چیزی آرامشبخش در یک فیلم سادهدل و خوشنیت وجود دارد که میداند چگونه ضرباهنگهایش را درست اجرا کند، چند خنده از مخاطب بگیرد و پیش از آنکه شیطنتها و ماجراهایش کهنه و تکراری شوند، تیتراژ پایانی را بالا ببرد.
در این کمدی ورزشیِ سرگرمکننده و احمقانه که جیک جانسون در مقام تهیهکننده و بازیگر اصلی پشت آن است، لحظات خندهداری پیدا میشود؛ فیلمی دربارهی دنیای پیکلبال و اینکه چگونه این بازیِ ظاهراً ساده و بیدردسرِ شبهتنیس ــ که گفته میشود مخصوص کودکان و سالمندان است ــ تهدید میکند خودِ دنیای تنیس را هم کودکانه و سطحی کند.
«The Dink» لحظات خوب و قابلتوجهی دارد، اما این لحظات هرگز کاملاً در کنار هم منسجم نمیشوند و فیلم برای حفظ یک لحن ثابت در تمام مدت، با مشکل مواجه است.
«The Dink» همیشه نمیتواند میان گرایشش به بردن کمدی به قلمروِ پوچی و تمایلش به حفظِ ریشههای داستان در دوستیِ نامحتملِ داستی و کندیس تعادل برقرار کند. با این حال، خوشبختانه در هر جهتی که این پاندول حرکت کند، فیلم همچنان سرگرمکننده باقی میماند.
با توجه به فضای باشگاهی فیلم، قهرمان طعنهزن آن و ادای قابلقبول هریس به تد نایت، میتوان ردپایی از کمدی گلفِ سال ۱۹۸۰ یعنی «Caddyshack» را در «The Dink» دید. دستکم «Caddyshack» این عقل را داشت که بیپرده، بدجنس و مبتذل باشد.
