برای شماری از منتقدان، فیلم قصهای گرم و احساسبرانگیز دارد و شوخیهای پنگوئن هم لحظههای بامزه‌ای میسازند. بعضی نقدها میگویند فیلم زیر ظاهر شیرینش به موضوعاتی جدی مثل روابط انسانی، شجاعت و سرکوب سیاسی می‌پردازد و اثری عمیق و اثرگذار است. بازی خونسرد و کماغراق استیو کوگان هم تحسین شده؛ یک منتقد بهطور مشخص می‌گوید او نرمترشدن تام را بدون تأکید بیش از حد نشان میدهد.
اگر تماشاگرانی که انتظار یک فیلم بامزه درباره‌ی پنگوئن را دارند، ناچار شوند با این واقعیت روبه‌رو شوند که هر حکومتی که آدم‌ها را به‌خاطر عقاید سیاسی متفاوتشان می‌رباید، شرور است و همه باید هر کاری از دست‌شان برمی‌آید برای متوقف‌کردن این بی‌عدالتی انجام دهند، دیگر کسی نمی‌تواند بگوید «درس‌های پنگوئن» دست‌کم فیلمی به‌موقع نیست.
شاید لازم نباشد یادآوری کنیم که رابطه‌ی شخصی‌مان با حیوانات از خاص‌ترین و پربارترین رابطه‌هایی است که ما انسان‌ها می‌توانیم تجربه کنیم؛ اما «درس‌های پنگوئن» تأکید می‌کند که رابطه‌مان با آدم‌ها حتی مهم‌تر است و گاهی حیوانات بهترین راهنمای ما در این مسیرند.
The Penguin Lessons فیلمی دلنشین است؛ دل آدم را گرم می‌کند، احساساتش را برمی‌انگیزد و اگر حواستان نباشد، اشکتان را هم درمی‌آورد. شاید بعدتر که به آن فکر می‌کنید، به نظرتان برسد برای برانگیختن این همه احساس کمی زیادی حساب‌شده ساخته شده، اما این چیزی از تأثیرش کم نمی‌کند. چه اصلاً گزینه‌ای برای جایزه انتخاب تماشاگران باشد چه نباشد، من عاشقش شدم.
عجیب این‌که حس کردم شاید این فیلم نامتعارف اگر فقط درباره‌ی مردی تنها و پنگوئن بود و خبری از استبداد آرژانتین نبود، بهتر از کار درمی‌آمد؛ یا اگر فقط درباره‌ی مرد تنها و استبداد آرژانتین بود و پنگوئنی در کار نبود. خودِ پنگوئن هم واقعی است، نه کامپیوتری، و خیلی دوست‌داشتنی است.
کوگان هم مثل تام، تقریباً بی‌آنکه آسیبی ببیند از این ماجرا جان به در می‌برد. اما موسیقی متنِ تانگاآلودِ Federico Jusid مدام دل‌مان را می‌لرزاند؛ انگار اصرار دارد خیال‌مان را راحت کند که می‌توانیم یکی از تاریک‌ترین دوره‌های تاریخ آمریکای جنوبی را پشت سر بگذاریم، بی‌آنکه حال‌وهوای فیلم تلخ شود.
«درس‌های پنگوئن» وقتی به خطرهای اشغال نظامی می‌پردازد، به‌شدت کم می‌آورد. سخت است داستان فرعی جدی‌ای درباره آدم‌هایی که حکومت «ناپدیدشان» می‌کند، کنار صحنه‌های شلوغ‌کاری‌های نازنازی پنگوئن‌ها و شیطنت‌های کلاس درس ببینیم.
کوگان آن‌قدر صادقانه و جدی بازی نمی‌کند ــ و شاید هیچ بازیگری هم نتواند ــ که این صحنه‌ها باورپذیر از آب دربیایند؛ صحنه‌هایی که تام در آن‌ها برای پنگوئن تک‌گویی می‌کند و از بی‌تفاوتی‌اش به سیاست می‌گوید، یا از گذشته‌ی تراژیکِ ناگزیرش که او را به آدمی که هست تبدیل کرده است.
تماشای پنگوئن بامزه‌ای به اسم خوان-سالوادور که تلوتلوخوران توی مدرسه می‌چرخد، ماهی کیلکا را تندتند می‌بلعد و ادای صاحبش را درمی‌آورد، قطعاً سرگرم‌کننده است؛ اما فیلم هیچ‌وقت چیزی بیشتر از اثری سطحی و سبک‌مایه از آب درنمی‌آید.
اگر پنگوئنی را به خانه آوردید، بد نیست بیداری معنوی و اخلاقیِ میچل را هم تجربه کنید. بااین‌حال، خوشبختانه فیلم تیزبین‌تر است و کمتر از چیزی که اول به نظر می‌رسد خودش را شیرین می‌کند.
هرچند ممکن است The Penguin Lessons بعضی جزئیات مهم برای درک زمینه تاریخی گسترده‌تر را نادیده بگیرد، با اطمینان سراغ موضوعاتی می‌رود که قصد پرداختن به آن‌ها را دارد و اثری زیبا و احساسی خلق می‌کند.
