می‌دهد.
قرار نیست همه فیلم‌های اکشن این‌قدر کم‌حرف باشند. یک تریلر جاسوسیِ مفصل، در مقایسه با یک فیلم انتقامیِ جمع‌وجور، باید داستانش را به شکل دیگری پیش ببرد؛ توضیح‌دادنِ اطلاعات داستانی هم اگر درست به کار برود، ابزار ضروری‌ای است. اما Motor City یادآوری خوشایندی است که هنوز راه‌های دیگری هم برای روایت داستان اکشن وجود دارد. گاهی رضایت‌بخش‌ترین کاری که یک فیلم می‌تواند بکند، این است که به تماشاگر اعتماد کند و همه‌چیز را برایش توضیح ندهد.
درست است که داستان انتقام به‌خودی‌خود حرف تازه‌ای ندارد، اما بی‌دیالوگ بودن فیلم و تأکیدش بر صدا و تصویر، آن را بیش از پیش به فیلم‌های باستر کیتون نزدیک می‌کند؛ فیلم‌هایی که مجموعه‌ی جان ویک بارها به آن‌ها ادای احترام کرده است. این فیلم قدم منطقی دیگری در مسیر حرفه‌ای ریچسون به‌عنوان ستاره‌ای بزرگ در دنیای اکشن به نظر می‌رسد و بی‌تردید هواداران پروپاقرص بیشتری هم پیدا خواهد کرد.
«Motor City» حماسه‌ای اکشن، خوش‌ساخت و بی‌دیالوگ است که به زبان بدنِ دقیق و صداقت عاطفی آلن ریچسن تکیه دارد. او نقش مردی را بازی می‌کند که ناعادلانه زندانی شده و دنبال بن فاسترِ چندش‌آور می‌افتد. همین فرمول‌های آشنا برای سرپا نگه‌داشتن فیلم کافی‌اند، هرچند انتخاب‌های موسیقی‌اش زیادی تابلو هستند.
این قصه به قدمت زمان است، اما فیلم‌سازی‌اش با سبک پرزرق‌وبرقش حسابی به دل می‌نشیند و بازیگران هم تمام تلاششان را می‌کنند تا تصویرهای گیرایی از شخصیت‌هایشان بسازند. شاید جز بی‌کلام‌بودنش، تفاوت چندانی با چیزی که روی کاغذ آمده نداشته باشد؛ اما گاهی کلمات کم می‌آورند. این‌جاست که اکشن لازم می‌شود و فیلم هم صحنه‌های اکشن کافی و حتی بیشتر از کافی دارد تا راضی‌تان کند.
اوایل، بی‌دیالوگ پیش بردن فیلم تا حدی سرگرم‌کننده است. آدم کنجکاو می‌شود بداند تا کِی این کار را ادامه می‌دهند و اولین دیالوگ چقدر اثر می‌گذارد. اما زیادی کشش می‌دهند و قصه دیگر واقعاً رضایت‌بخش از کار درنمی‌آید.
از میان این جور ترفندها، ساختن یک تریلر کلیشه‌ای به سبک دههٔ هفتاد میلادی، بدون هیچ دیالوگی و با صحنه‌های مهمی که روی ترانه‌های آن دوره از David Bowie، Donna Summer، The Moody Blues، Bill Withers، Sniff-n Tears و Fleetwood Mac تدوین شده‌اند، برای من جواب می‌دهد.
وقتی «موتور سیتی» از تکیه‌اش به ترانه‌های مختلف دست می‌کشد و می‌گذارد استیو جابلونسکی، آهنگساز موسیقی متن، با سینت‌سایزرهای غران و درخشانش پیش‌قدم شود، فیلم سرمست‌کننده و مهارنشدنی می‌شود.
قبول، بی‌دیالوگ بودنش یک جور ترفند است. قبول، فیلمنامه‌اش هم از این کلیشه‌ای‌تر و فرمولی‌تر نمی‌شود. اما Motor City همین استخوان‌بندی ساده را می‌گیرد و حسابی به آن گوشت‌وپوست می‌دهد.
Motor City با غرش موتور و گاز دادن از راه می‌رسد، آماده‌ی راه انداختن اکشنی اغراق‌آمیز و عامه‌پسند. اما کم‌کم دود اگزوز هوا را پر می‌کند.
هرچند فیلم تا حدی سرگرم‌کننده است، به نظر می‌رسد Motor City می‌خواهد ترکیبی از دان سیگل، مایکل مان و والتر هیل باشد، با چاشنی جان وو؛ اما در نهایت بدلِ آثار همه‌شان از آب درمی‌آید.
