نقدهای فیلم دو پیانو

• + کارگردانی
• + فیلمنامه
• + محتوا و پیام فیلم

«Two Pianos» نگاهی گذرا به دوره‌ای کوتاه و پرآشوب در زندگی این دو نفر می‌اندازد؛ دوره‌ای که در آن، لحظه‌ای به آنچه می‌توانست باشد نگاه می‌کنند و با دیدنش نزدیک است از شدت احساسات منفجر شوند. دپلشن در این تجربه، ویژگی‌های خام و انسانی را پیدا می‌کند و آن‌قدر برایشان احترام قائل است که می‌فهمد همین‌ها به‌تنهایی کفایت می‌کنند و لازم نیست زیر بار تمهیدات تصنعی داستان بروند. همین توانایی فیلمش را به نمونه‌ای ایده‌آل از یک فیلم صاحب‌اعتبار تبدیل می‌کند.

• − محتوا و پیام فیلم

Two Pianos هم‌زمان داستانی است درباره هویت، موسیقی‌دان‌هایی که پا به سن گذاشته‌اند، حافظه و از دست دادن آن، خطرهای عمل‌گرایی، نحوه رفتار با نابغه‌های جوان موسیقی و تأثیر این رفتار بر آن‌ها با بالا رفتن سن، غلبه بر اعتیاد و دروغ‌هایی که برای توجیه انتخاب‌هایمان به خودمان و دیگران می‌گوییم. همه این ایده‌ها به هم مربوط‌اند، اما هیچ‌کدام آن‌قدر برجسته نمی‌شود که به مضمون محوری‌ای تبدیل شود و همه را به هم پیوند بدهد.

• − موسیقی
• − شخصیت‌پردازی
• − محتوا و پیام فیلم

شاید محور اصلی درام، دلبستگی وسواس‌گونه‌ی ماتیاس به کلود باشد—عشق؟ شور؟—و دیدارهایشان هم حال‌وهوایی نسبتاً ملودراماتیک دارد. اما موسیقی حضورش را به فیلم تحمیل می‌کند. عجیب اینکه کلود انگار نه به موسیقی علاقه دارد و نه به کار ماتیاس به‌عنوان پیانیست. فیلم هم در این عشق ناممکن، به ارائه‌ی راه‌حلی میانه بسنده می‌کند.

• − کارگردانی
• + موسیقی

بااین‌حال، پرداخت پرشور و چیره‌دستانه‌ی او به ملودرامی نسبتاً متعارف، مثل بهترین آثار قبلی‌اش روی ما اثر نمی‌گذارد. در هر صورت، این‌جا اغلب خود موسیقی است که بار اصلی را به دوش می‌کشد؛ از قطعه‌هایی از شوپن، بارتوک و بروخ گرفته تا موسیقی متنِ Grégoire Hetzel. ملودی‌های پیچ‌وتاب‌دار ساکسوفون هم حال‌وهوای سرگیجه‌آور کل ماجرا را منتقل می‌کنند.

• + شخصیت‌پردازی

دپلشن و هم‌نویسندگانش مجموعه‌ای از شخصیت‌های جذاب خلق کرده‌اند که کنجکاوی تماشاگر را برمی‌انگیزند؛ نه فقط درباره رابطه‌شان با یکدیگر، بلکه درباره نسبتشان با دنیایی که در آن زندگی می‌کنند. اما در «دو پیانو» چنین دنیایی وجود ندارد.

• − فیلمنامه

فیلم شاید یک ملودرامِ تمام‌عیار باشد؛ از همان یک فلاش‌بکِ لوسش که زیادی توضیح می‌دهد، تا بازداشتگاه کلیشه‌ایِ مخصوص مست‌ها که قهرمان‌مان سر از آن درمی‌آورد، و آشفتگیِ تلخ و جنون‌آمیزِ یک آمبولانس‌سواری. بااین‌همه، فیلم دپلشن آن‌قدر خوب از پس کار برمی‌آید که سرگرم‌کننده باشد.

ملودرامِ تازه‌ی دپلشن از همان ابتدا چنان پرتب‌وتاب شروع می‌شود که شاید فکر کنید بعد از این فقط می‌تواند فروکش کند؛ اما این قصه‌ی صادقانه و آتشین درباره‌ی هنر، سوگ، خیانت و عشقی که همه‌چیز را می‌بلعد و انگار چند برابر پرشورتر است، مدام راه‌های تازه و جنون‌آمیزی برای غافلگیر کردن پیدا می‌کند.

• + بازیگری
• + کارگردانی

اگر گاهی تعادل درام درست از آب درنمی‌آید یا شور و احساسات، به‌خصوص به شیوه‌ای فرانسوی، کلافه‌کننده می‌شود (عشق!)، دسپلشن و گروه بازیگران فوق‌العاده‌اش با اجرایی باورپذیر، احساسات آکنده از اضطراب و آشفتگی را به روشنایی و وضوحی غیرمنتظره می‌رسانند.

• + کارگردانی
• + شخصیت‌پردازی

به نظرم آرنو دپلشن، کارگردان فیلم، اینجا به‌اندازه‌ای پیش رفت که آن داستان را روایت کند، بی‌آنکه به شخصیت ماتیاس خیانت کند؛ چیزی که تماشاگران خواهند دید.

• − محتوا و پیام فیلم

فیلم آرنو دپلشن فقط گذرا به این می‌پردازد که آدم‌ها برای هنر چه فداکاری‌هایی می‌کنند.