چندین منتقد زویی کراویتز را در نخستین تجربهی کارگردانیاش جسور و بااستعداد دانستهاند و از سبک بصری فیلم و ترکیب دلهره، وحشت و طنز سیاهش تعریف کردهاند. فیلم برای بعضی‌ها پرکشش و سرگرمکننده است؛ بازی‌ها هم تحسین شدهاند، بهویژه بازی زنده و آسیبپذیر نائومی اکی و وجه ناآشنای چانینگ تیتوم.
فیلم بیش از حد لازم طول می‌کشد و مثل خیلی از فیلم‌های این ژانر، کارگردانش در بخش سوم کنترل اوضاع را از دست می‌دهد. بااین‌حال، «Blink Twice» فیلم اول امیدوارکننده‌ای است که بازی‌ها و نگاه فمینیستی‌اش در ذهن می‌مانند: آکی با بازی چشمگیر و آسیب‌پذیرش می‌درخشد؛ تیتوم پشت لبخند آدم‌خوبش، رگه‌ای از وهم پیدا می‌کند که تا حالا روی پرده از او ندیده‌ایم؛ و جینا دیویس هم چند صحنه را می‌دزدد، که حقش هم هست.
در مقایسه با انبوه دنباله‌های بی‌جاذبه‌ی مجموعه‌های قدیمی، اقتباس‌های رمان‌های عاشقانه و قسمت‌های تکراری و کسالت‌بارِ مجموعه‌های سینمایی، «دو بار پلک بزن» بی‌تردید مثل نفسی تازه است. حتی اگر فقط از فیلم‌های بهتری الهام گرفته باشد، از این آثار الگو می‌گیرد تا چیزی جذاب و اصیل بسازد. دست‌کم، این فیلم شروعی هیجان‌انگیز برای کارگردانی است که مهارت ساختن فیلمی بهتر را دارد.
تا پایان، بخشی از تجربه آدم را به این فکر می‌اندازد که کراویتز، فراتر از حرف‌های بدیهی، می‌خواهد چه نکته تیزتری را مطرح کند؛ و روشن است که می‌خواهد چیزی بگوید. اما بخش دیگری از آدم فقط دلش می‌خواهد خودش را به دل آزمایش جسورانه‌ای بسپارد که او ساخته؛ آزمایشی که در آن، گزندگی فیلم به‌شکلی چشمگیر هیجان‌انگیز است، هرچند در مرکز آن کمی خلأ حس می‌شود.
فیلم درباره زن‌ستیزی، آزار و سوءاستفاده، حافظه، مادی‌گرایی، اجرای نقش‌های جنسیتی و خیلی چیزهای دیگر است که اشاره به آن‌ها داستان را لو می‌دهد. پس بیشتر به بوفه‌ای می‌ماند تا یک بشقاب غذا. هرچند شاید زیبا ارائه شده باشد، فیلمی درباره افراط است که خودش هم از همان افراط ضربه می‌خورد؛ نمونه‌ای از اینکه وقتی همه‌چیز زیادی است، در نهایت چیز کمی نصیبمان می‌شود.
شاید شگفت‌انگیزترین نکته درباره‌ی Blink Twice این باشد که پیامش درباره‌ی همبستگی زنان صادقانه به نظر می‌رسد، بی‌آنکه رنگ‌وبوی شعارهای حسابگرانه‌ی شرکتی را داشته باشد. فیلم به‌جای اینکه بابت برجسته‌کردن اهمیت رابطه‌های میان زنان به خودش مدال بدهد، نشان می‌دهد که زنان گروهی یکدست نیستند و پذیرفتن پیچیدگی‌های یکدیگر کمک می‌کند بهتر با نابرابری ساختاری مبارزه کنیم.
[کراویتز] فیلم را با نماهای نزدیک و پرجنب‌وجوش می‌سازد. هر نما—یک کوکتل، یک نگاه، برشی به شبکه‌های اجتماعی—داستانی را روایت می‌کند و ما را درست وسط یک مواجهه می‌برد؛ طوری که هم‌زمان به آن خیره می‌شویم و آن را تجربه می‌کنیم. شیوه‌ی کارش میخکوب‌کننده است؛ این کارِ یک فیلم‌ساز مادرزاد است.
با اینکه داستان هرچه پیش می‌رود تاریک‌تر می‌شود، فیلم همچنان طنزی سیاه و نامتعارف دارد که کاملاً با نگاه کراویتز و نقد اجتماعی‌اش جور درمی‌آید. شاید ریتم فیلم برای بعضی‌ها کلافه‌کننده باشد و مضمون‌های به‌شدت تلخش برایشان زیادی سنگین، اما دقیقاً همین‌هاست که «Blink Twice» را این‌قدر جالب می‌کند.
Blink Twice غافلگیریِ واقعیِ اواخر تابستان است؛ فیلمی ژانری و زیرکانه که چیزی بیش از هیجان‌های سطحی برای گفتن دارد. حس دلهره‌اش را از رنج‌های دنیای واقعی می‌گیرد، بی‌آنکه هرگز از آن رنج‌ها بهره‌کشی کند. فیلم یادآوریِ همیشگیِ این نکته است که اگر مهمانی بیش از حد خوب به نظر می‌رسد، حتماً یک جای کار می‌لنگد.
«Blink Twice» ساخته‌ی زوئی کراویتز ترکیبی جسورانه و نامتعارف از هجوی اجتماعیِ وهم‌آلود و ناآرام‌کننده و وحشتی آغشته به خون است. کراویتز در نخستین فیلم بلندش به‌عنوان کارگردان، ریسک بزرگی می‌کند و ضربه‌ای چنان کوبنده می‌زند که تا مغز استخوان حس می‌شود. فیلم یکی پس از دیگری جهش‌های بزرگی می‌کند و در بیشتر مواقع هم از پسشان برمی‌آید.
احتمالاً «Blink Twice» نظرات را دو دسته می‌کند، اما عمدتاً به‌خاطر لحن گزنده‌اش موفق است؛ برخلاف بیشتر فیلم‌های اخیرِ ضدثروتمندان، در برخورد با یک‌درصدی‌ها ملاحظه نمی‌کند. اولین فیلم کراویتز بی‌نقص نیست، اما به‌خوبی نشان می‌دهد که او پشت دوربین هم آینده‌ای حتی هیجان‌انگیزتر در پیش دارد.
