«Strung» دقیقاً از هم نمیپاشد، اما بیشتر لذتهای یک ترکیبِ تقریباً کَمپی و اغراقآمیز را ارائه میدهد تا تنشها و درگیریهای احساسیِ یک تریلر روانشناختی.
طنز تلخ نهاییِ «Strung» این است که خودش نیز به نمونهای دیگر از همان تمرین رایج در صنعت تبدیل میشود: نادیده گرفتن ندای درون و ترجیح دادنِ بازیِ امن و بیخطر؛ و از این نظر، افسوس که کاملاً موفق عمل میکند.
