منتقدان بازیها را تحسین کردهاند؛ یک منتقد هم فیلمنامه را شوخ‌طبع و نکته‌سنج میداند. فیلم فقط به خود فوتبال نمیپردازد: یک نقد آن را بیشتر درباره زندگی میداند و نقد دیگری مشاجره محوری داستان را نمونه‌ای کوچک از کشمکشهای تاریخی، ارزش‌های فرهنگی و غرور مردانه میخواند. یک منتقد هم بهطعنه میگوید برای ساختن فیلم فوتبالی خوب، لازم نیست خود بازی فوتبال را نشان داد.
البته اگر با تاریخچه فوتبال آشنا نباشید یا علاقه خاصی به این ورزش نداشته باشید، شاید فکر کنید «سایپن» فقط به درد علاقه‌مندان ورزش می‌خورد. اما بازی‌های درخشان و فیلمنامه‌ای شوخ‌طبع و نکته‌سنج که بیشتر به بازی زندگی می‌پردازد تا خود فوتبال، باعث می‌شود این فیلم برای همه چیزی داشته باشد.
هر دو بازیگر فوق‌العاده‌اند، اما مشکل اینجاست که تاریخ چندان به نفعشان نیست. اتفاق‌هایی که در «سایپن» به تصویر کشیده شده‌اند، سال ۲۰۰۲ بسیار پرهیجان بودند؛ به‌خصوص در دنیای ورزش و برای مردم ایرلندی‌ای که حسابی درگیر ماجرا شده بودند و طرف یکی را گرفته بودند. اما حالا، دو دهه بعد، همه‌چیز بی‌رمق از آب درمی‌آید.
فیلم به‌جای ستایش مردهایی که در اوج توانایی‌شان هستند ــ خب، دست‌کم کین را ــ با تحلیلی جذاب، خنده‌دار و هوشمندانه نشان می‌دهد که چطور یک مشاجره بازتابی فشرده از قرن‌ها کشمکش، ارزش‌های فرهنگی و غرور مردانه بود.
بالاخره یکی دوباره سراغ فرمول زیرکانه‌ی فیلم The Damned United برای ساختن یک فیلم فوتبالی خوب رفته: اصلاً فوتبال نشان نده.
«سایپن» با مدت‌زمان ۹۱ دقیقه، به‌اندازه یک بازی فوتبال، هوشمندانه تند و تیز پیش می‌رود و تمام می‌شود. با همه خشمی که در فیلم هست، تماشایش سرحال و بامزه هم هست؛ اما این از معدود فیلم‌های فوتبالی است که ارزش دوباره دیدن دارد.
این فیلم نمونه‌ای کوچک از بحران هویت ملی است و تماشایش بد نیست.
با وجود همه‌ی کارهای خوبی که فیلم می‌کند، باز هم نمی‌تواند جنونِ واکنش‌ها در داخل کشور را کاملاً نشان دهد.
حتی کسانی که چندان به فوتبال علاقه ندارند هم با Saipan سرگرم می‌شوند؛ روایتی سرزنده و گیرا.
هاردویک و کوگان بازیگرانی بسیار بااستعدادند و هرکدام با بازی در نقش روی و میک، داستانی را پیش می‌کشند که ارزش پرداختن دارد.
